Πακέτο ελάφρυνσης και για τις επιχειρήσεις

Στη ραχο­κο­κα­λιά της ελλη­νι­κής οικο­νο­μίας, τις επι­χει­ρή­σεις, εξε­τά­ζε­ται να εστια­στεί η δεύτερη δόση των μέτρων που σχε­διά­ζει να ανα­κοι­νώ­σει τον προσεχή Απρίλιο η κυβέρ­νηση, όταν θα υπάρχει ξεκά­θαρη εικόνα για τα μεγέθη του 2025.

Οι εξαγ­γε­λίες του πρω­θυ­πουρ­γού Κυριά­κου Μητσο­τάκη στη φετινή ΔΕΘ εστί­α­σαν στη φορο­λο­γική μεταρ­ρύθ­μιση για τα φυσικά πρόσωπα, χωρίς όμως να αγγί­ξουν ζητή­ματα που αφορούν στις επι­χει­ρή­σεις. Αν και είναι εξαι­ρε­τικά πρόωρη η λήψη των σχε­τι­κών απο­φά­σεων, καθώς ακόμη δεν έχει ψηφι­στεί το πακέτο των φορο­ε­λα­φρύν­σεων για μισθω­τούς, συντα­ξιού­χους και επαγ­γελ­μα­τίες που θα ενερ­γο­ποι­η­θεί το 2026, υπάρχει ισχυρή πίεση από τον επι­χει­ρη­μα­τικό κόσμο της χώρας για γεν­ναίες φορο­λο­γι­κές παρεμ­βά­σεις.

Οι πλη­ρο­φο­ρίες ανα­φέ­ρουν ότι οι επι­χει­ρή­σεις έχουν μια σειρά από αιτή­ματα για τη φορο­λο­γική ελά­φρυνσή τους, τα οποία θα ενι­σχύ­σουν τη ρευ­στό­τητά τους και θα διευ­κο­λύ­νουν τη λει­τουρ­γία τους.

Μεταξύ αυτών περι­λαμ­βά­νο­νται η μείωση του εται­ρι­κού συντε­λε­στή φορο­λό­γη­σης, που είναι σήμερα 22%, η κατάρ­γηση του τέλους επι­τη­δεύ­μα­τος, η περαι­τέρω μείωση του μη μισθο­λο­γι­κού κόστους και ορι­σμέ­νων παγίων επι­βα­ρύν­σεων, ο ακα­τά­σχε­τος επαγ­γελ­μα­τι­κός λογα­ρια­σμός, αλλά και η μείωση της προ­κα­τα­βο­λής φόρου. Εάν και ποια από αυτά θα υλο­ποι­η­θούν θα εξαρ­τη­θεί από τον δημο­σιο­νο­μικό χώρο που θα αξιο­ποι­η­θεί από το οικο­νο­μικό επι­τε­λείο της κυβέρ­νη­σης.

Επίσης ζητού­νται παρεμ­βά­σεις για πρό­σβαση σε χρη­μα­το­δό­τηση, καθώς οι τρά­πε­ζες εξα­κο­λου­θούν να έχουν αυστηρά κρι­τή­ρια, ενώ τα εναλ­λα­κτικά κανάλια (π.χ. μικρο­χρη­μα­το­δο­τή­σεις) δεν έχουν επαρκή κλίμακα για να καλύ­ψουν το κενό. Κατά το α’ εξάμηνο του 2025 πάνω από τους μισούς επι­χει­ρη­μα­τίες δήλωσαν ότι τα δια­θέ­σιμά τους μειώ­θη­καν, ενώ ένα τερά­στιο ποσοστό ανα­φέ­ρει διαρκή αύξηση λει­τουρ­γι­κού κόστους από την έναρξη της ενερ­γεια­κής κρίσης.

Οι προ­τά­σεις για φορο­ε­λα­φρύν­σεις

Ειδι­κό­τερα, εξε­τά­ζο­νται:

Μείωση εται­ρι­κού συντε­λε­στή φορο­λό­γη­σης. Ο εται­ρι­κός συντε­λε­στής είναι σήμερα 22% και θα μπο­ρούσε να δια­μορ­φω­θεί στο 20%. Οι ελλη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις αντι­με­τω­πί­ζουν σημα­ντικό φορο­λο­γικό μειο­νέ­κτημα σε σχέση με τον αντα­γω­νι­σμό τους στα Βαλ­κά­νια και στην ευρύ­τερη Νοτιο­α­να­το­λική Ευρώπη. Ο εται­ρι­κός συντε­λε­στής στην Ελλάδα ανέρ­χε­ται σε 22%, όταν στη Βουλ­γα­ρία και τη Βόρεια Μακε­δο­νία είναι μόλις 10%, στη Σερβία και την Αλβανία 15%, ενώ στην Κροατία ισχύει 18% ή και χαμη­λό­τερα για μικρό­τε­ρες εται­ρείες. Αυτή η διαφορά οδηγεί σε άνιση κατα­νομή επεν­δυ­τι­κών ροών, αφού πολυ­ε­θνι­κές ή ακόμα και ελλη­νι­κές επι­χει­ρή­σεις εξε­τά­ζουν τη μετε­γκα­τά­σταση δρα­στη­ριο­τή­των σε χώρες με χαμη­λό­τερη φορο­λο­γία, ώστε να μειώ­σουν το κόστος τους. Επι­πλέον, οι υψη­λό­τε­ροι φόροι στην Ελλάδα επι­βα­ρύ­νουν τη ρευ­στό­τητα, περιο­ρί­ζουν την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα και δημιουρ­γούν αντι­κί­νη­τρο για την προ­σέλ­κυση ξένων κεφα­λαίων. Παράλ­ληλα, η έλλειψη στα­θε­ρού φορο­λο­γι­κού πλαι­σίου ενι­σχύει την αβε­βαιό­τητα. Το απο­τέ­λε­σμα είναι ότι, ενώ η Ελλάδα δια­θέ­τει σημα­ντικά πλε­ο­νε­κτή­ματα σε ανθρώ­πινο δυνα­μικό και γεω­γρα­φική θέση, υστερεί σε φορο­λο­γική ελκυ­στι­κό­τητα, κάτι που απο­τε­λεί κρίσιμο εμπόδιο για τη βιώσιμη ανά­πτυξη και την εξω­στρέ­φεια των επι­χει­ρή­σεών της.

Κατάρ­γηση τέλους επι­τη­δεύ­μα­τος. Η κατάρ­γηση του τέλους επι­τη­δεύ­μα­τος απο­τε­λεί πάγιο αίτημα της επι­χει­ρη­μα­τι­κής κοι­νό­τη­τας, καθώς θεω­ρεί­ται ένας άδικος και αντια­να­πτυ­ξια­κός φόρος. Το τέλος, το οποίο επι­βάλ­λε­ται ετησίως σε όλες τις επι­χει­ρή­σεις ανε­ξαρ­τή­τως κερ­δο­φο­ρίας, λει­τουρ­γεί ως πρό­σθετο βάρος, ιδιαί­τερα για μικρές και μεσαίες επι­χει­ρή­σεις. Η κατάρ­γησή του θα μείωνε το σταθερό κόστος λει­τουρ­γίας, θα ενίσχυε την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα και θα έστελνε ένα θετικό μήνυμα για στήριξη της επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τας. Παράλ­ληλα, θα βελ­τί­ωνε το επι­χει­ρη­μα­τικό περι­βάλ­λον, κάνο­ντάς το πιο ελκυ­στικό για επεν­δύ­σεις. Αν και το δημο­σιο­νο­μικό κόστος είναι υπαρκτό, μπορεί να αντι­σταθ­μι­στεί από την αύξηση της οικο­νο­μι­κής δρα­στη­ριό­τη­τας και τη διεύ­ρυνση της φορο­λο­γι­κής βάσης που θα φέρει η ανά­πτυξη νέων βιώ­σι­μων επι­χει­ρή­σεων.

Αύξηση ακα­τά­σχε­του επαγ­γελ­μα­τι­κού λογα­ρια­σμού. Ο ακα­τά­σχε­τος επαγ­γελ­μα­τι­κός λογα­ρια­σμός απο­τε­λεί βασικό εργα­λείο στή­ρι­ξης των επι­χει­ρή­σεων και των ελεύ­θε­ρων επαγ­γελ­μα­τιών, καθώς δια­σφα­λί­ζει ότι μέρος των εσόδων τους παρα­μέ­νει δια­θέ­σιμο για την κάλυψη βασικών λει­τουρ­γι­κών αναγκών, ακόμα και σε περί­πτωση ληξι­πρό­θε­σμων οφειλών προς το Δημόσιο ή τα ασφα­λι­στικά ταμεία. Η θέσπισή του απο­σκο­πεί στη δια­τή­ρηση της ρευ­στό­τη­τας και την αποφυγή ασφυ­ξίας που προ­κα­λούν οι κατα­σχέ­σεις τρα­πε­ζι­κών υπο­λοί­πων. Το υφι­στά­μενο νομο­θε­τικό πλαίσιο, βάσει του οποίου εφαρ­μό­ζε­ται σήμερα το έμμεσα προσ­διο­ρι­ζό­μενο γενικό ακα­τά­σχετο όριο των 1.250 ευρώ ανά τρα­πε­ζικό λογα­ρια­σμό και πιστω­τικό ίδρυμα και με ισχύ μόνο για φυσικά πρόσωπα, κρί­νε­ται ως ανε­παρ­κές και φαντά­ζει ως ελά­χι­στη προ­στα­σία, αγνο­ώ­ντας τα τερά­στια οικο­νο­μικά βάρη και τις υπο­χρε­ώ­σεις που συνε­πά­γε­ται η λει­τουρ­γία μιας επι­χεί­ρη­σης σήμερα, και ως εκ τούτου πρέπει να ανα­προ­σαρ­μο­στεί ανοδικά.

