Στο Τριμελές Εφετείο Δωδεκανήσου η εκδίκαση αίτησης αποζημίωσης μητέρας που αθωώθηκε για διακίνηση ναρκωτικών

• Μετά την πανη­γυ­ρική αθώωση και την απόρ­ριψη της αναί­ρε­σης από τον Άρειο Πάγο, ζητεί­ται απο­ζη­μί­ωση για άδικη κράτηση 17 μηνών και ηθική βλάβη

Την Τρίτη, 6 Μαΐου 2025, ενώπιον του Τρι­με­λούς Εφε­τείου Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου ανα­μέ­νε­ται να εκδι­κα­στεί η αίτηση απο­ζη­μί­ω­σης που υπέβαλε μητέρα η οποία είχε αθωωθεί ορι­στικά από την κατη­γο­ρία της δια­κί­νη­σης ναρ­κω­τι­κών, μετά από προ­σω­ρινή κράτησή της διάρ­κειας 478 ημερών.

Η υπόθεση συγκλό­νισε τη Ρόδο και ανέ­δειξε την ανάγκη αυστη­ρής εφαρ­μο­γής των θεμε­λιω­δών δικο­νο­μι­κών εγγυ­ή­σεων, ιδίως όταν πρό­κει­ται για τόσο σοβαρά κατη­γο­ρη­τή­ρια. Η μητέρα, κατη­γο­ρού­μενη αρχικά για ιδιαί­τερα δια­κε­κρι­μένη δια­κί­νηση ναρ­κω­τι­κών ουσιών από κοινού με τον γιο και τον σύζυγό της, παρέ­μεινε έγκλει­στη για 17 μήνες, μέχρι που το Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των Δωδε­κα­νή­σου την απάλ­λαξε από κάθε κατη­γο­ρία με την υπ’ αριθμ. 224/2023 απόφασή του.

Η προ­σπά­θεια αναί­ρε­σης του αθω­ω­τι­κού σκέλους της από­φα­σης από την Εισαγ­γε­λέα Εφετών Δωδε­κα­νή­σου απορ­ρί­φθηκε από το Ε’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου. Ο αντει­σαγ­γε­λέας Χρήστος Μπαρ­δά­κης, υιο­θε­τώ­ντας τις ενστά­σεις της υπε­ρά­σπι­σης, ειση­γή­θηκε την απόρ­ριψη λόγω απα­ρα­δέ­κτου, κρί­νο­ντας ότι η αίτηση αναί­ρε­σης υπε­ρέ­βαινε τα όρια που θέτει ο νόμος περί αναί­ρε­σης αθω­ω­τι­κών απο­φά­σεων. Με την απόφαση του συντά­χθηκε το αρμόδιο τμήμα του ανώ­τα­του ακυ­ρω­τι­κού.

Η γυναίκα συνε­λή­φθη όταν κατά τη διάρ­κεια έρευνας στην οικία της βρέ­θη­καν ποσό­τη­τες κοκα­ΐ­νης και κάν­να­βης, καθώς και χρη­μα­τικό ποσό. Η ίδια επέ­στρεφε από την εργασία της ως καμα­ριέρα όταν πλη­ρο­φο­ρή­θηκε για την αστυ­νο­μική έρευνα. Παρά τις εξη­γή­σεις της ότι τα ναρ­κω­τικά ανήκαν στον ενήλικο γιο της, χρήστη ουσιών, και ότι δεν είχε καμία ανά­μειξη, σε βάρος της εκδό­θηκε ένταλμα προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης.

Καθ’ όλη τη διάρ­κεια της κρά­τη­σής της στις φυλακές Κορυ­δαλ­λού, εργα­ζό­ταν ως τρα­πε­ζο­κό­μος, ενώ η ανήλικη κόρη της ανα­γκά­στηκε να φιλο­ξε­νεί­ται σε τρίτη οικο­γέ­νεια. Ο δια­συρ­μός, η απώλεια της προ­σω­πι­κής της ελευ­θε­ρίας και η ψυχο­λο­γική επι­βά­ρυνση, απο­τέ­λε­σαν τη βάση για την αίτηση απο­ζη­μί­ω­σης.

Το αίτημα απο­ζη­μί­ω­σης

Με την αίτησή της προς το Τρι­με­λές Εφετείο Κακουρ­γη­μά­των, δια του συνη­γό­ρου της κ. Μανώλη Κου­τσού­κου, η γυναίκα ζητά συνο­λικό ποσό απο­ζη­μί­ω­σης ύψους 29.503,10 ευρώ. Συγκε­κρι­μένα, διεκ­δι­κεί:

• Ποσό 19.120 ευρώ για την ηθική βλάβη και την άδικη κράτησή της (με υπο­λο­γι­σμό 40 ευρώ ανά ημέρα κρά­τη­σης).

• Ποσό 10.383,10 ευρώ για εργασία 326 ημερών ως τρα­πε­ζο­κό­μος στις φυλακές, ποσό που αντι­στοι­χεί στον κατώ­τατο μισθό ανει­δί­κευ­του εργάτη.

Η νομική θεμε­λί­ωση της αίτησης στη­ρί­ζε­ται σε συνταγ­μα­τι­κές δια­τά­ξεις περί απο­κα­τά­στα­σης όσων άδικα στε­ρή­θη­καν την ελευ­θε­ρία τους, καθώς και στις προ­βλέ­ψεις του Κώδικα Ποι­νι­κής Δικο­νο­μίας και του Διε­θνούς Συμ­φώ­νου για τα Ατομικά και Πολι­τικά Δικαιώ­ματα.

Η αθώωσή της κρίθηκε βάσει της έλλει­ψης απο­δει­κτι­κών στοι­χείων περί συμ­με­το­χής της στη δια­κί­νηση, καθώς και της ανε­παρ­κούς αιτιο­λό­γη­σης ότι γνώριζε ή συνήρ­γησε στις παρά­νο­μες πράξεις του γιου της. Η απόφαση χαρα­κτη­ρί­στηκε ως απο­λύ­τως αιτιο­λο­γη­μένη και σύμφωνη με το τεκ­μή­ριο αθω­ό­τη­τας.

Η εκδί­καση της αίτησης απο­ζη­μί­ω­σης απο­τε­λεί κρίσιμη στιγμή όχι μόνο για την ίδια τη γυναίκα και την οικο­γέ­νειά της αλλά και για την ουσια­στική εφαρ­μογή της αρχής ότι το κράτος υπο­χρε­ού­ται να απο­κα­θι­στά τους πολίτες που άδικα στε­ρή­θη­καν την ελευ­θε­ρία τους.

Σε κάθε περί­πτωση, η υπόθεση φωτίζει εκ νέου τα δια­χρο­νικά ζητή­ματα γύρω από την αυστη­ρό­τητα της προ­σω­ρι­νής κρά­τη­σης, την προ­στα­σία των αθώων και την ανάγκη για μεγα­λύ­τερη ευαι­σθη­σία στη δια­χεί­ριση των ποι­νι­κών δια­δι­κα­σιών.