Αλέξανδρος Μυρίσης: Η συμμετοχή στην επιτροπή διεύρυνσης του ΠΑΣΟΚ ως πρόταση διαλόγου και προγραμματικής σύγκλισης

Μετά από μια δια­δρομή στα όργανα του ΣΥΡΙΖΑ, τι σας οδήγησε στην απόφαση να συμ­με­τέ­χετε ενεργά στην Επι­τροπή Διεύ­ρυν­σης του ΠΑΣΟΚ;

Την απά­ντηση στο ερώτημα αυτό τη δίνει η ίδια η πολι­τική πραγ­μα­τι­κό­τητα, και η προ­σω­πική μου ευθύνη ως ενεργός πολίτης. Η χώρα έχει ανάγκη από μια ισχυρή και αξιό­πι­στη δύναμη που να μπορεί να ασκήσει ουσια­στικό έλεγχο στην κυβέρ­νηση, η οποία παράγει ένα έργο κοι­νω­νικά άδικο και θεσμικά εγκλη­μα­τικό.

Το έλλειμμα αξιο­πι­στίας της αντι­πο­λί­τευ­σης έχει κατα­γρα­φεί ως κοι­νω­νική αίσθηση και δεν μπορεί να αγνοη­θεί. Πρό­κει­ται για έναν προ­βλη­μα­τι­σμό που ανα­δει­κνύει την ανάγκη για νέες συν­θέ­σεις, με σοβα­ρό­τητα και προ­γραμ­μα­τική συνέ­πεια.

Σε αυτό το πλαίσιο, η πρω­το­βου­λία του ΠΑΣΟΚ να απευ­θύ­νει ένα ευρύ προ­σκλη­τή­ριο αποκτά ιδιαί­τερη σημασία. Είναι γεγονός ότι αντί­στοι­χες προ­σπά­θειες διεύ­ρυν­σης έχουν επι­χει­ρη­θεί και στο παρελ­θόν και η ανάγκη γι’ αυτές ήταν εξίσου επι­τα­κτική και τότε. Ωστόσο, οι σημε­ρι­νές συν­θή­κες δεν αφήνουν κανένα περι­θώ­ριο για επα­νά­ληψη της αδρά­νειας ή της απο­μό­νω­σης που εμπό­δισε εκείνες τις προ­σπά­θειες.

Αν δεν δια­μορ­φω­θεί τώρα μια αξιό­πι­στη εναλ­λα­κτική πρόταση, το απο­τέ­λε­σμα θα είναι μια «λευκή επιταγή» στην κυβέρ­νηση για να συνε­χί­ζει μια πολι­τική που εντεί­νει τις ανι­σό­τη­τες και δοκι­μά­ζει τις αντοχές των θεσμών.

Η συμ­με­τοχή μου στην Επι­τροπή Διεύ­ρυν­σης εντάσ­σε­ται σε αυτή την προ­σπά­θεια, να συμβάλω στη δια­μόρ­φωση μιας αξιό­πι­στης, σύγ­χρο­νης και πολυ­συλ­λε­κτι­κής παρά­τα­ξης, που δεν αρκεί­ται στη δια­μαρ­τυ­ρία, αλλά διεκ­δι­κεί με αξιώ­σεις τη δια­κυ­βέρ­νηση του τόπου.

Πώς κρίνετε τη συζή­τηση που έχει ανα­πτυ­χθεί γύρω από το ενδε­χό­μενο ίδρυσης νέου πολι­τι­κού φορέα από τον Αλέξη Τσίπρα;

