Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου ώρα μηδέν!

• Λει­τουρ­γεί οριακά με προ­σω­πικό που εξα­ντλεί­ται, δομές που απο­ψι­λώ­νο­νται και κρί­σι­μες υπη­ρε­σίες που απει­λού­νται με ανα­στολή

• Οι δύο νέες παραι­τή­σεις γιατρών οδηγούν σε συγ­χώ­νευση κλι­νι­κών

• Την ερχό­μενη εβδο­μάδα θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί ευρεία σύσκεψη, με τη συμ­με­τοχή όλων των συναρ­μό­διων φορέων και με ξεκά­θαρο αίτημα για άμεσες λύσεις

Νοσο­κο­μείο Ρόδου ώρα μηδέν. Η κατά­σταση δεν είναι πλέον ανη­συ­χη­τική, είναι οριακά επι­κίν­δυνη.

Και αυτό δεν αφορά μόνο το ιατρικό προ­σω­πικό που παραι­τεί­ται ή τους ασθε­νείς που διστά­ζουν πια να περά­σουν την πόρτα.

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο δρα­μα­τική όταν, στις ανάγκες των μόνιμων κατοί­κων, προ­στε­θούν και οι εκα­το­ντά­δες χιλιά­δες επι­σκέ­πτες του νησιού.

Πέρα από τους του­ρί­στες που κατα­κλύ­ζουν τη Ρόδο τους καλο­και­ρι­νούς μήνες, υπάρ­χουν χιλιά­δες άνθρω­ποι που ζουν, εργά­ζο­νται, μεγα­λώ­νουν παιδιά, φρο­ντί­ζουν ηλι­κιω­μέ­νους και περι­μέ­νουν μήνες για ένα ραντε­βού ή ένα προ­γραμ­μα­τι­σμένο χει­ρουρ­γείο.

Η κατά­σταση επι­δει­νώ­νε­ται ραγδαία το καλο­καίρι, όταν, όπως είναι λογικό, προ­τε­ραιό­τητα δίνεται στα έκτακτα περι­στα­τικά, στα τροχαία, στα προ­βλή­ματα των επι­σκε­πτών.

Το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου, που υπο­τί­θε­ται ότι καλύ­πτει υγειο­νο­μικά ολό­κληρα τα Δωδε­κά­νησα, καταρ­ρέει. Το σύστημα δεν έχει πια αντοχές. Τα γυάλινα πόδια του γίγαντα δεν μπορούν να σηκώ­σουν άλλο βάρος. Και δεν υπάρ­χουν πια λέξεις αρκετές για να περι­γρά­ψουν αυτό που πραγ­μα­τικά συμ­βαί­νει ώστε να φτάσει στα αυτιά των αρμο­δίων, που με τη σιωπή ή την αδρά­νειά τους, κατα­δι­κά­ζουν έναν ολό­κληρο νομό σε υγειο­νο­μική ανε­πάρ­κεια.

Πρό­κει­ται για ένα βαθιά κοι­νω­νικό πρό­βλημα. Γιατί πίσω από κάθε «αναβολή» υπάρχει ένας άνθρω­πος που πονά, που ζει με αγωνία, που δεν έχει τα χρήματα ή τη δυνα­τό­τητα να ταξι­δέ­ψει στην Αθήνα ή να απευ­θυν­θεί σε ιδιω­τική μονάδα. Μία οικο­γέ­νεια που περι­μέ­νει. Ένας ηλι­κιω­μέ­νος που «το παλεύει», μέχρι να έρθει η σειρά του.

Οι γιατροί καλού­νται το καλο­καίρι να δια­χει­ρι­στούν διπλά­σιο όγκο περι­στα­τι­κών με το μισό προ­σω­πικό από αυτό που θα έπρεπε να υπάρχει.

Το Νοσο­κο­μείο της Ρόδου λει­τουρ­γεί οριακά. Κυριο­λε­κτικά. Με προ­σω­πικό που εξα­ντλεί­ται, δομές που απο­ψι­λώ­νο­νται και κρί­σι­μες υπη­ρε­σίες που απει­λού­νται με ανα­στολή.

Και όποιος κάνει πως δεν βλέπει ή δεν ακούει, φέρει σοβαρή ευθύνη.

