“Όταν το νέο στην πολιτική “μυρίζει” παρελθόν”

Άρθρο του Εντε­ταλ­μέ­νου  Με­τα­φο­ρών και Επι­κοι­νω­νιών Δω­δε­κα­νή­σου, Χρή­στου Μπάρ­δου

 Δεν υπάρ­χει πιο  κοι­νό­τυ­πο  αλλά και πιο  απα­τη­λό και  ψευ­δε­πί­γρα­φο επι­χεί­ρη­μα για να δι­καιο­λο­γή­σει κά­ποιος την εμ­φά­νι­σή του στην πο­λι­τι­κή ζωή του τόπου, από το να επι­κα­λε­στεί ότι δήθεν εκ­φρά­ζει το «νέο».  Όταν, σχε­δόν πάντα, το «νέο» χρη­σι­μο­ποιεί­ται ως ο μαν­δύ­ας που θα κα­λύ­ψει ό,τι πιο παλιό και πα­ρω­χη­μέ­νο. Ένα σύ­στη­μα εξου­σί­ας που ακόμη δεν μπο­ρεί να απο­δε­χθεί ότι έχει κα­τα­δι­κα­στεί στην συ­νεί­δη­ση της κοι­νής γνώ­μης, ότι έχει ξε­πε­ρα­στεί από τις εξε­λί­ξεις και κυ­ρί­ως από τις νέες προ­κλή­σεις και τα δια­κυ­βεύ­μα­τα της επο­χής για τα νησιά μας.

Αυτό το σύ­στη­μα εξου­σί­ας που λυ­μαι­νό­ταν τον τόπο επί δε­κα­ε­τί­ες και κά­ποια πα­ρα­κλά­δια του εξα­κο­λου­θούν να το κά­νουν ακόμη και σή­με­ρα, επι­θυ­μεί δια­κα­ώς την επι­στρο­φή του στα πο­λι­τι­κά πράγ­μα­τα, στις προ­σε­χείς αυ­το­διοι­κη­τι­κές εκλο­γές. Πε­ρισ­σό­τε­ρο εμ­φα­νές αυτό γί­νε­ται σε επί­πε­δο πε­ρι­φε­ρεια­κών εκλο­γών, όπου πέντε χρό­νια μετά, οι  μέχρι τότε κλη­ρο­νο­μι­κώ δι­καιώ­μα­τι πο­λι­τι­κοί άρ­χο­ντες του τόπου, αδυ­να­τούν να εμπε­δώ­σουν ότι οι πο­λί­τες αυτής της Πε­ρι­φέ­ρειας, απο­φά­σι­σαν να αλ­λά­ξουν την τύχη  τους. Και το έκα­ναν  με ένα τρόπο ηχηρό και ξε­κά­θα­ρο, που δεν άφησε κα­νέ­να πε­ρι­θώ­ριο σε κά­ποιους για να ορα­μα­τί­ζο­νται την επι­στρο­φή στο πα­ρελ­θόν.

 

Επι­χει­ρεί­ται λοι­πόν  τους τε­λευ­ταί­ους μήνες να ανα­συ­ντα­χθούν όσες «δυ­νά­μεις» απέ­μει­ναν από το «έν­δο­ξο» πα­ρελ­θόν,  εκεί­νες που φα­ντα­σιώ­νο­νται  ότι μπο­ρούν να επι­στρέ­ψουν στο πο­λι­τι­κό προ­σκή­νιο για να συ­νε­χί­σουν το «πάρτυ» των προη­γού­με­νων δε­κα­ε­τιών.  ‘Ότι πιο γε­ρα­σμέ­νο σε νο­ο­τρο­πία και πο­λι­τι­κή πρα­κτι­κή,  βλέ­που­με το τε­λευ­ταίο διά­στη­μα να επα­νεμ­φα­νί­ζε­ται στο προ­σκή­νιο ή πα­ρα­σκη­νια­κά, να βαυ­κα­λί­ζο­νται ότι  επι­θυ­μούν να φέρ­νουν το νέο στην πο­λι­τι­κή ζωή του τόπου! Αυτό κι αν είναι κω­μι­κό!

 

Πόσο νέος μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί ένας άν­θρω­πος που εμ­φα­νί­στη­κε στα κοινά πριν από 24 χρό­νια;  Για εμ­φα­νί­ζει την υπο­ψη­φιό­τη­τά του ως έκ­φρα­ση «νέου», μάλ­λον στε­ρεί­ται αυ­το­γνω­σί­ας. Αλλά αυτό είναι το λι­γό­τε­ρο.  Το νέο στην πο­λι­τι­κή είναι ζή­τη­μα πο­λι­τι­κής πρα­κτι­κής και νο­ο­τρο­πί­ας. Κατά συ­νέ­πεια και μόνο η ανα­φο­ρά στο «νέο» απο­τε­λεί έκ­φρα­ση πα­λαιο­κομ­μα­τι­σμού.

Στα λόγια φτιά­χνου­με ανώ­γεια και κα­τώ­γεια, λέει ο λαός μας.  Και εδώ, τί­πο­τα νέο δεν υπάρ­χει.

Προ­σω­πι­κά, δεν εμπι­στεύ­ο­μαι μια πα­ρά­τα­ξη  που ως μο­να­δι­κό «πο­λι­τι­κό» στίγ­μα έχει το μένος κατά του Πε­ρι­φε­ρειάρ­χη, Γιώρ­γου Χα­τζη­μάρ­κου. Δεν εμπι­στεύ­ο­μαι μια πα­ρά­τα­ξη που χτί­στη­κε πάνω στο όνει­ρο της κα­ρέ­κλας που έχα­σαν ή που δεν πήραν.  Οι προ­σω­πι­κές εμ­μο­νές και εμπά­θειες σε καμία πε­ρί­πτω­ση δεν απο­τε­λούν πο­λι­τι­κή πρό­τα­ση και ούτε εγώ προ­σω­πι­κά, ούτε κα­νέ­νας κα­νέ­νας πο­λί­της του Νο­τί­ου Αι­γαί­ου δεν θα δια­νοη­θού­με να πα­ρα­δώ­σου­με το μέλ­λον του τόπου και των παι­διών μας στα απω­θη­μέ­να του πα­λιού συ­στή­μα­τος εξου­σί­ας και των εκ­φρα­στών του.

 

Εγώ προ­σω­πι­κά, κα­τέ­βη­κα για πρώτη φορά στις εκλο­γές το 2014. Αν είχα πο­λι­τευ­τεί το 1994, σή­με­ρα δεν θα είχα το θρά­σος να εμ­φα­νι­στώ ως το «νέο» στα κοινά του τόπου. Θα είχα ήδη  κα­τα­θέ­σει τα χαρ­τιά μου για συ­ντα­ξιο­δό­τη­ση.

 

 

Ο    Εντε­ταλ­μέ­νος Με­τα­φο­ρών &  Επι­κοι­νω­νιών Δω­δε­κα­νή­σου

 

Χρή­στος Γ. Μπάρ­δος