Π. Γερουλάνος: «Χρειάζεται μια γενναία και ριζοσπαστική αποσυγκέντρωση της εξουσίας»

Συ­νέ­ντευ­ξη στην Πέγκυ Ντό­κου

Την ανη­συ­χία του για τα τε­κται­νό­με­να στο Κί­νη­μα Αλ­λα­γής εκ­φρά­ζει σε συ­νέ­ντευ­ξή του στην «δη­μο­κρα­τι­κή» ο τέως υπουρ­γός κ. Παύ­λος Γε­ρου­λά­νος. Επι­πλέ­ον, μι­λά­ει για τις εξε­λί­ξεις στα εθνι­κά μας ζη­τή­μα­τα, ενώ δη­λώ­νει πως για να βγει η Ελ­λά­δα από την κρίση απαι­τεί­ται συ­νερ­γα­σία και συ­ναί­νε­ση από όλους, προ­κει­μέ­νου να αλ­λά­ξει το υπάρ­χον πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα.

Η συ­νέ­ντευ­ξη ανα­λυ­τι­κά:

• Κύριε Γε­ρου­λά­νε, θα ήθελα να ξε­κι­νή­σου­με με ένα σχό­λιο για τα εθνι­κά μας θέ­μα­τα. Πώς βλέ­πε­τε τις εξε­λί­ξεις στο Μα­κε­δο­νι­κό και στις ελ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις και πρό­σφα­τα με τη Ρωσία; Κατά την άποψή σας, θα έπρε­πε να είχε ακο­λου­θή­σει άλλη τα­κτι­κή η κυ­βέρ­νη­ση;

Στό­χος της εξω­τε­ρι­κής μας πο­λι­τι­κής είναι να δια­σφα­λί­ζει το δι­καί­ω­μα όλων μας, όλων των Ελ­λή­νων, να εκ­προ­σω­πού­μα­στε και να εκ­προ­σω­πού­νται τα συμ­φέ­ρο­ντά μας απο­τε­λε­σμα­τι­κά όπου παίρ­νο­νται απο­φά­σεις που επη­ρε­ά­ζουν τη ζωή μας. Απέ­να­ντι σε αυτό το στόχο οφεί­λου­με όλοι μας να πο­ρευό­μα­στε ενω­μέ­νοι. Αυτό που πα­ρα­τη­ρώ με ανη­συ­χία είναι ότι οι προ­κλή­σεις και οι ευ­και­ρί­ες που δη­μιουρ­γού­νται στην πε­ριο­χή μας από τις διε­θνείς εξε­λί­ξεις είναι πο­λυ­ε­πί­πε­δες και αλ­λά­ζουν κα­θη­με­ρι­νά, ενώ οι δυ­να­τό­τη­τες της ση­με­ρι­νής κυ­βέρ­νη­σης να τις δια­χει­ρι­στεί είναι πε­πε­ρα­σμέ­νες και συ­νε­χώς πε­ριο­ρί­ζο­νται. Εν μέρει, με τις επι­λο­γές που κάνει. Η δια­χεί­ρι­ση της κρί­σης έχει επη­ρε­ά­σει τη δυ­να­τό­τη­τα της Ελ­λά­δας να πα­ρεμ­βαί­νει στις εξε­λί­ξεις και ταυ­τό­χρο­να διε­θνείς ορ­γα­νι­σμοί στους οποί­ους συμ­με­τέ­χου­με και βα­σι­ζό­μα­στε, όπως η ΕΕ και το ΝΑΤΟ, βρί­σκο­νται σε κα­τά­στα­ση σύγ­χυ­σης, εν­δε­χο­μέ­νως και απο­σύν­θε­σης. Πα­ρα­δο­σια­κοί εχθροί της χώρας μας ανα­λαμ­βά­νουν νέους, ανα­βαθ­μι­σμέ­νους ρό­λους και πα­λιοί μας φίλοι επι­λέ­γουν νέους συμ­μά­χους. Σε ένα τέ­τοιο πε­ρι­βάλ­λον, τα ερ­γα­λεία στη διά­θε­ση της κυ­βέρ­νη­σης για να μας εκ­προ­σω­πή­σει άρτια πε­ριο­ρί­ζο­νται και άρα κα­θί­στα­ται ακόμα ση­μα­ντι­κό­τε­ρη προ­τε­ραιό­τη­τα η συ­σπεί­ρω­ση όλων μας γύρω από κοι­νούς εθνι­κούς στό­χους. Κατ’ επέ­κτα­ση, η συ­νερ­γα­σία των κομ­μά­των. Αντί­θε­τα,αυτό που επι­χει­ρεί­ται, η δια­χεί­ρι­ση εθνι­κών θε­μά­των με κομ­μα­τι­κά κρι­τή­ρια, απο­δυ­να­μώ­νει τη δια­πραγ­μα­τευ­τι­κή μας δύ­να­μη.

