Με κάθε επισημότητα οι εκδηλώσεις τιμής και μνήμης για τον ήρωα σμηναγό Κώστα Ηλιάκη

Ο Υπουρ­γός Εθνι­κής Άμυ­νας Δη­μή­τρης Αβρα­μό­που­λος εκ­προ­σώ­πη­σε την Κυ­βέρ­νη­ση στις εκ­δη­λώ­σεις Τιμής και Μνή­μης του Ήρωα Σμη­να­γού (Ι) Κων­στα­ντί­νου Ηλιά­κη, που πραγ­μα­το­ποι­ή­θη­καν χθες στην Κάρ­πα­θο.

Μετά την επι­μνη­μό­συ­νη δέηση, έγινε κα­τά­θε­ση στε­φά­νων στο μνη­μείο που έχει ανε­γερ­θεί στο λι­μά­νι του νη­σιού, ενώ κατά τη διάρ­κεια των εκ­δη­λώ­σε­ων ζεύ­γος αε­ρο­σκα­φών F-16 της 115 Πτέ­ρυ­γας Μάχης πε­τού­σαν σε χα­μη­λό ύψος, απο­τί­ο­ντας φόρο τιμής στη μνήμη του Ήρωα.

Στις εκ­δη­λώ­σεις πα­ρέ­στη­σαν ο Πρό­ε­δρος των Ανε­ξαρ­τή­των Ελ­λή­νων Πάνος Καμ­μέ­νος, o Πρό­ε­δρος της Μό­νι­μης Επι­τρο­πής Εθνι­κής Άμυ­νας και Εξω­τε­ρι­κών Υπο­θέ­σε­ων της Βου­λής των Ελ­λή­νων Κων­στα­ντί­νος Τσιά­ρας, βου­λευ­τές της Βου­λής των Ελ­λή­νων, η στρα­τιω­τι­κή ηγε­σία της χώρας, ο αδερ­φός του εκλι­πό­ντα Φί­λιπ­πος Ηλιά­κης, εκ­πρό­σω­ποι της Πε­ρι­φέ­ρειας Δω­δε­κα­νή­σου και της Το­πι­κής Αυ­το­διοί­κη­σης.

Ακο­λου­θεί η ομι­λία του Υπουρ­γού Εθνι­κής Άμυ­νας:

«Σε­βα­σμιό­τα­τε,

Κύριε Πρό­ε­δρε των Ανε­ξαρ­τή­των Ελ­λή­νων,

Κύ­ριοι Εκ­πρό­σω­ποι της Αξιω­μα­τι­κής Αντι­πο­λί­τευ­σης,

Κύριε Πρό­ε­δρε της Επι­τρο­πής Εξω­τε­ρι­κών και Άμυ­νας του Ελ­λη­νι­κού Κοι­νο­βου­λί­ου,

Κύ­ριοι Αρ­χη­γοί των τριών Κλά­δων των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων,

Αγα­πη­τέ φίλε κύριε Δή­μαρ­χε,

Εκ­πρό­σω­ποι της γε­νέ­τει­ρας του Κώστα Ηλιά­κη,

Aγα­πη­τοί κά­τοι­κοι της όμορ­φης Καρ­πά­θου

Εί­μα­στε εδώ σή­με­ρα, για να τι­μή­σου­με και να εκ­φρά­σου­με την ευ­γνω­μο­σύ­νη μας και τον εθνι­κό δη­μό­σιο έπαι­νο σε ένα με­γά­λο Έλ­λη­να, το Σμη­να­γό Ηλιά­κη, ο οποί­ος, κατά την εκτέ­λε­ση του κα­θή­κο­ντός του, άφησε την τε­λευ­ταία του πνοή, πι­στός στον όρκο του και στέλ­νο­ντας με τη θυσία του ένα δια­χρο­νι­κό μή­νυ­μα στους Έλ­λη­νες.

Εί­μα­στε λοι­πόν σή­με­ρα εδώ

Για να τι­μή­σου­με έναν ήρωα.

Έναν Έλ­λη­να που δεν εγκα­τέ­λει­ψε την θέση του.

Έναν Έλ­λη­να που δεν υπο­χώ­ρη­σε.

Που υπε­ρα­σπί­στη­κε με πάθος το όνει­ρο και τον όρκο του. Όνει­ρο που είχε από παιδί ακόμα, να μεί­νει για πάντα στους ου­ρα­νούς, και εκεί βρί­σκε­ται.

Να γίνει μέλος της με­γά­λης οι­κο­γέ­νειας των ηρώων της πα­τρί­δας μας και στο πέ­ρα­σμα των χρό­νων να γίνει πα­ρά­δειγ­μα για τους Έλ­λη­νες και ει­δι­κό­τε­ρα για τις νε­ό­τε­ρες γε­νε­ές.