Οι εκκλή­σεις των τελευ­ταίων ετών δια­δέ­χο­νται η μία την άλλη από για­τρούς, από φορείς, από ασθε­νείς. Η κατά­σταση επι­δει­νώ­νε­ται διαρκώς. Και όποιος υπο­στη­ρί­ζει ότι αυτά είναι υπερ­βο­λές, δεν έχει παρά να σταθεί στην εικόνα του νοσο­κο­μείου, στην αδια­φο­ρία του Υπουρ­γείου, στις κενές θέσεις γιατρών και νοση­λευ­τών.

Οι δύο διευ­θυ­ντές της Β’ Παθο­λο­γι­κής, οι κ.κ. Γιώργος Ψελ­λά­κης και Χρυ­σό­στο­μος Ψέλλας, έχουν ήδη υπο­βά­λει την παραί­τησή τους, γεγονός που από μόνο του επι­βα­ρύ­νει ακόμα περισ­σό­τερο μια ήδη ασφυ­κτική κατά­σταση. Λίγες μέρες πριν, ο διευ­θυ­ντής της Νευ­ρο­χει­ρουρ­γι­κής Δημή­τρης Μακρής παραι­τή­θηκε μαζί με τη γιατρό Πανα­γιώτα Δρούζια, για τους ίδιους λόγους. Το βάρος πλέον είναι τερά­στιο.

Μετά τις τελευ­ταίες παραι­τή­σεις, ο Γιώργος Τριά­ντος, συντο­νι­στής διευ­θυ­ντής της Α’ Χει­ρουρ­γι­κής Κλι­νι­κής, δήλωσε στη «δημο­κρα­τική» πως θεωρεί τη συγ­χώ­νευση των δύο Παθο­λο­γι­κών Κλι­νι­κών μονό­δρομο με 64 κλίνες στο σύνολο. Και αυτό, όπως σημειώ­νει, θα οδη­γή­σει με μαθη­μα­τική ακρί­βεια σε νέες παραι­τή­σεις, καθώς οι ενα­πο­μεί­να­ντες γιατροί δεν θα μπορούν να αντε­πε­ξέλ­θουν στο επι­πλέον φορτίο.

«Ποιος γιατρός θα αντέξει υπό αυτές τις συν­θή­κες;», ανα­ρω­τιέ­ται χαρα­κτη­ρι­στικά.

Και το εύλογο ερώτημα που θέτει παρα­μέ­νει ουσια­στικά ανα­πά­ντητο:

Με αυτά τα δεδο­μένα, ποιος γιατρός θα έρθει να υπη­ρε­τή­σει στη Ρόδο;

«Σου λέει ο άλλος “πού να πάω να μπλέξω;” Δεν υπάρχει στήριξη, δεν υπάρχει χρο­νο­διά­γραμμα, δεν υπάρχει εμπι­στο­σύνη. Περά­σαμε κρίσεις, δύσκο­λες στιγμές. Αλλά ποτέ δεν φτάσαμε εδώ. Αυτό που ζούμε σήμερα δεν έχει προη­γού­μενο. Κι εμείς από μέσα δεν μπο­ρούμε να το διορ­θώ­σουμε. Οι λύσεις μπορούν να έρθουν μόνο από το Υπουρ­γείο. Ακόμα και τον κ. Σοκο­ρέλο, που ανέλαβε χρέη διοι­κητή τον έχουν αφήσει ακά­λυ­πτο και έκθετο», επι­ση­μαί­νει ο κ. Τριά­ντος, μετα­φέ­ρο­ντας με ακρί­βεια το αίσθημα αδιε­ξό­δου που κυριαρ­χεί.

Και συνε­χί­ζει:

«Πείτε μου, με όλα αυτά που ακού­γο­νται, ποιος γιατρός θα έρθει στη Ρόδο; Εδώ, το νοσο­κο­μείο της Κω είναι δύο χρόνια χωρίς παθο­λόγο. Έγινε τίποτα; Ανα­κοι­νώ­νουν συνεχώς ότι θα ενι­σχυ­θεί το νοσο­κο­μείο της Ρόδου. Είδατε εσείς τίποτα; Άκουσε κανείς για χρο­νο­διά­γραμμα; Υπήρξε ποτέ κάποια δέσμευση; Αν υπήρχε έστω ένα “θα έρθει τότε”, ίσως όσοι παραι­τή­θη­καν να έκαναν υπομονή. Ίσως να περί­με­ναν. Αλλά δεν υπάρχει τίποτα».