Η συ­σπεί­ρω­σή μας γύρω από εθνι­κούς στό­χους απο­τε­λεί προ­ϋ­πό­θε­ση για την αντι­με­τώ­πι­ση των διε­θνών εξε­λί­ξε­ων σή­με­ρα για έναν ακόμη λόγο: κε­ντρι­κό δια­κύ­βευ­μα των εξε­λί­ξε­ων αυτών είναι η επι­βί­ω­ση της ελευ­θε­ρί­ας και της δη­μο­κρα­τί­ας όπως τις ξέ­ρου­με και τις θε­ω­ρού­σα­με δε­δο­μέ­νες για δε­κα­ε­τί­ες. Η απου­σία εμπνευ­σμέ­νων προ­ο­δευ­τι­κών και δη­μο­κρα­τι­κών ηγε­τών στη Δύση, η διεύ­ρυν­ση της ψα­λί­δας με­τα­ξύ των κοι­νω­νι­κών στρω­μά­των που ελέγ­χουν τους πό­ρους της δη­μιουρ­γί­ας και αυτών που σή­με­ρα τους στε­ρού­νται αλλά και τα με­τα­να­στευ­τι­κά ρεύ­μα­τα από την Ανα­το­λή και το Νότο δη­μιουρ­γούν συν­θή­κες αμ­φι­σβή­τη­σης των θε­σμών και των κοι­νω­νι­κών δομών στις οποί­ες βα­σί­σα­με την ασφά­λεια και την ευ­η­με­ρία των κοι­νω­νιών μας τα τε­λευ­ταία χρό­νια. Οι λαοί στις γύρω δη­μο­κρα­τί­ες, αλλά και σε συλ­λο­γι­κές οντό­τη­τες στις οποί­ες συμ­με­τέ­χει η Ελ­λά­δα, συ­ντη­ρη­τι­κο­ποιού­νται ενώ σκλη­ρά και αυ­ταρ­χι­κά πρό­τυ­πα ηγε­τών ανα­δύ­ο­νται μέσα από εκλο­γι­κές δια­δι­κα­σί­ες μόνο για να αμ­φι­σβη­τή­σουν θε­σμούς όπως η Δι­καιο­σύ­νη και η Ελευ­θε­ρία του Τύπου που δια­σφά­λι­σαν την εκλο­γή τους. Ξε­νο­φο­βι­κά και ρα­τσι­στι­κά κόμ­μα­τα δυ­να­μώ­νουν κα­θη­με­ρι­νά, ακόμα και στον πυ­ρή­να της Ευ­ρώ­πης, αμ­φι­σβη­τώ­ντας τις αξίες που δια­σφά­λι­σαν την ει­ρη­νι­κή μας συ­νύ­παρ­ξη. Απέ­να­ντι σε αυτά τα νέα ρεύ­μα­τα, πρέ­πει να βρε­θού­με ως Έλ­λη­νες ενω­μέ­νοι και απο­φα­σι­σμέ­νοι να υπε­ρα­σπι­στού­με τις αρχές και τις αξίες με τις οποί­ες μας ταυ­τί­ζουν οι λαοί όλου­του κό­σμου.

