“Στα Δωδεκάνησα πολλοί αγαπούν το μπάσκετ και θέλουν να προσφέρουν”!

Ο πρό­ε­δρος της Ένωσης Σωμα­τείων Καλα­θο­σφαί­ρι­σης Δωδε­κα­νή­σου, Παντε­λής Κουγιός, «φιλο­ξε­νή­θηκε» στην εκπομπή «Άμεσο Ριπλέι» του EOK WebRadio με τον Νίκο Μπουρ­λάκη και τον Αργύρη Παγαρ­τάνη και μίλησε για την ανα­βάθ­μιση της ΤΕ Δωδε­κα­νή­σου σε Ένωση. Ανα­λυ­τικά είπε:

Για τις δυσκο­λίες που αντι­με­τω­πί­ζουν οι ομάδες στα Δωδε­κά­νησα: «Είναι μια πολύ δύσκολη περιοχή, διότι έχουμε να κάνουμε ουσια­στικά με 8 νησιά που συμ­με­τέ­χουν στο πρω­τά­θλημα. Παρ’ όλα αυτά, εδώ στην περιοχή μας δεν έχει χαθεί ούτε ένα παι­χνίδι. Υπάρ­χουν κάποια σωμα­τεία που μπορεί να κατε­βά­σουν και δύο ομάδες στην ίδια κατη­γο­ρία ανα­πτυ­ξια­κού και πάλι όμως πάνε. Ακόμα και στα ματς που έχουν να κάνουν με τα “Γαλα­νό­λευκα Αστέρια” και τα U11. Και μιλάμε για χειμώνα, δε μιλάμε για άλλες κατα­στά­σεις. Το άγχος μας στον καταρ­τι­σμό του προ­γράμ­μα­τος είναι τα απα­γο­ρευ­τικά. Πέρυσι έτυχε του­λά­χι­στον πάνω από 5-6 σαβ­βα­το­κύ­ριακα να υπάρ­χουν απα­γο­ρευ­τικά. Δεν είχα εικόνα τι γίνεται στο βόρειο συγκρό­τημα, από Κω και πάνω. Οι άνθρω­ποι εκεί κάνουν τρομερή προ­σπά­θεια, παρ’ ότι μιλάμε για ερα­σι­τέ­χνες παρά­γο­ντες και νησιά με λίγους κατοί­κους. Υπάρ­χουν πολλοί άνθρω­ποι που δε φαί­νο­νται και δεν τους γνω­ρί­ζει ο ευρύ­τε­ρος μπα­σκε­τι­κός κόσμος, ωστόσο αγαπούν το μπάσκετ και ασχο­λού­νται με αυτό. Είναι απί­στευτο αυτό που κάνουν όλα τα σωμα­τεία».

Για την καθο­λική συμ­με­τοχή των σωμα­τείων στην εκλο­γική και αγω­νι­στική δια­δι­κα­σία: «Αν δεν υπήρχε αυτή η καθο­λι­κό­τητα δεν υπήρχε περί­πτωση ν’ ασχο­ληθώ γιατί έχω πάρα πολλά πράγ­ματα στη ζωή μου να κάνω. Είναι κάτι το οποίο για εμένα είναι μεράκι, είναι χόμπι. Κανείς απ’ το Δ.Σ. δεν πλη­ρώ­νε­ται γι’ αυτό και δεν υπάρχει κανένα υλικό όφελος γι’ αυτό που κάνουμε. Είναι η ευχα­ρί­στηση που νιώ­θουμε εμείς ν’ ασχο­λού­μα­στε με το μπάσκετ. Εμείς είμαστε ένα εννια­με­λές συμ­βού­λιο, όπου εκτός από ‘μένα εκλέ­χθη­καν άλλα 8 άτομα, τέσσερα απ’ το βόρειο συγκρό­τημα και τέσσερα απ’ τη Ρόδο. Τυγ­χά­νει με τους τέσ­σε­ρις ανθρώ­πους να συνυ­πήρ­χαμε στο παρελ­θόν είτε ως συμπαί­κτες στα ανα­πτυ­ξιακά, είτε ως συνερ­γά­τες σε δου­λειές. Ξέρω ότι αγαπούν το μπάσκετ και θέλουν να προ­σφέ­ρουν. Μπορεί να έχουν πολλές δου­λειές να κάνουν, αλλά θα στεί­λουν ένα μήνυμα να συζη­τή­σουμε. Αυτό δείχνει το μεράκι που υπάρχει και την αγάπη τους για το άθλημα. Σκε­φτείτε ότι η Μαρία Μαρα­βέ­λια φεύγει απ’ την Πάτμο και πηγαί­νει στην Κω ή στην Κάλυμνο. Δε μπο­ρείτε να κατα­λά­βετε τι σημαί­νει αυτό. Είναι ο μονα­δι­κός άνθρω­πος με τον οποίον έχω λογο­φέ­ρει στο τηλέ­φωνο, αλλά κατα­λα­βαίνω πως το κάνει απ’ το πάθος της και βλέπω τι αντι­με­τω­πί­ζει κάθε βδομάδα».

Για τη στήριξη και βοήθεια απ’ την Ομο­σπον­δία: «Θέλω να πω ένα δημόσιο ευχα­ρι­στώ στον πρόεδρό μας, τον Βαγγέλη Λιόλιο, που απ’ την πρώτη στιγμή που ανέλαβε, απ’ την πρώτη του θητεία, στάθηκε δίπλα σε εμάς, στα νησιά. Η Ομο­σπον­δία έχει ανα­λά­βει πολλά πράγ­ματα απ’ τα κόστη και βοηθάει τα σωμα­τεία, είτε στις αμοιβές διαιτητών-κριτών, είτε σε μετα­κι­νή­σεις ή άλλα θέματα, ωστόσο ξέρετε ότι και η Ομο­σπον­δία έχει τα θέματα της. Έχει κι εκείνη έναν προ­ϋ­πο­λο­γι­σμό που πρέπει να κάνει και υπάρχει το ταμείο αλλη­λεγ­γύης το οποίο βρί­σκε­ται πάντα για τέτοιες περι­πτώ­σεις. Είμαστε κοντά. Πολλά κόστη των σωμα­τείων και του ανα­πτυ­ξια­κού που υπήρχαν παλαιό­τερα έχουν αφαι­ρε­θεί».