Εκλογές για κλάματα

Τρομερή απο­γο­ή­τευση από το χάος της 26ης Μαΐου. Όταν ο κόσμος πανι­κό­βλη­τος και ταλαι­πω­ρη­μέ­νος γυρνάει όλα τα εκλο­γικά γιατί δεν γνω­ρί­ζει πού ψηφίζει.

Όταν η αποχή αγγίζει ποσοστά τάξεως του 40%, 50% και 60% ανά εκλο­γικό τμήμα. Όταν οι ψηφί­σα­ντες σκάνε μύτη με τα σκυλιά τους και τα μωρά τους τα οποία παίρ­νουν μαζί τους στο παραβάν, και παρα­πο­νιού­νται για την ουρά. Όταν διο­ρί­ζο­νται δικα­στι­κοί αντι­πρό­σω­ποι νέα παιδιά που δεν έχουν ξανα­συμ­με­τά­σχει στη δια­δι­κα­σία και δεν υπάρχει καν εφο­ρευ­τική επι­τροπή. Όταν την επόμενη των εκλογών ο συνά­δελ­φος στο γραφείο κοκο­ρεύ­ε­ται στον συνά­δελφο που πήγε στην εφο­ρευ­τική πως «έλα μωρέ τι φοβή­θη­κες και πήγες, και εγώ κλη­ρώ­θηκα και δεν πήγα, δεν μου έκαναν τίποτα. Σιγά μην ταλαι­πω­ρηθώ». ΌΤΑΝ τα ψηφο­δέλ­τια στα εκλο­γικά τμήματα ΔΕΝ μοι­ρά­ζο­νται στους ψηφί­σα­ντες, αλλά τα δια­λέ­γουν μόνοι τους ΠΡΙΝ μπουν στο παραβάν και η ψήφος ουσια­στικά γίνεται αυτό­ματα ΦΑΝΕΡΗ. Όταν κανένας δεν επι­βλέ­πει τις κάλπες. Όταν ο χ ψηφίσας φέρνει τη μητέρα του με αλτσχάι­μερ και όχι μόνο επι­μέ­νει ότι είναι σε θέση να ψηφίσει αλλά απαιτεί να μπει μαζί της στο παραβάν, διότι «στο προη­γού­μενο εκλο­γικό τμήμα τον άφησαν να το κάνει». Όταν τα 17χρονα πάνε να ψηφί­σουν και από πίσω είναι ο γονιός ο οποίος ψιθυ­ρί­ζει συνω­μο­τικά « όπως είπαμε ε;; τα θυμάσαι;». Όταν όλοι ανα­ρω­τιού­νται μεταξύ τους, «τι είναι κοι­νο­τι­κές εκλογές; Γιατί πρέπει να ψηφί­σουμε και σε αυτό;» Όταν βρί­σκο­νται ψηφο­δέλ­τια με ξεχα­σμένα πενη­ντά­ευρα μέσα. Όταν πιστεύ­ουμε στην ουτοπία πως με 24 και 30 συνε­χό­με­νες ώρες των δικα­στι­κών αντι­προ­σώ­πων στα εκλο­γικά κέντρα και χωρίς καμία βοήθεια δεν έγινε κανένα λάθος στις κατα­με­τρή­σεις. Όταν συμ­βαί­νουν όλα αυτά, έχουμε δικαί­ωμα σαν χώρα και σαν λαός να μιλάμε για δια­φά­νεια; Έχουμε δικαί­ωμα να δηλώ­νουμε περή­φανα πως είμαστε η χώρα που γέννησε τη δημο­κρα­τία; Το μόνο σίγουρο είναι ένα. Αυτοί που εκλέ­γο­νται είναι ο καθρέ­πτης μας και αντι­κα­το­πτρί­ζουν το επίπεδο μας. Όταν σε αυτόν τον καθρέ­πτη φοβάσαι να κοι­τα­χτείς τότε υπάρχει πρό­βλημα. Θα ήθελα να κλείσω την επι­στολή μου αισιό­δοξα, αλλά δε γίνεται. Μόνο ειρω­νεία ται­ριά­ζει εδώ… Καλές εθνικές εκλογές να έχουμε λοιπόν!

Ένας ψηφο­φό­ρος