Ένα πράγ­μα θέλει ιδιαί­τε­ρη προ­σο­χή. Σε αυτό το πε­ρι­βάλ­λον, είναι εύ­κο­λο να πα­ρα­συρ­θούν οι ηγε­σί­ες μας από τά­σεις που βλέ­πουν και να μι­μη­θούν ηγέ­τες που πε­ριο­ρί­ζουν ελευ­θε­ρί­ες, ενώ οφεί­λουν να κά­νουν ακρι­βώς το αντί­θε­το: να δεί­ξουν με­γα­λύ­τε­ρη εμπι­στο­σύ­νη στον Έλ­λη­να, να εμ­βα­θύ­νουν τη Δη­μο­κρα­τία και να μας κά­νουν όλους συμ­μέ­το­χους στην επί­λυ­ση των προ­βλη­μά­των που αντι­με­τω­πί­ζει η κοι­νω­νία μας. Μόνο δυ­να­μώ­νο­ντας τη δη­μο­κρα­τία και τους θε­σμούς που λο­γο­δο­τούν στον πο­λί­τη μπο­ρού­με να δυ­να­μώ­σου­με την κοι­νω­νία μας και αυτό απο­τε­λεί βα­σι­κή συν­θή­κη για να αντι­με­τω­πί­σου­με απο­τε­λε­σμα­τι­κά τις προ­κλή­σεις και να αδρά­ξου­με τις ευ­και­ρί­ες που δη­μιουρ­γού­νται γύρω μας.

• Σας ανη­συ­χούν τα τε­κται­νό­με­να στο Κί­νη­μα Αλ­λα­γής; Τε­λι­κά ο χώρος αυτός θα κα­τα­φέ­ρει να πο­ρευ­τεί στις επι­κεί­με­νες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις συ­σπει­ρω­μέ­νος και πώς κρί­νε­τε την πο­ρεία του;

Πώς να μη με ανη­συ­χούν; Το ΚΙΝΑΛ, το οποίο δια­τεί­νε­ται ότι θέλει να συ­σπει­ρώ­σει τις δυ­νά­μεις της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, ακο­λου­θεί την ακρι­βώς αντί­θε­τη πο­ρεία από αυτήν που πε­ριέ­γρα­ψα πριν. Αντί να δεί­χνει με­γα­λύ­τε­ρη εμπι­στο­σύ­νη στον Έλ­λη­να πο­λί­τη, κα­ταρ­γεί δη­μο­κρα­τι­κές δομές και δια­δι­κα­σί­ες με τη δι­καιο­λο­γία ότι εμείς, οι πο­λί­τες αυτής της χώρας που νοια­ζό­μα­στε για το χώρο μας, δεν εί­μα­στε σε θέση να επι­λέ­ξου­με τα στε­λέ­χη που θα χα­ρά­ξουν τη μελ­λο­ντι­κή του πο­ρεία. Μα, αν αυτός ο χώρος δε δεί­χνει εμπι­στο­σύ­νη στον Έλ­λη­να, ποιος πε­ρι­μέ­νου­με να το κάνει;

Και δεν είναι μόνο αυτό. Καμία πο­λι­τι­κή συ­νερ­γα­σία δυ­νά­με­ων, μέσα και έξω από τον πο­λι­τι­κό χώρο της Κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, δεν μπο­ρεί να γίνει με όρους προ­σω­πι­κών συμ­φω­νιών. Οι συ­νερ­γα­σί­ες πρέ­πει να είναι πο­λι­τι­κές και αυτό ση­μαί­νει συμ­φω­νία σε βα­σι­κές αρχές, θέ­σεις και επι­λο­γές. Το ΚΙΝΑΛ, από την ημέρα που ανα­κοι­νώ­θη­κε, έδει­ξε ότι δε δη­μιουρ­γή­θη­κε μέσα από τέ­τοιες πο­λι­τι­κές συμ­φω­νί­ες αλλά μέσα από τη δίψα των συ­νερ­γα­ζό­με­νων προ­σω­πι­κο­τή­των για θέ­σεις εξου­σί­ας. Απο­τέ­λε­σμα; Από την ώρα που ξε­θύ­μα­νε η δυ­να­μι­κή της εκλο­γής του αρ­χη­γού ξε­κί­νη­σε η απο­σύν­θε­ση. Δεν είναι τυ­χαίο ότι ελά­χι­στοι από τους εννέα υπο­ψη­φί­ους που συμ­με­τεί­χαν στη δια­δι­κα­σία στη­ρί­ζουν ακόμα το κόμμα που οι ίδιοι δη­μιούρ­γη­σαν. Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, έχουν γυ­ρί­σει την πλάτη στους 200.000 ψη­φο­φό­ρους που πήγαν να τους ψη­φί­σουν. Είναι αυτή συ­μπε­ρι­φο­ρά σο­βα­ρών πο­λι­τι­κών στε­λε­χών που ζη­τούν την εμπι­στο­σύ­νη του πο­λί­τη και αυ­το­α­πο­κα­λού­νται δη­μο­κρά­τες;