Μείωση μη μισθο­λο­γι­κού κόστους. Τα προη­γού­μενα χρόνια έγιναν βήματα με τη στα­διακή μείωση εισφο­ρών, ωστόσο η Ελλάδα εξα­κο­λου­θεί να δια­τη­ρεί υψη­λό­τερο κόστος σε σύγκριση με πολλές χώρες της Ε.Ε. Εξε­τά­ζε­ται να πραγ­μα­το­ποι­η­θεί εντός του 2026 η –περαι­τέρω– μείωση κατά μισή ποσο­στιαία μονάδα των ασφα­λι­στι­κών εισφο­ρών, για την οποία η κυβέρ­νηση έχει δεσμευ­τεί να γίνει το 2027. Μάλιστα, ανοιχτό είναι το ενδε­χό­μενο η μείωση να είναι υψη­λό­τερη. Με δεδο­μένη την προ­γραμ­μα­τι­σμένη μείωση της μισής ποσο­στιαίας μονάδας, οι ασφα­λι­στι­κές εισφο­ρές θα έχουν υπο­χω­ρή­σει κατά 5,9% από το 2019 και εντεύ­θεν και θα βρεθούν στο 35,66%, πλη­σιά­ζο­ντας τον μέσο όρο της Ευρω­παϊ­κής Ένωσης. Η νέα μείωση θα ενι­σχύ­σει τη ρευ­στό­τητα, θα διευ­κο­λύ­νει τη δημιουρ­γία νέων θέσεων εργα­σίας και θα μειώσει τα κίνητρα αδή­λω­της απα­σχό­λη­σης. Παράλ­ληλα, θα ενι­σχύ­σει την αντα­γω­νι­στι­κό­τητα των ελλη­νι­κών προ­ϊ­ό­ντων και υπη­ρε­σιών διεθνώς. Το δημο­σιο­νο­μικό κενό μπορεί να καλυ­φθεί μέσω αύξησης της απα­σχό­λη­σης και διεύ­ρυν­σης της εισπρα­κτι­κής βάσης, δια­μορ­φώ­νο­ντας ένα πιο βιώσιμο και δίκαιο εργα­σιακό περι­βάλ­λον.

Μείωση της προ­κα­τα­βο­λής φόρου. Η μείωση της προ­κα­τα­βο­λής φόρου θα είχε ουσια­στική θετική επί­δραση για τις επι­χει­ρή­σεις, κυρίως στη ρευ­στό­τητα και τη βιω­σι­μό­τητά τους. Σήμερα οι επι­χει­ρή­σεις προ­κα­τα­βάλ­λουν έως και το 80% του φόρου του επό­με­νου έτους, ακόμα κι αν τα μελ­λο­ντικά τους κέρδη δεν είναι εξα­σφα­λι­σμένα. Η μείωση θα τους επέ­τρεπε να κρατούν περισ­σό­τερα κεφά­λαια για λει­τουρ­γι­κές ανάγκες. Με δεδο­μένο ότι οι ΜμΕ πλήτ­το­νται δυσα­νά­λογα, καθώς συχνά δεν έχουν πρό­σβαση σε τρα­πε­ζική χρη­μα­το­δό­τηση, μικρό­τερη προ­κα­τα­βολή σημαί­νει περισ­σό­τε­ρος χώρος για να καλύ­ψουν λει­τουρ­γικά έξοδα και να απο­φύ­γουν λουκέτα. Συνο­λικά, η μείωση θα λει­τουρ­γούσε ως ένεση ρευ­στό­τη­τας στην αγορά, με πιθανό δημο­σιο­νο­μικό κόστος βρα­χυ­πρό­θε­σμα, αλλά θετικές επι­δρά­σεις στην ανά­πτυξη και στα δημόσια έσοδα μεσο­πρό­θε­σμα.

Πηγή: capital.gr