Εισαγγελική συνδρομή ζητά το Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου για την επείγουσα απομάκρυνση αδέσποτων γατών από τους χώρους του

• Η διοί­κη­ση κρού­ει τον κώ­δω­να του κιν­δύ­νου για ζη­τή­μα­τα υγιει­νής και ασφά­λειας, πε­ρι­γρά­φο­ντας ανε­ξέ­λεγ­κτη πα­ρου­σία ζώων σε κρί­σι­μες υπο­δο­μές όπως κου­ζί­να και μη­χα­νό­ρο­φο, ενώ καλεί τις υπη­ρε­σί­ες του Δήμου Ρόδου να ενερ­γή­σουν βάσει του άρ­θρου 7 του Ν.4830/2021

Η ει­κό­να ενός νο­σο­κο­μεί­ου που πα­λεύ­ει κα­θη­με­ρι­νά να προ­στα­τεύ­σει ασθε­νείς και προ­σω­πι­κό, δεν συν­δέ­ε­ται εύ­κο­λα στη δη­μό­σια αντί­λη­ψη με την ανε­ξέ­λεγ­κτη πα­ρου­σία ζώων σε εσω­τε­ρι­κούς χώ­ρους. Κι όμως, στο Γε­νι­κό Νο­σο­κο­μείο Ρόδου, ένα πρό­βλη­μα που ξε­κί­νη­σε ως ενό­χλη­ση και εξε­λί­χθη­κε σε επί­μο­νη εστία ανη­συ­χί­ας, πε­ρι­γρά­φε­ται πλέον ως ζή­τη­μα με μεί­ζο­νες δια­στά­σεις.

Η διοί­κη­ση, μπρο­στά στη συ­νε­χή επι­δεί­νω­ση της κα­τά­στα­σης, απο­φά­σι­σε να απευ­θυν­θεί στην Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου, επι­διώ­κο­ντας τη συν­δρο­μή της για την αντι­με­τώ­πι­ση της πα­ρου­σί­ας γατών εντός και πέριξ του νο­σο­κο­μεί­ου και την επεί­γου­σα απο­μά­κρυν­σή τους.

Το φαι­νό­με­νο δεν είναι νέο ούτε αιφ­νι­δια­στι­κό. Αντι­θέ­τως, γί­νε­ται λόγος για επα­να­φο­ρά ενός ζη­τή­μα­τος που είχε ήδη επι­ση­μαν­θεί και στο πα­ρελ­θόν και μά­λι­στα εγ­γρά­φως. Το στοι­χείο που αλ­λά­ζει δρα­μα­τι­κά την ει­κό­να είναι η κλι­μά­κω­ση. Οι γάτες, όπως πε­ρι­γρά­φε­ται, έχουν αυ­ξη­θεί σε αριθ­μό και κι­νού­νται ανε­νό­χλη­τες τόσο στον πε­ρι­βάλ­λο­ντα χώρο όσο και εντός του νο­σο­κο­μεί­ου.

Οι γάτες φέ­ρο­νται να ει­σχω­ρούν στον μη­χα­νό­ρο­φο, να μπαί­νουν στην κου­ζί­να, να ξα­πλώ­νουν στα κα­θί­σμα­τα ανα­μο­νής των ασθε­νών και να ανε­βαί­νουν στα περ­βά­ζια των πα­ρα­θύ­ρων. Πα­ράλ­λη­λα, γί­νε­ται ανα­φο­ρά σε ρύ­παν­ση από πε­ριτ­τώ­μα­τα, στοι­χείο που με­τα­τρέ­πει την πα­ρου­σία τους από ζή­τη­μα τάξης σε ζή­τη­μα υγιει­νής, με όλες τις προ­ε­κτά­σεις που αυτό συ­νε­πά­γε­ται σε έναν χώρο πε­ρί­θαλ­ψης. Η διοί­κη­ση του νο­σο­κο­μεί­ου δεν πε­ριο­ρί­ζε­ται στην κα­τα­γρα­φή της όχλη­σης. Εστιά­ζει στη δυ­νη­τι­κή επι­κιν­δυ­νό­τη­τα, συν­δέ­ο­ντας τα πε­ριτ­τώ­μα­τα και τη σκόνη που πα­ρά­γε­ται από αυτά με πα­θο­γό­νους μι­κρο­ορ­γα­νι­σμούς, οι οποί­οι, όπως επι­ση­μαί­νε­ται, είναι δυ­να­τόν να προ­κα­λέ­σουν σο­βα­ρές ασθέ­νειες στον άν­θρω­πο.

Η ανα­φο­ρά σε ευαί­σθη­τες ομά­δες του πλη­θυ­σμού, όπως μικρά παι­διά, ηλι­κιω­μέ­νους και άτομα με ευ­πα­θές ανο­σο­ποι­η­τι­κό σύ­στη­μα, φω­τί­ζει τον πυ­ρή­να της ανη­συ­χί­ας: ένα νο­σο­κο­μείο δεν μπο­ρεί να λει­τουρ­γεί με «γκρί­ζες ζώνες» στη δια­χεί­ρι­ση κιν­δύ­νων, ει­δι­κά όταν αφορά αν­θρώ­πους που ήδη δο­κι­μά­ζο­νται από ασθέ­νεια ή μειω­μέ­νη άμυνα του ορ­γα­νι­σμού.