Τότε, ήταν μέσα σε λίγα δευ­τε­ρό­λε­πτα που ο Σμη­να­γός Ηλιά­κης απο­φά­σι­σε να δώσει τη ζωή του για την Ελ­λά­δα.

Γιατί ακρι­βώς τόσο του πήρε, στην τα­χύ­τη­τα που εξε­λισ­σό­ταν το γε­γο­νός, για να αφή­σει πίσω τα χρό­νια που τον πε­ρί­με­ναν με τους αγα­πη­μέ­νους του, για να αφή­σει πίσω του τις χαρές και τις λύπες που συν­θέ­τουν το μω­σαϊ­κό της ζωής.

Σή­με­ρα, σε αυτή τη μέρα μνή­μης, πέραν των όσων ελέ­χθη­σαν, στέλ­νου­με και ένα μή­νυ­μα συ­μπα­ρά­στα­σης στους δι­κούς τους αν­θρώ­πους, στον αδελ­φό του που είναι εδώ κοντά μας, γιατί δεν πρέ­πει να πα­ρα­γνω­ρί­ζου­με μπρο­στά στους συμ­βο­λι­σμούς της ηρω­ι­κής αυτής πρά­ξης την αν­θρώ­πι­νη πλευ­ρά και διά­στα­ση.

Έδωσε τη ζωή του για την Ελ­λά­δα.

Για μία Ελ­λά­δα, που δεν είναι ένα αφη­ρη­μέ­νο ιδα­νι­κό, που απλώς ανα­φέ­ρου­με σε επε­τεί­ους μόνο και μόνο για να δι­καιο­λο­γού­με τη συμ­με­το­χή μας σε μια εκ­δή­λω­ση και σε μια τε­λε­τή.

Μια Ελ­λά­δα που την έχου­με όλοι, μα όλοι οι Έλ­λη­νες, βαθιά μέσα στην καρ­διά μας, μια Ελ­λά­δα που μας ενώ­νει.

Σή­με­ρα σε αυτή τη σεμνή, γε­μά­τη συμ­βο­λι­σμούς τε­λε­τή έχει ση­μα­σία να το­νί­σω ότι απο­τε­λεί ξε­χω­ρι­στή τιμή η συμ­με­το­χή όλων σχε­δόν των κομ­μά­των του ελ­λη­νι­κού Κοι­νο­βου­λί­ου. Γιατί μπρο­στά στην Ελ­λά­δα, στα ιδα­νι­κά και στις αρχές μας, εί­μα­στε όλοι ένα.

Δεν θέλω να ανα­φερ­θώ στο βιο­γρα­φι­κό του Κώστα Ηλιά­κη. Τα χρό­νια που πέ­ρα­σαν, οι εκ­δη­λώ­σεις που έχουν γίνει μας έχουν δώσει όλες εκεί­νες τις πλη­ρο­φο­ρί­ες που συν­θέ­τουν τη δια­δρο­μή του από τον καιρό που ήταν ακόμα

παιδί, μέχρι που εντά­χθη­κε στις τά­ξεις της με­γά­λης οι­κο­γέ­νειας των Ενό­πλων μας Δυ­νά­με­ων, και που απέ­κτη­σε οι­κο­γέ­νεια με την Αλε­ξάν­δρα και τα δύο του παι­διά, την Μαρία – Ελένη και το Γιάν­νη.

Καθ’ όλη τη διάρ­κεια της πο­ρεί­ας του, στις τά­ξεις της Πο­λε­μι­κής Αε­ρο­πο­ρί­ας δια­κρί­θη­κε και ξε­χώ­ρι­σε. Όλοι όσοι τον έζη­σαν, θυ­μού­νται τον εξαί­ρε­το χα­ρα­κτή­ρα του, τις πα­τριω­τι­κές του ευαι­σθη­σί­ες και τη με­γά­λη αγάπη του για την Ελ­λά­δα και για την Αε­ρο­πο­ρία.

Όταν συ­νέ­βη το γε­γο­νός ήδη είχε κα­τα­γρά­ψει πε­ρί­που 2.000 ώρες πτή­σε­ων, εκ των οποί­ων οι πε­ρισ­σό­τε­ρες ήταν στο F-16. Όταν λοι­πόν στις 23 Μαΐου του 2006 απο­γειώ­θη­κε σε εκτέ­λε­ση μιας συ­γκε­κρι­μέ­νης απο­στο­λής με συ­να­δέλ­φους του και με σκοπό την ενα­έ­ρια πε­ρι­πο­λία και την ανα­γνώ­ρι­ση ιχνών που θα ει­σέρ­χο­νταν στο FIR Αθη­νών, σί­γου­ρα δεν γνώ­ρι­ζε τι του επε­φύ­λασ­σε η μοίρα.

