Τι απαντά ο πρόεδρος του Σωματείου Ξενοδοχοϋπαλλήλων Ρόδου στο ΚΚΕ

Σε απά­ντηση προς το ΚΚΕ ο πρό­ε­δρος του Σωμα­τείου Ξενο­δο­χο­ϋ­παλ­λή­λων Ρόδου Θανάσης Στα­μού­λης ανα­φέ­ρει τα εξής:

Το ΚΚΕ ενο­χλή­θηκε από μια ανάρ­τησή μου. Ξαφνικά θυμή­θη­καν τη «δημο­κρα­τία», την «ευγέ­νεια», την «πολι­τική δια­φω­νία». Αυτοί. Οι από­γο­νοι μιας οργά­νω­σης που έστηνε λαϊκά δικα­στή­ρια με συνο­πτι­κές δια­δι­κα­σίες και μοίραζε “προ­λε­τα­ρια­κές” εκτε­λέ­σεις χωρίς ίχνος ντροπής. Αυτοί που μέχρι και σήμερα, τολμάνε να απο­κα­λούν τους εαυτούς τους “εργα­τική πρω­το­πο­ρία” την ίδια ώρα που δεν έχουν πιάσει μερο­κά­ματο ούτε για δείγμα χωρίς να υπα­κού­ουν πιστά τις εντολές του Περισ­σού…

Έχω μια ερώτηση: Πόσες συλ­λο­γι­κές συμ­βά­σεις υπο­γρά­ψατε εσείς; Πόσες ώρες δια­πραγ­μα­τευ­τή­κατε με εργο­δό­τες, πόσες φορές σηκώ­σατε το τηλέ­φωνο για να σωθεί μια απόλυση; Ποτέ. Γιατί δεν είστε συν­δι­κα­λι­στές. Είστε επαγ­γελ­μα­τίες επα­να­στά­τες γρα­φείου. Το μόνο που διεκ­δι­κείτε είναι να παρα­μεί­νετε γρα­φι­κοί και χρή­σι­μοι για το Κόμμα ― μέχρι να φτάσει η Δευτέρα Παρου­σία της “δικτα­το­ρίας του προ­λε­τα­ριά­του”.

Κατη­γο­ρείτε εμένα ότι “ξεπού­λησα” επειδή υπέ­γραψα μια σύμβαση που προ­βλέ­πει ρυθ­μί­σεις για την εργασία. Και το λέτε εσείς, που δεν δια­πραγ­μα­τεύ­ε­στε τίποτα – απλά καταγ­γέλ­λετε. Σας χαρί­ζουν την πραγ­μα­τι­κό­τητα, και εσείς τη φτύνετε γιατί δεν σας βολεύει στο αφήγημα. Δεν δια­φέ­ρετε από θρη­σκευ­τική σέκτα: Ό,τι δεν είναι πίστη στο Κόμμα, είναι προ­δο­σία.

Ενο­χλη­θή­κατε γιατί είπα για τους ανε­γκέ­φα­λους του ΚΚΕ και πρό­τεινα να τους πετά­ξουν στη θάλασσα, Αν λοιπόν θεω­ρείτε τους εαυτούς σας ανε­γκέ­φα­λους δεν σας φταιω εγω…Δεν είπα ποτέ πετάξτε όλο το Κ.Κ.Ε…

Αν ΕΣΕΙΣ θεω­ρείτε όλο το ΚΚΕ ανε­γκε­φαλο πρό­βλημα σας…Δεν κρύ­βο­μαι χιούμορ κάνω,

για μένα είστε ο ορισμός του πολι­τι­κού παρα­σί­του. Σαράκι πάνω στον συν­δι­κα­λι­σμό, που το μόνο που παράγει είναι ανα­κοι­νώ­σεις για το αρχείο. Είστε ο τύπος “αγω­νι­στή” που εμφα­νί­ζε­ται όταν έχουν κάμερες. Όταν οι εργα­ζό­με­νοι ματώ­νουν, εσείς απου­σιά­ζετε. Είστε απλοί αβα­ντα­δό­ροι του ΚΚΕ σε απο­στολή marketing.

