Κι όλα τα ίδια μένουν

Μια σχολική χρονιά έκλεισε με τα απο­τε­λέ­σματα των Πανελ­λη­νίων, μια και­νούρ­για αρχίζει σε λίγες ημέρες, με τα κρίσιμα και δια­χρο­νικά ερω­τή­ματα για την ποιό­τητα της εκπαί­δευ­σης στην Ελλάδα και για τα όνειρα των παιδιών που δεν πρέπει να ψαλι­δί­ζο­νται να παρα­μέ­νουν. Τι θέλουμε για τα παιδιά μας; Κι εμείς ως γονείς και η Πολι­τεία. Θέλουμε απλά παιδιά που θα μορ­φώ­νο­νται αλλά δεν θα… εκπαι­δεύ­ο­νται; Θέλουμε παιδιά που θα «πνί­γο­νται» στα φρο­ντι­στή­ρια, στην παπα­γα­λία;. Εχει ειπωθεί από πολλούς, ειδι­κό­τε­ρους από εμάς, ότι το εκπαι­δευ­τικό σύστημα της χώρας πάσχει και χρειά­ζε­ται μια γενναία μεταρ­ρύθ­μιση. Όχι μια… έκθεση ιδεών με το όραμα του εκά­στοτε υπουρ­γού. Χρειά­ζε­ται ανα­τρο­πές από την πρώτη δημο­τι­κού. Με κανο­νικά μαθή­ματα που θα συν­δέ­ο­νται με την σύγ­χρονη εποχή. Το ελλη­νικό σχολείο αδια­φο­ρεί για τον πολι­τι­σμό της κοι­νω­νίας που μεγα­λώ­νει ο μαθητής. Αδια­φο­ρεί για την ηλε­κτρο­νική  και ψηφιακή αγωγή του. Την σεξουα­λική του δια­παι­δα­γώ­γηση, την πολι­τική του παιδεία, την μιντιακή αγωγή, την δια­τροφή, την άσκηση, την ψυχική του υγεία  και πολλά άλλα που απο­τε­λούν τη ζωή του νέου ανθρώ­που. Επι­μέ­νει ανε­πι­τυ­χώς, στην παρά­δοση και στις «ρίζες». Ο σύγ­χρο­νος μαθητής έχει ανάγκη από τον δάσκαλο που θα του μάθει να δια­χει­ρί­ζε­ται τις γνώσεις, τις ιδέες και τις πλη­ρο­φο­ρίες. Δασκά­λους εμπνευ­σμέ­νους που θα χαί­ρο­νται τη δουλειά τους και θα είναι καλά αμει­βό­με­νοι γι’ αυτό που κάνουν. Με καλά σχολεία κι όχι ερείπια, με βιβλία χωρίς ιδε­ο­λη­ψίες και χωρίς άχρη­στες γνώσεις.Που θα εμπνέ­ουν  γεν­ναιό­τητα, φαντα­σία, όρεξη για δουλειά, δημιουρ­γι­κό­τητα, θάρρος, αξιο­πρέ­πεια, αισιο­δο­ξία, αυτο­πε­ποί­θηση.