• Πολ­λές φορές μι­λά­τε για το Σο­σια­λι­σμό που πρέ­πει να ανα­γεν­νη­θεί. Είναι αυτό εφι­κτό σύμ­φω­να με τα ση­με­ρι­νά δε­δο­μέ­να;

Είναι απο­λύ­τως λο­γι­κό ο όρος «σο­σια­λι­σμός» να ση­μαί­νει δια­φο­ρε­τι­κά πράγ­μα­τα για τον κα­θέ­να μας. Κι αυτό διότι πολ­λοί επι­κα­λέ­στη­καν το σο­σια­λι­σμό για να εδραιώ­σουν κα­θε­στώ­τα και πρα­κτι­κές, εντός και εκτός Ελ­λά­δας, που καμία σχέση δεν έχουν με αυτόν. Προ­σω­πι­κά, όταν ανα­φέ­ρο­μαι στο σο­σια­λι­σμό, ανα­φέ­ρο­μαι στον τρόπο που τον ανέ­δει­ξε το Πα­νελ­λή­νιο Σο­σια­λι­στι­κό Κί­νη­μα πριν καν γίνει κυ­βέρ­νη­ση. Δη­λα­δή, ως φι­λο­σο­φία δια­κυ­βέρ­νη­σης της οποί­ας απο­τε­λεί πρώτη προ­τε­ραιό­τη­τα η απε­λευ­θέ­ρω­ση του Έλ­λη­να σε εθνι­κό, κοι­νω­νι­κό και ατο­μι­κό επί­πε­δο.

Προ­τε­ραιό­τη­τα του σο­σια­λι­σμού, με τον αν­θρω­πο­κε­ντρι­κό τρόπο που ορί­στη­κε στην Ελ­λά­δα, είναι η εδραί­ω­ση και η εμ­βά­θυν­ση της Δη­μο­κρα­τί­ας, ως πο­λί­τευ­μα που απε­λευ­θε­ρώ­νει όλους μας για να δη­μιουρ­γή­σου­με τον κοι­νω­νι­κό, πο­λι­τι­σμι­κό και οι­κο­νο­μι­κό πλού­το που θέ­λου­με και μπο­ρού­με να δη­μιουρ­γή­σου­με.

Μέσα από δυ­να­τές κοι­νω­νι­κές δομές και θε­σμούς που λο­γο­δο­τούν σε εμάς, τους Έλ­λη­νες πο­λί­τες, ο σο­σια­λι­σμός φι­λο­δο­ξεί να διευ­ρύ­νει τις δυ­να­τό­τη­τές μας ώστε να γί­νου­με όλοι ίσοι, συμ­μέ­το­χοι και συν­δια­μορ­φω­τές του κοι­νού μας μέλ­λο­ντος. Ακόμη και το κοι­νω­νι­κό κρά­τος, όπως το ορα­μα­τί­στη­καν τότε οι ιδρυ­τές του ΠΑΣΟΚ, απο­τε­λεί ερ­γα­λείο που πα­ρέ­χει στους πιο αδύ­να­μους από εμάς προ­στα­σία κι επι­λο­γές.

