Α-τυπος και υπογραμμός: Το ερώτημα

Το πο­λι­τι­κό σκη­νι­κό είναι πιο ρευ­στό από ποτέ.

Τα κόμ­μα­τα, προ­ε­τοι­μά­ζο­νται… δια παν εν­δε­χό­με­νο αφού το σε­νά­ριο της πρό­ω­ρης προ­σφυ­γής στις κάλ­πες, πλη­σιά­ζει όλο και πε­ρισ­σό­τε­ρο. Για να αλ­λά­ξει όμως, τι;

Το εκλο­γι­κό σώμα συρ­ρι­κνώ­νε­ται λόγω των τε­ρά­στιων πο­σο­στών απο­χής και τε­λι­κά οι λίγοι απο­φα­σί­ζουν για τους πολ­λούς.

Η πο­λι­τι­κή πλέον, έχει ταυ­τι­στεί με την απα­ξί­ω­ση και όλο και πε­ρισ­σό­τε­ροι γυρ­νούν την πλάτη στην πο­λι­τι­κή και στους πο­λι­τι­κούς.

Τι τε­λι­κά είναι όμως αυτό που τρο­φο­δο­τεί την απα­ξί­ω­ση των πο­λι­τι­κών, κυ­ρί­ως στα μάτια των νέων αν­θρώ­πων; Η ανα­κύ­κλω­ση των ίδιων προ­σώ­πων με ψήγ­μα­τα «ανα­νέ­ω­σης» (κλα­σι­κή έκ­φρα­ση που χρη­σι­μο­ποιεί κα­νείς κάθε φορά που φτύ­νει αίμα για να συ­μπλη­ρώ­σει όλες τις θέ­σεις του ψη­φο­δελ­τί­ου) ή μήπως επει­δή οι πο­λι­τι­κοί απευ­θύ­νο­νται σε συ­γκε­κρι­μέ­νο κοινό;

Υπάρ­χει μια άγρα­φη επε­τη­ρί­δα. Πε­ρι­μέ­νουν πολ­λοί νέοι στην σειρά, κυ­ρί­ως όσοι γα­λου­χή­θη­καν σε κομ­μα­τι­κούς σω­λή­νες, μέχρι να έρθει η ώρα τους, να «ωρι­μά­σουν», για να τους επι­λέ­ξουν οι… με­γά­λοι κομ­μα­τι­κοί πα­ρά­γο­ντες και να τους εξα­σφα­λί­σουν θέση στα ψη­φο­δέλ­τια, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας τους πολ­λές φορές ως «δε­κα­νί­κια».

Κάπως έτσι «στραγ­γα­λί­ζο­νται» τα νέα μυαλά. Μπαί­νουν σε κα­θο­ρι­σμέ­να κου­τιά της πο­λι­τι­κής σκη­νής και γί­νο­νται ένα με το σύ­στη­μα, αυτό το σύ­στη­μα που πριν τους «κα­τα­πιεί», ήθε­λαν να πο­λε­μή­σουν. Και τε­λι­κά έρ­χε­ται η στιγ­μή που η «νέα» γενιά πο­λι­τι­κών, γί­νε­ται πιο συ­στη­μι­κή και από εκεί­νη που τους έθρε­φε μέσα στους κομ­μα­τι­κούς σω­λή­νες για να τους πε­τά­ξει στην πο­λι­τι­κή αρένα με απώ­τε­ρο σκοπό να απο­πλη­ρώ­σουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο το «χρέος» της γα­λού­χη­σης. Στην πο­λι­τι­κή, όντως όλα συμ­βαί­νουν για κά­ποιο λόγο.

Και κάπου εκεί χά­νο­νται οι δια­χω­ρι­στι­κές γραμ­μές, του νέου από του πα­λιού, του φθαρ­μέ­νου από του ανα­νε­ω­μέ­νου, του αντι­δρα­στι­κού από του yesman, του ορα­μα­τι­στή από του διεκ­πε­ραιω­τή, του Δον Κι­χώ­τη από του Μαυ­ρο­γυα­λού­ρου.

Τε­λι­κά το σύ­στη­μα το πο­λε­μούν όσοι το απα­ξιώ­νουν ή το κά­στρο πρέ­πει τε­λι­κά να πέσει από μέσα; Ιδού το ερώ­τη­μα.