Και όπως όλοι γνω­ρί­ζου­με, κατά την προ­σέγ­γι­ση για ανα­γνώ­ρι­ση ενός τουρ­κι­κού σχη­μα­τι­σμού από τη θα­λάσ­σια πε­ριο­χή κοντά στο νησί που σή­με­ρα μας φι­λο­ξε­νεί, ένα από τα τουρ­κι­κά F-16 ελί­χτη­κε κατά τρόπο ανε­ξέ­λεγ­κτο στον αέρα προς το ελ­λη­νι­κό αε­ρο­σκά­φος με επα­κό­λου­θο την ενα­έ­ρια σύ­γκρου­ση και βέ­βαια την ολο­σχε­ρή κα­τα­στρο­φή τους.

Στις 23/5/2006, ο Σμη­να­γός Ηλιά­κης έδωσε την ζωή του στην πα­τρί­δα.

Κυ­ρί­ες και Κύ­ριοι,

Σε μία εποχή, που η πα­τρί­δα μας, το έθνος μας κα­τα­βάλ­λει ένα ιδιαί­τε­ρα επί­πο­νο αγώνα για να ξα­να­κερ­δί­σει όσα έχασε,

για να απο­κτή­σει και πάλι τη θέση κύ­ρους ανά­με­σα στον ανε­πτυγ­μέ­νο κόσμο,

για να πεί­σει κυ­ρί­ως τους νέους αν­θρώ­πους, τα παι­διά μας, να πι­στέ­ψουν στην πα­τρί­δα,

να πι­στέ­ψουν ότι μπο­ρούν και να ονει­ρευ­τούν και να προ­κό­ψουν σε αυτό τον τόπο,

το πα­ρά­δειγ­μα που έθεσε ο Σμη­να­γός Ηλιά­κης ξε­περ­νά­ει σε αξία την εκτέ­λε­ση του κα­θή­κο­ντος και εκ­δη­λώ­σεις σαν τη ση­με­ρι­νή απο­κτούν ξε­χω­ρι­στή αξία, καθώς δεν είναι απλώς τε­λε­τές μνή­μης αλλά επι­και­ρο­ποιούν όλα αυτά τα ανώ­τε­ρα και ευ­γε­νή νο­ή­μα­τα που μας στέλ­νουν ως μη­νύ­μα­τα οι ηρω­ι­κές πρά­ξεις.

Πόση αλή­θεια αξία έχει να αγα­πάς πε­ρισ­σό­τε­ρο από την ζωή σου την πα­τρί­δα;

Πόση αξία έχει να αγα­πάς την Ελ­λά­δα, όταν πολ­λές φορές αυτή η ίδια η πα­τρί­δα σε απο­γοη­τεύ­ει, σε ακυ­ρώ­νει, σε πλη­γώ­νει;

Δεν μπο­ρεί, αγα­πη­τοί μου φίλοι, να απο­τι­μη­θεί αυτή η αξία.

Δεν μπο­ρεί να απο­τι­μη­θεί, γιατί η αυ­το­θυ­σία του Σμη­να­γού Ηλιά­κη είναι το θε­μέ­λιο πάνω στο οποίο θα χτί­σου­με την πα­τρί­δα που θα κάνει και πάλι πε­ρή­φα­νους και εμάς και τα παι­διά μας.

Η αυ­το­θυ­σία του, είναι η μαγιά θα έλεγα, με την οποία θα πλά­σου­με μία νέα γενιά Ελ­λή­νων, που πι­στεύ­ουν.

Που πι­στεύ­ουν ακρι­βώς στο από­λυ­το αγαθό της πα­τρί­δας.

Που πι­στεύ­ουν ότι υπάρ­χουν αξίες για τις οποί­ες αξί­ζει να δώ­σου­με και την ύστα­τη ρα­νί­δα του αί­μα­τός μας και την τε­λευ­ταία μας πνοή.

Που πι­στεύ­ουν σε αυτό που μπο­ρού­με να δη­μιουρ­γή­σου­με και να κλη­ρο­δο­τή­σου­με στις επό­με­νες γε­νε­ές ως Έλ­λη­νες.

Προ­ϋ­πό­θε­ση όμως για όλα αυτά είναι η εθνι­κή συ­νεν­νό­η­ση και η εθνι­κή ενό­τη­τα. Να μην αφή­νου­με τα μικρά και τα ασή­μα­ντα να κυ­ριαρ­χούν στο δη­μό­σιο βίο. Να ανα­χθού­με στο με­γά­λο, το ιστο­ρι­κά ενο­ρα­τι­κό, στο σπου­δαίο.

Γιατί όπως λέμε καμιά φορά, όταν διο­λι­σθαί­νου­με στο να ασχο­λού­μα­στε με τα μικρά, μι­κραί­νου­με και εμείς μαζί τους και μαζί με εμάς η Ελ­λά­δα.