Υπάρ­χει χώρος γι’ αυτές τις ιδέες σή­με­ρα στη χώρα μας; Ση­μα­ντι­κές δυ­νά­μεις της Ελ­λά­δας πα­ρα­μέ­νουν αδρα­νο­ποι­η­μέ­νες, εγκλω­βι­σμέ­νες σε ένα κα­θε­στώς που δε μας αξί­ζει, που μας απο­θαρ­ρύ­νει από το να συμ­με­τέ­χου­με. Τα παι­διά μας φεύ­γουν για το εξω­τε­ρι­κό και ικα­νό­τα­τοι άν­θρω­ποι με τε­ρά­στια εμπει­ρία ανα­ρω­τιού­νται αν θα δου­λέ­ψουν ποτέ ξανά. Σε τέ­τοιες συν­θή­κες, η ιδέα της απε­λευ­θέ­ρω­σης της κοι­νω­νί­ας μας από όλα εκεί­να που μας κρα­τούν σή­με­ρα εγκλω­βι­σμέ­νους και ανή­μπο­ρους δίνει διέ­ξο­δο στους μο­νό­δρο­μους που χά­ρα­ξαν οι προη­γού­με­νες κυ­βερ­νή­σεις. Βα­σι­κή συν­θή­κη, όμως, για να το πε­τύ­χου­με αυτό είναι να με­τα­φέ­ρου­με την εξου­σία από το κε­ντρι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα σε θε­σμούς που χα­ρα­κτη­ρί­ζο­νται από δια­φά­νεια, πο­ρεύ­ο­νται σε συ­νερ­γα­σία και δια­βου­λεύ­ο­νται με τον πο­λί­τη και τε­λι­κά λο­γο­δο­τούν σε αυτόν.

• Η κυ­βέρ­νη­ση μι­λά­ει για έξοδο από τα μνη­μό­νια τον επό­με­νο μήνα. Ωστό­σο δεν μι­λά­με για έξοδο από την επο­πτεία. Θα ήθελα το σχό­λιό σας.

Τόσο η δεξιά συ­ντή­ρη­ση της ΝΔ όσο και η αρι­στε­ρή συ­ντή­ρη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ θε­ω­ρούν τα προ­α­παι­τού­με­να των μνη­μο­νί­ων ως τις μόνες αλ­λα­γές που πρέ­πει να γί­νουν στη χώρα για να βγού­με από την κρίση. Κά­νουν λάθος. Όσο η πο­λι­τι­κή μας αντι­πα­ρά­θε­ση εστιά­ζε­ται στο αν θα πλη­ρώ­νου­με πε­ρισ­σό­τε­ρους φό­ρους ή θα μειώ­νου­με κοι­νω­νι­κές υπη­ρε­σί­ες, θα χά­νου­με την ουσία της συ­ζή­τη­σης που είναι η ανά­γκη να πα­ρά­γου­με νέο πλού­το και να τον δια­νέ­μου­με δί­καια. Με άλλα λόγια, μόνο όταν στο­χεύ­σου­με και δη­μιουρ­γή­σου­με μια νέα, ισχυ­ρή και δυ­να­μι­κή με­σαία τάξη στην Ελ­λά­δα θα μπο­ρού­με να πούμε ότι τα μνη­μό­νια απο­τε­λούν πα­ρελ­θόν και ότι η χώρα μας μπο­ρεί να στα­θεί στα πόδια της.

Τι χρειά­ζε­ται όμως για να δη­μιουρ­γή­σου­με δί­καιες συν­θή­κες ανά­πτυ­ξης και ανα­δια­νο­μής στη χώρα μας; Ακούω όλα τα κόμ­μα­τα να μι­λούν για τις με­γά­λες ξένες επεν­δύ­σεις. Για το πώς πρέ­πει να κά­νου­με τη χώρα μας κα­λύ­τε­ρη για τους ξέ­νους. Πάλι λάθος. Αν θέ­λου­με να δη­μιουρ­γή­σου­με σω­στές συν­θή­κες για να λει­τουρ­γή­σει σωστά η αγορά στην Ελ­λά­δα οφεί­λου­με πρω­τί­στως να κά­νου­με την Ελ­λά­δα κα­λύ­τε­ρη για τους Έλ­λη­νες.