Η ει­κό­να γατών σε κα­θί­σμα­τα ανα­μο­νής και σε ση­μεία επα­φής με ασθε­νείς δεν απο­τε­λεί απλώς αι­σθη­τι­κό ή λει­τουρ­γι­κό πρό­βλη­μα. Αγ­γί­ζει την κα­θη­με­ρι­νή αί­σθη­ση ασφά­λειας των πο­λι­τών που προ­σέρ­χο­νται για εξέ­τα­ση, νο­ση­λεία ή συ­νο­δεία, αλλά και την υπο­χρέ­ω­ση του ιδρύ­μα­τος να δια­τη­ρεί ένα πε­ρι­βάλ­λον με κα­νό­νες κα­θα­ριό­τη­τας και ελέγ­χου πρό­σβα­σης. Σε τέ­τοιες συν­θή­κες, ακόμη και ο κίν­δυ­νος, ακόμη και η υπό­νοια ανε­παρ­κούς υγειο­νο­μι­κής θω­ρά­κι­σης, αρκεί για να δη­μιουρ­γή­σει εύ­λο­γη ανα­στά­τω­ση. Ιδιαί­τε­ρη βα­ρύ­τη­τα δί­νε­ται και σε μια δεύ­τε­ρη διά­στα­ση, τη με­τα­φο­ρά μι­κρο­βια­κού φορ­τί­ου και πα­ρα­σί­των. Όπως ανα­φέ­ρε­ται, οι γάτες με τα πόδια τους με­τα­φέ­ρουν βα­κτή­ρια από σκου­πι­δό­το­πους και βρώ­μι­κες πε­ριο­χές όπου συ­χνά­ζουν, ενώ «φι­λο­ξε­νούν» στο σώμα τους αι­μο­μυ­ζι­κά πα­ρά­σι­τα όπως ψύλ­λους και ακά­ρεα, τα οποία μπο­ρούν να δια­σπεί­ρο­νται στους χώ­ρους που επι­σκέ­πτο­νται. Η από­φα­ση της διοί­κη­σης να απευ­θυν­θεί στην Ει­σαγ­γε­λία Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου δεν είναι μια τυ­πι­κή κί­νη­ση επι­κοι­νω­νί­ας. Απο­τυ­πώ­νει την εκτί­μη­ση ότι το ζή­τη­μα έχει ξε­πε­ρά­σει τα όρια μιας εσω­τε­ρι­κής δια­χεί­ρι­σης, είτε επει­δή οι πα­ρεμ­βά­σεις δεν απο­δί­δουν είτε επει­δή απαι­τεί­ται συ­ντο­νι­σμός φο­ρέ­ων με σα­φείς αρ­μο­διό­τη­τες. Σε απλά λόγια, όταν ένα πρό­βλη­μα «μένει», όταν επα­νέρ­χε­ται, όταν επι­δει­νώ­νε­ται, τότε η διοί­κη­ση ανα­ζη­τά θε­σμι­κή στή­ρι­ξη που να εξα­σφα­λί­ζει απο­τέ­λε­σμα, συ­νέ­χεια και συμ­μόρ­φω­ση.

Ο ρόλος του Δήμου Ρόδου και η ανα­φο­ρά στο άρθρο 7 του Ν.4830/2021

Γί­νε­ται ρητή μνεία στη συν­δρο­μή των αρ­μό­διων υπη­ρε­σιών του Δήμου Ρόδου, όπως προ­βλέ­πε­ται στο άρθρο 7 του Ν.4830/2021. Η ανα­φο­ρά δεν αξιο­ποιεί­ται ως νο­μι­κός σχο­λια­σμός, αλλά ως πρα­κτι­κή υπό­δει­ξη αρ­μο­διό­τη­τας: το νο­σο­κο­μείο απο­δί­δει στον Δήμο ρόλο κε­ντρι­κού φορέα που οφεί­λει να συν­δρά­μει ώστε να δια­σφα­λι­στεί η υγιει­νή και η ασφά­λεια, τόσο του προ­σω­πι­κού όσο και των ασθε­νών.

Το μή­νυ­μα είναι σαφές. Η υγειο­νο­μι­κή ασφά­λεια ενός νο­σο­κο­μεί­ου δεν μπο­ρεί να εξαρ­τά­ται από άτυ­πες πρω­το­βου­λί­ες ή από την καλή πρό­θε­ση τρί­των. Χρειά­ζε­ται ορ­γα­νω­μέ­νη αντι­με­τώ­πι­ση, με υπη­ρε­σί­ες που έχουν ευ­θύ­νη και δυ­να­τό­τη­τα εφαρ­μο­γής μέ­τρων, ώστε η λύση να είναι διαρ­κής και όχι πε­ρι­στα­σια­κή.