Την ύβριν ακολουθεί η Νέμεσις

Δια­βά­ζο­ντας την ανα­κοί­νωση του κ. Χατζη­διά­κου (αλλά και δηλώ­σεις υπο­ψη­φίων της παρά­τα­ξής του στα μέσα κοι­νω­νι­κής δικτύ­ω­σης), το συμπέ­ρα­σμα που μπορεί να εξάγει κανείς είναι ότι η αυστηρή λαϊκή ετυ­μη­γο­ρία δεν ήταν καθόλου διδα­κτική για τους ενοί­κους του Δημαρ­χεια­κού μεγάρου. Αντί­θετα, θέτει στους πολίτες δίλημμα με λόγο διχα­στικό, απα­ξιώ­νο­ντας όχι μόνον τον αντί­παλό του, αλλά και το 41,56 % των πολιτών που έκαναν αντί­θετη επιλογή. Στην ουσία τους λέει με λίγα λόγια, πως είναι κατά : «της προόδου, των έργων, των δράσεων και της κοι­νω­νι­κής συνοχής» και υπέρ του « δρόμου των ταξικών δια­φο­ρών, των δολο­πλο­κιών, των συναλ­λα­γών». Είναι ύβρις να αδια­φο­ρείς για οτι­δή­ποτε συμ­βαί­νει γύρω σου και να νομί­ζεις ότι τα πάντα κινού­νται με βάση τη βου­λη­σιαρ­χία σου. Και τελικά να κατα­φέρ­νεις να αυτο­ε­γκλω­βί­ζε­σαι στη δική σου εικο­νική πραγ­μα­τι­κό­τητα. Η ήττα είναι ήττα. Και το μόνο περι­θω­ριο που έχεις μέχρι την άλλη Κυριακή, είναι να την απο­δε­χτείς αξιο­πρε­πώς, να βάλεις το δάχτυλο επί των τύπων των ήλων και να κάνεις την αυτο­κρι­τική σου. Δια­φο­ρε­τικά είναι νομο­τέ­λεια. Την ύβριν ακο­λου­θεί η Νέμεσις.