Τι ση­μαί­νει αυτό; Ση­μαί­νει ότι πρέ­πει να απο­συ­γκε­ντρώ­σου­με την εξου­σία και την πε­ριου­σία του κε­ντρι­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος και να τη με­τα­φέ­ρου­με σε θε­σμούς που λο­γο­δο­τούν σε εμάς, τους Έλ­λη­νες πο­λί­τες. Λύ­σεις για να πάμε μπρο­στά ως κοι­νω­νία υπάρ­χουν και τις ξέ­ρου­με. Ως πο­λί­τες αυτής της χώρας γνω­ρί­ζου­με κα­λύ­τε­ρα από τις ηγε­σί­ες μας τι δε δου­λεύ­ει και τι πρέ­πει να διορ­θω­θεί για να προ­ο­δεύ­σου­με, διότι ζούμε τα προ­βλή­μα­τα κα­θη­με­ρι­νά. Αντί­θε­τα, η πο­λι­τι­κή μας ηγε­σία είναι απο­κομ­μέ­νη και εγκλω­βι­σμέ­νη στη λο­γι­κή των μνη­μο­νί­ων. Μόνο μέσα από μια γεν­ναία και ρι­ζο­σπα­στι­κή απο­συ­γκέ­ντρω­ση της εξου­σί­ας θα με­τα­φέ­ρου­με τη δυ­να­τό­τη­τα επί­λυ­σης των κοι­νω­νι­κών μας προ­βλη­μά­των εκεί που βρί­σκο­νται σή­με­ρα οι λύ­σεις: στις το­πι­κές κοι­νω­νί­ες και στον Έλ­λη­να που δι­ψά­ει να δη­μιουρ­γή­σει.

• Κατά την άποψή σας, τι είναι αυτό που χρειά­ζε­ται τώρα η Ελ­λά­δα; Συ­νερ­γα­σία, συ­ναί­νε­ση ή συ­νέ­χεια του υπάρ­χο­ντος πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος, το οποίο απ’ ό,τι φαί­νε­ται δεν ικα­νο­ποιεί τους πο­λί­τες;

Όσο και αν σας φαί­νε­ται πε­ρί­ερ­γο, τα με­γά­λα κόμ­μα­τα, αυτά που έχουν και διεκ­δι­κούν την εξου­σία, ξέ­ρουν να συ­νερ­γά­ζο­νται για να δια­τη­ρή­σουν και να διευ­ρύ­νουν τις εξου­σί­ες του κε­ντρι­κού πο­λι­τι­κού συ­στή­μα­τος. Σε τέ­τοιες συ­νερ­γα­σί­ες και συ­ναι­νέ­σεις πρέ­πει να αντι­τα­χθού­με με όλες μας τις δυ­νά­μεις.

Αντί­θε­τα, η Ελ­λά­δα σή­με­ρα χρειά­ζε­ται ηγε­σί­ες που δεί­χνουν πε­ρισ­σό­τε­ρη εμπι­στο­σύ­νη­σε εμάς και στις δικές μας δυ­νά­μεις. Χρεια­ζό­μα­στε ηγε­σί­ες που αντι­λαμ­βά­νο­νται ότι γύρω μας υπάρ­χουν ανα­ρίθ­μη­τες πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κές πηγές που σή­με­ρα πα­ρα­μέ­νουν ανε­νερ­γές διότι το κε­ντρι­κό πο­λι­τι­κό σύ­στη­μα επι­μέ­νει να τις ελέγ­χει και να τις δια­χει­ρί­ζε­ται.Ότι αυτές οι πλου­το­πα­ρα­γω­γι­κές πηγές μπο­ρούν, όχι μόνο να μας βγά­λουν από την κρίση, αλλά να μας βοη­θή­σουν να χτί­σου­με μια Ελ­λά­δα που θα εί­μα­στε πε­ρή­φα­νοι να αφή­σου­με στα παι­διά μας.Και ότι υπάρ­χουν άφθο­νες δυ­νά­μεις μέσα στην κοι­νω­νία μας που θα μπο­ρού­σαν να συμ­βάλ­λουν σε αυτήν την πο­ρεία, αν το επέ­τρε­παν οι συν­θή­κες.

Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε λοι­πόν σή­με­ρα δεν είναι συ­νερ­γα­σί­ες κομ­μά­των που μόνη τους ανη­συ­χία είναι πώς θα μοι­ρά­ζο­νται με­τα­ξύ τους τα προ­νό­μια της εξου­σί­ας. Αυτό που χρεια­ζό­μα­στε είναι πε­ρισ­σό­τε­ρη δη­μο­κρα­τία και μια ευ­ρεία κι­νη­το­ποί­η­ση πο­λι­τών που θα διεκ­δι­κή­σουν την εξου­σία για να την πα­ρα­δώ­σουν, μέσα από δυ­να­τούς και δη­μο­κρα­τι­κούς θε­σμούς, εκεί που πραγ­μα­τι­κά ανή­κει: στα χέρια του Έλ­λη­να πο­λί­τη.