Η αυ­το­θυ­σία του Σμη­να­γού Ηλιά­κη οδη­γεί και τον αγώνα που κα­τα­βάλ­λει σή­με­ρα συ­νο­λι­κά το έθνος μας, ανε­ξάρ­τη­τα από ποια σκο­πιά το υπη­ρε­τεί κα­νείς.

Και καλεί όλους μας, να ση­κώ­σου­με το κε­φά­λι, να πι­στέ­ψου­με ότι μπο­ρού­με να τα κα­τα­φέ­ρου­με.

Να νιώ­σου­με πε­ρή­φα­νοι, όχι μο­νά­χα για την ιστο­ρία που γρά­ψα­με κά­πο­τε, αλλά για την ιστο­ρία που μπο­ρού­με να δη­μιουρ­γή­σου­με κάθε μέρα ως ερ­γα­ζό­με­νοι, ως πο­λί­τες, ως οι­κο­γε­νειάρ­χες, ως αγω­νι­ζό­με­νοι Έλ­λη­νες.

Σή­με­ρα κυ­ρί­ες και κύ­ριοι,

η ευ­γνω­μο­νού­σα πα­τρί­δα, όπως επι­σή­μα­να στην αρχή, θυ­μά­ται και τιμά τον Σμη­να­γό Ηλιά­κη.

Τον ήρωα που δεν μας ξέ­χα­σε την ώρα του κα­θή­κο­ντος και βε­βαί­ως δι­καί­ως η πα­τρί­δα απέ­νει­με το με­τάλ­λιο εξό­χου πρά­ξε­ως και προ­ή­γα­γε στο βαθμό του Αντι­πτε­ράρ­χου μετά θά­να­τον τον Ηλιά­κη.

Στον Ηλιά­κη όμως θα συμ­φω­νή­σε­τε μαζί μου, έχει απο­νε­μη­θεί κάτι πολύ με­γα­λύ­τε­ρο από τις επί­ση­μες εκ­δη­λώ­σεις και τιμές που όφει­λε και οφεί­λει η πο­λι­τεία.

Του έχει απο­νε­μη­θεί από την ιστο­ρία, ο σε­βα­σμός και η αγάπη γε­νε­ών Ελ­λή­νων ακόμα και εκεί­νων που δεν έχουν δει το φως της ζωής.

Κυ­ρί­ες και κύ­ριοι,

Σή­με­ρα η μέρα είναι αφιε­ρω­μέ­νη σε αυτόν τον σπου­δαίο Έλ­λη­να. Είναι όμως και μια ημέρα ανα­φο­ράς, τιμής και ανα­γνώ­ρι­σης συ­νο­λι­κά στις Ένο­πλες Δυ­νά­μεις της χώρας, που αφο­σιω­μέ­νες στο κα­θή­κον τους είναι εγ­γυ­ή­τριες της εθνι­κής ανε­ξαρ­τη­σί­ας και της ακε­ραιό­τη­τας της χώρας για να μπο­ρούν οι Έλ­λη­νες πο­λί­τες να αι­σθά­νο­νται ασφα­λείς.

Οι Ένο­πλες Δυ­νά­μεις πάντα επα­γρυ­πνούν και θέλω σή­με­ρα εξ ονό­μα­τος της ελ­λη­νι­κής πο­λι­τεί­ας να το δώσω αυτό ως δια­βε­βαί­ω­ση, όχι μο­νά­χα στις ακρι­τι­κές πε­ριο­χές της πα­τρί­δας μας, αλλά και σε ολό­κλη­ρη την Ελ­λά­δα και ολό­κλη­ρο τον ελ­λη­νι­κό λαό.

Ναι, οι Ένο­πλες Δυ­νά­μεις είναι εγ­γυ­ή­τριες της ανε­ξαρ­τη­σί­ας μας. Είναι προ­α­σπι­στές της Δη­μο­κρα­τί­ας μας.

Στο όνομα αυτής της με­γά­λης τιμής, στο σπου­δαίο αυτό Έλ­λη­να, θα ήθελα να σας κα­λέ­σω, αφού και εγώ συ­νο­δέ­ψω με τη δική μου φωνή αυτό που είπε ο Δή­μαρ­χος, το ΑΘΑ­ΝΑ­ΤΟΣ, να κρα­τή­σου­με ενός λε­πτού σιγή στη μνήμη του με­γά­λου αυτού Έλ­λη­να, του σπου­δαί­ου αυτού αν­θρώ­που, ο οποί­ος είναι πα­ρά­δειγ­μα για εμάς και για τις επό­με­νες γε­νε­ές.

Σας ευ­χα­ρι­στώ πολύ για την προ­σο­χή σας».