Η επόμενη μέρα και η κρίσιμη σύσκεψη στο Εργα­τικό Κέντρο

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, η πρω­το­βου­λία του Εργα­τι­κού Κέντρου Ρόδου έρχεται να λει­τουρ­γή­σει ως κατα­λύ­της. Και η συγκυ­ρία δεν θα μπο­ρούσε να είναι πιο κρίσιμη.

Την ερχό­μενη εβδο­μάδα θα πραγ­μα­το­ποι­η­θεί ευρεία σύσκεψη, με τη συμ­με­τοχή όλων των συναρ­μό­διων φορέων και με ξεκά­θαρο αίτημα για άμεσες λύσεις.

Στη σύσκεψη έχουν προ­σκλη­θεί ο Ιατρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου, η Ομο­σπον­δία Νοσο­κο­μεια­κών Γιατρών (ΟΕΝΓΕ), η ΠΟΕΔΗΝ, ενώ προ­σω­πική πρό­σκληση έχει σταλεί και στον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωρ­γιάδη.

Ο πρό­ε­δρος του Εργα­τι­κού Κέντρου, Πανα­γιώ­της Εγγλέ­ζος, μιλώ­ντας στη «δημο­κρα­τική», περι­γρά­φει με ακρί­βεια και εντι­μό­τητα την κρι­σι­μό­τητα της στιγμής:

«Η κατά­σταση δεν πάει άλλο. Ο κόσμος φοβάται να πάει στο νοσο­κο­μείο. Οι γιατροί και οι νοση­λευ­τές έχουν εξα­ντλη­θεί. Δεν είναι απλώς θέμα υγείας είναι θέμα ασφά­λειας για το νησί. Και είναι θέμα αξιο­πι­στίας, εν μέσω της του­ρι­στι­κής περιό­δου. Δεν μπο­ρούμε να αφή­σουμε τη Ρόδο να εκτεθεί διεθνώς. Γιατί χωρίς για­τρούς, χωρίς προ­σω­πικό, χωρίς διοί­κηση, νοσο­κο­μείο δεν υπάρχει. Και χωρίς νοσο­κο­μείο, δεν υπάρχει ούτε υγεία, ούτε ασφά­λεια, ούτε του­ρι­σμός. Η επόμενη μέρα δεν μπορεί να περι­μέ­νει. Και το ερώτημα, ρεα­λι­στικό και βασα­νι­στικό, συνε­χί­ζει να αιω­ρεί­ται: Με όλα αυτά που συμ­βαί­νουν, ποιος γιατρός θα έρθει να υπη­ρε­τή­σει στη Ρόδο;»

Και στέλνει μήνυμα προς κάθε κατεύ­θυνση:

«Αυτή τη φορά, η σύσκεψη πρέπει να έχει απο­τέ­λε­σμα. Όχι άλλη μια τυπική συνά­ντηση. Χρειά­ζε­ται δυνα­μική παρέμ­βαση, πολι­τική πίεση, δεσμεύ­σεις. Ο Ιατρι­κός Σύλ­λο­γος Ρόδου στη­ρί­ζει την πρω­το­βου­λία. Η ευθύνη δεν είναι τοπική. Είναι πολι­τική. Είναι κεντρική. Όποιος έχει καρέκλα στη Ρόδο, είναι προ­σκε­κλη­μέ­νος».

Το δια­κύ­βευμα είναι απο­λύ­τως σαφές:

Να δοθεί συγκε­κρι­μένο χρο­νο­διά­γραμμα ενί­σχυ­σης.

Να υπάρ­ξουν δεσμεύ­σεις σαφείς, με ημε­ρο­μη­νίες.

Να στα­μα­τή­σει η απο­ψί­λωση των ειδι­κο­τή­των και η απα­ξί­ωση των δομών.

Να ανα­κτη­θεί η εμπι­στο­σύνη, όχι μόνο των γιατρών, αλλά και ολό­κλη­ρης της κοι­νω­νίας.

Γιατί σήμερα δεν μιλάμε απλώς για ένα υπο­στε­λε­χω­μένο νοσο­κο­μείο.

Μιλάμε για την αξιο­πρέ­πεια ενός τόπου, για την υγειο­νο­μική ασφά­λεια δεκάδων χιλιά­δων ανθρώ­πων, και για μια κρίση εμπι­στο­σύ­νης, που αν δεν αντι­με­τω­πι­στεί άμεσα, θα γίνει μη ανα­στρέ­ψιμη.