Με λέτε “χρυ­σαυ­γίτη”. Ακούστε το καλά:

Το να διαφωνώ με το στα­λι­νικό σας παρα­λή­ρημα δε με κάνει χρυ­σαυ­γίτη. Με κάνει ελεύ­θερο άνθρωπο. Αλλά βολεύει εσάς να κολλάτε ετι­κέ­τες, γιατί έτσι δε χρειά­ζε­ται να απα­ντάτε με επι­χει­ρή­ματα.

Και ξέρετε γιατί;

Γιατί δεν έχετε. Ούτε ένα.

Είστε κολ­λη­μέ­νοι στον προη­γού­μενο αιώνα, παπα­γα­λί­ζετε Μαρξ χωρίς να τον έχετε δια­βά­σει ποτέ, γλεί­φετε τη λέξη “εργάτης” χωρίς να έχετε ιδέα τι σημαί­νει ιδρώτας, νύχτα, βάρος. Κρατάτε τη σημαία μιας ιδε­ο­λο­γίας που όπου εφαρ­μό­στηκε, άφησε πίσω της ερείπια, λογο­κρι­σία, λοιμούς-πεινα ,βασα­νι­στή­ρια και μαζι­κούς τάφους.

Και ακόμα δεν ντρέ­πε­στε.

Τολμάτε και μιλάτε σε εργα­ζό­με­νους που παλεύ­ουν κάθε μέρα να επι­βιώ­σουν – χωρίς να τους προ­σφέ­ρετε ΤΙΠΟΤΑ.

Να σας ενη­με­ρώσω: ναι, είμαι αντι­κομ­μου­νι­στής. Γιατί δεν ανέ­χο­μαι να μου κάνει μάθημα ένας μηχα­νι­σμός που έμαθε να ζει σαν παρά­σιτο πάνω στους αγώνες των άλλων. Που θέλει τους εργα­ζό­με­νους απελ­πι­σμέ­νους, για να έχει λόγο ύπαρξης. Που βλέπει παντού “προ­δό­τες” εκτός από τον καθρέ­φτη του.

Ένα ξέρω: Εσείς θα γράφετε “Καταγ­γέλ­λουμε τον Στα­μούλη”, “Φασί­στας ο Στα­μού­λης”, “Υπη­ρέ­της των αφε­ντι­κών ο Στα­μού­λης”.

Εγώ θα συνε­χίσω να γράφω απο­τε­λέ­σματα. Και να παίρνω την ανα­γνώ­ριση όχι από τους κομ­μα­τι­κούς βολε­μέ­νους, αλλά από τους ίδιους τους εργα­ζό­με­νους.

Αν πονάτε, λυπάμαι. Δεν έχω σκοπό να σας κάνω τον ψυχο­λόγο, συνε­χί­στε να πουλάτε δήθεν αγώνα σε καφέ της παρέας με τους ίδιους πέντε συντρό­φους. Δεν φταίω εγώ που ο κόσμος σας έβαλε στο μουσείο των πολι­τι­κών απο­λι­θω­μά­των.ΣΣας πονάει που δεν είμαι δικός σας. Θα σας πονέσει περισ­σό­τερο που δεν σας έχω ανάγκη.

-Σταματήστε να μιλάτε για εργατιά. Η εργατιά δεν σας ψήφισε ποτέ.

-Όταν τελειώ­σετε τις καταγ­γε­λίες, ενη­με­ρώ­στε με να σας δείξω τι θα πει δουλειά.

-Αν σας κόψουμε το Κόμμα, δε θα μείνει τίποτα.

-Σας πονάει που υπάρχω χωρίς εσάς. Θα σας γονα­τί­σει που προ­χω­ράω μπροστά ενώ εσείς ανα­κυ­κλώ­νετε φυλ­λά­δια.