Συζητείται αγωγή του Ελληνικού Δημοσίου για υφαρπαγή δημοσίου ακινήτου στην Κατταβιά

Ενώ­πιον του Πο­λυ­με­λούς Πρω­το­δι­κεί­ου Ρόδου θα συ­ζη­τη­θεί εκτός απρο­ό­πτου την 4η Ιου­νί­ου 2020 αγωγή του Ελ­λη­νι­κού Δη­μο­σί­ου, η συ­ζή­τη­ση της οποί­ας μα­ταιώ­θη­κε, γι ακόμη μια σκαν­δα­λώ­δη υπό­θε­ση υφαρ­πα­γής δη­μο­σί­ου ακι­νή­του με τη χρήση ανυ­πό­στα­της από­φα­σης εκ­ποί­η­σης, που φέρει πλα­στο­γρα­φη­μέ­νη υπο­γρα­φή νο­μάρ­χη.

Το Ελ­λη­νι­κό Δη­μό­σιο στρέ­φε­ται συ­γκε­κρι­μέ­να με την αγωγή του κατά ενός κα­τοί­κου της Ρόδου επ’ ονό­μα­τι του οποί­ου με­τα­γρά­φη­κε δη­μό­σιο ακί­νη­το δυ­νά­μει πλα­στής από­φα­σης εκ­ποί­η­σής του, κατά του προϊ­στα­μέ­νου του κτη­μα­το­λο­γί­ου, κατά δύο τρα­πε­ζών και κατά 9 ατό­μων στα οποία με­τα­βι­βά­στη­καν τμή­μα­τα του ακι­νή­του.

Ζητά δε την απο­κα­τά­στα­ση της ιδιο­κτη­σί­ας του στο ακί­νη­το και απο­ζη­μιώ­σεις για δια­φυ­γό­ντα κέρδη ύψους 540.000 ευρώ, για ηθι­κές βλά­βες 200.000 ευρώ και ση­μα­ντι­κά ποσά ως απο­ζη­μιώ­σεις για αδι­καιο­λό­γη­το πλου­τι­σμό από όσους έχουν απο­κτή­σει δι­καιώ­μα­τα στο ίδιο ακί­νη­το.

Ζη­τεί­ται επι­πλέ­ον η ακύ­ρω­ση όλων των συμ­βο­λαί­ων που έχουν εγ­γρα­φεί υπέρ ιδιω­τών στο συ­γκε­κρι­μέ­νο ακί­νη­το.

Ο πρώ­τος ενα­γό­με­νος, αγρό­της από την Κατ­τα­βιά, είχε βρε­θεί κα­τη­γο­ρού­με­νος για κα­κουρ­γη­μα­τι­κή απάτη και πλα­στο­γρα­φία με την επι­βα­ρυ­ντι­κή πε­ρί­πτω­ση του νόμου περί κα­τα­χρα­στών του δη­μο­σί­ου.

Ενε­πλά­κη συ­γκε­κρι­μέ­να σε υφαρ­πα­γή δύο προ­νο­μια­κών δη­μο­σί­ων ακι­νή­των με τη χρήση ανυ­πό­στα­των – πλα­στών απο­φά­σε­ων εκ­ποί­η­σής τους και συ­γκε­κρι­μέ­να δύο ακι­νή­των εμ­βα­δού 6.880 τ.μ. και 27.300 τ.μ. από την υπ’ αριθμ. ΚΜ 5000 με­ρί­δα γαιών Κατ­τα­βιάς.

Φέ­ρε­ται να κα­τόρ­θω­σε να με­τα­γρά­ψει την 30ή Μαΐου 1997 με την υπ’ αριθμ. 4337 πράξη Κτη­μα­το­λο­γι­κού Δι­κα­στή στον τόμο της ως άνω με­ρί­δας την υπ’ αριθμ. ΔΚ 2611/86/1562 ΒΚ 3029/1989 πλα­στή από­φα­ση του Νο­μάρ­χη Δω­δε­κα­νή­σου σύμ­φω­να με την οποία είχαν εκ­ποι­η­θεί επ’ ονό­μα­τί του τα ως άνω ακί­νη­τα σε εφαρ­μο­γή των προ­βλε­πό­με­νων στο άρθρο 1 του Ν. 719/1977.

Η αντι­κει­με­νι­κή αξία του πρώ­του ακι­νή­του, εμ­βα­δού 6.880 τ.μ., ανέρ­χε­ται στο ποσό των 38.687,62 ευρώ και η αντι­κει­με­νι­κή αξία του δεύ­τε­ρου, εμ­βα­δού 27.300 τ.μ., στο ποσό των 115.970,40 ευρώ, ήτοι συ­νο­λι­κά 154.658,02 ευρώ.

Υπο­στή­ρι­ξε ότι τα επί­μα­χα τμή­μα­τα ήταν με­τα­ξύ αυτών που καλ­λιερ­γού­σε ο πα­τέ­ρας του και μετά ο ίδιος κα­τό­πιν ατύ­που δω­ρε­άς.

Δια­τεί­νε­ται ότι είχε και έχει όλες τις προ­ϋ­πο­θέ­σεις που απαι­τού­νται για την εξα­γο­ρά των επί­μα­χων αγρο­τι­κών τμη­μά­των και δεν είχε λόγο να με­τέλ­θει δό­λιες με­θό­δους και τρό­πους για την εξα­γο­ρά τους.

Για την τα­κτο­ποί­η­ση των επί­μα­χων αγρών και την εξα­γο­ρά τους από το δη­μό­σιο απευ­θύν­θη­κε, όπως είπε, σε εν­δια­μέ­σως απο­βιώ­σα­ντα δι­κη­γό­ρο.

Του ζή­τη­σε όπως τό­νι­σε, το­πο­γρα­φι­κά των αγρών αυτών, τα οποία του προ­σκό­μι­σε. Του κα­τέ­βα­λε ένα χρη­μα­τι­κό ποσό ένα­ντι εξό­δων.

Τον ει­δο­ποί­η­σε ότι είχε ολο­κλη­ρω­θεί η δια­δι­κα­σία και έπρε­πε να κα­τα­βά­λει το τί­μη­μα εξα­γο­ράς και τους φό­ρους το­νί­ζο­ντάς του ότι θα ακυ­ρω­νό­ταν η από­φα­ση αν δεν πλή­ρω­νε τα έξοδα ύψους 1 εκατ. δρχ..

Έλαβε, όπως υπο­στή­ρι­ξε δά­νειο από την τότε Ιο­νι­κή και Λαϊκή Τρά­πε­ζα και κα­τέ­βα­λε το ποσό στον δι­κη­γό­ρο. Θε­ω­ρεί δε ότι έπεσε θύμα του δι­κη­γό­ρου.