Ο Αλέξης Τσίπρας απο­τε­λεί αναμ­φι­σβή­τητα ένα σημα­ντικό πολι­τικό κεφά­λαιο και δια­τη­ρεί ένα υπο­λο­γί­σιμο κοι­νω­νικό απο­τύ­πωμα. Αυτό είναι μια πραγ­μα­τι­κό­τητα που δεν αφήνει περι­θώ­ρια αντι­πα­ρά­θε­σης. Στην πολι­τική, ωστόσο, δεν έχει ιδιαί­τερη αξία η συζή­τηση για υπο­θε­τικά σενάρια για κόμματα και φορείς που δεν έχουν ακόμα δια­μορ­φω­θεί, όταν δημιουρ­γη­θούν θα τα κρί­νουμε όλοι. Εκείνο που έχει σημασία είναι τα συγκε­κρι­μένα δεδο­μένα, οι προ­γραμ­μα­τι­κές θέσεις και η δυνα­τό­τητα να μετου­σιω­θούν σε εφαρ­μό­σιμη πολι­τική.

Σήμερα, το ΠΑΣΟΚ έχει ήδη μπει σε μια δια­δι­κα­σία συγκρο­τη­μέ­νης διεύ­ρυν­σης, με σαφή προ­γραμ­μα­τική λογική και υπαρκτό πολι­τικό περιε­χό­μενο. Δεν συζη­τάμε για θεω­ρη­τικά σχήματα, αλλά για μια υπαρκτή πολι­τική προ­σπά­θεια σε εξέλιξη. Κάθε σοβαρή πολι­τική πρω­το­βου­λία στον προ­ο­δευ­τικό χώρο, εφόσον επι­διώ­κει να έχει πραγ­μα­τικό αντί­κρι­σμα, δεν μπορεί παρά να κινηθεί σε έναν αντί­στοιχο άξονα.

Το συνέ­δριο του ΠΑΣΟΚ μπορεί να σημα­το­δο­τή­σει μια ουσια­στική τομή για τη διεύ­ρυνση και τον επα­να­προσ­διο­ρι­σμό της παρά­τα­ξης ή κιν­δυ­νεύει να περιο­ρι­στεί σε μια τυπική δια­δι­κα­σία;

Το συνέ­δριο έχει τη δυνα­τό­τητα να απο­τε­λέ­σει μια πραγ­μα­τική τομή, αλλά αυτό δεν θα συμβεί αν περιο­ρι­στεί σε γενικές δια­κη­ρύ­ξεις ή σε μια τυπική εσω­τε­ρική δια­δι­κα­σία. Αυτό που απαι­τεί­ται είναι πολι­τική καθα­ρό­τητα. Να ειπω­θούν με σαφή­νεια οι στόχοι της παρά­τα­ξης, το πού θέλει να πάει, σε ποιους απευ­θύ­νε­ται και με ποια συγκε­κρι­μένη πρόταση για τη χώρα. Χωρίς υπεκ­φυ­γές, χωρίς αμφι­ση­μίες.

Η ενότητα δεν μπορεί να προ­κύ­ψει με τεχνητό τρόπο. Χτί­ζε­ται όταν υπάρχει καθαρή κατεύ­θυνση και όταν όλοι γνω­ρί­ζουν τι υπη­ρε­τούν. Μια παρά­ταξη που δεν φοβάται να πει καθαρά τι θέλει, είναι και μια παρά­ταξη που μπορεί να συσπει­ρώ­σει και να εμπνεύ­σει εμπι­στο­σύνη.

Τέλος, το συνέ­δριο πρέπει να σημα­το­δο­τή­σει μια πραγ­μα­τική εξω­στρέ­φεια. Όχι ως επι­κοι­νω­νιακή επιλογή, αλλά ως σταθερή πολι­τική στάση, να μιλήσει καθαρά στην κοι­νω­νία και να ανα­με­τρη­θεί με τα προ­βλή­ματά της. Αν το συνέ­δριο τολ­μή­σει να κάνει αυτά τα βήματα, τότε μπορεί να απο­τε­λέ­σει αφε­τη­ρία για μια παρά­ταξη που δεν κρύ­βε­ται, δεν αμφι­τα­λα­ντεύ­ε­ται και στέ­κε­ται με αξιο­πι­στία απέ­να­ντι στις ανάγκες της χώρας.