Η παγίδα του μίσους

Άλλη μια τρο­μο­κρα­τι­κή επί­θε­ση έρ­χε­ται  θα ενι­σχύ­σει στο με­γά­λο βαθμό τον ευ­ρω­σκε­πτι­κι­σμό, την εσω­στρέ­φεια, το ρα­τσι­σμό και την ξε­νο­φο­βία. Ήδη, το τε­λευ­ταίο χρο­νι­κό διά­στη­μα  έχουν βρει πρό­σφο­ρο έδα­φος σε πολ­λές ευ­ρω­παϊ­κές χώρες.  Τα λαϊ­κί­στι­κα, ανερ­χό­με­να ακρο­δε­ξιά κόμ­μα­τα θα απο­κτή­σουν κε­ντρι­κό λόγο. Ο εφιάλ­της ξα­να­γύ­ρι­σε στην ήπει­ρο και χτυ­πή­μα­τα σαν κι αυτά στο Πα­ρί­σι, στις Βρυ­ξέλ­λες ή στην καρ­διά του Λον­δί­νου,  σε συν­δυα­σμό με τον φόβο για το αύριο που ήδη κυ­ριαρ­χεί, υπάρ­χει με­γά­λο εν­δε­χό­με­νο να πολ­λα­πλα­σιά­σουν εκεί­νους που κα­τα­φεύ­γουν σε με­θό­δους το ίδιο απο­κρου­στι­κές μ’ εκεί­νες των ισλα­μο­φα­σι­στών. Δυ­στυ­χώς σε αυτόν τον πό­λε­μο πρέ­πει να απα­ντή­σεις γρή­γο­ρα και δυ­να­μι­κά με πό­λε­μο. Αλλά με τα δικά σου όπλα. Ο κα­θέ­νας μόνος του κι όλοι μαζί. Η απει­λή είναι κοινή και κοινή θα πρέ­πει να είναι και η απά­ντη­ση. Πό­λε­μο στο φα­σι­σμό, του φα­να­τι­σμού του σκο­τα­δι­σμού. Δεν φτά­νει να ορ­θώ­σου­με τεί­χος απέ­να­ντι στους τζι­χα­ντι­στές. Με την ίδια απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα πρέ­πει να ορ­θώ­σου­με τεί­χος στον ακρο­δε­ξιό εξ­τρε­μι­σμό, στη μι­σαλ­λο­δο­ξία, τη ξε­νο­φο­βία και το ρα­τσι­σμό. Στις δυ­νά­μεις εκεί­νες που επεν­δύ­ουν σε όλων των ειδών τις ανα­σφά­λειες που εκτρέ­φει η οι­κο­νο­μι­κή και η προ­σφυ­γι­κή κρίση, για να μας γυ­ρί­σουν σ ένα μαύρο πα­ρελ­θόν πε­ρι­χα­ρά­κω­σης και φόβου. Ο πό­λε­μος που θα έχει να αντι­με­τω­πί­σει από εδώ και στο εξής η Ευ­ρώ­πη θα είναι με­τα­ξύ των αξιών της ανοι­χτής κοι­νω­νί­ας και του μί­σους. «Η πα­γί­δα του μί­σους σε δένει με τον χει­ρό­τε­ρο εχθρό σου» (Καμύ). Αυτός ο πό­λε­μος πρέ­πει να κερ­δη­θεί. Δεν είμαι σί­γου­ρη ότι οι ευ­ρω­παϊ­κές ηγε­σί­ες θα πά­ρουν τις απο­φά­σεις που πρέ­πει, γι’ αυτή την απει­λή. Αξί­ζει όμως, ως πο­λί­τες και ως κοι­νω­νί­ες, να κά­νου­με μια προ­σπά­θεια να τις στρέ­ψου­με προς τη σωστή κα­τεύ­θυν­ση. Αυτό τον πό­λε­μο πρέ­πει να τον κερ­δί­σου­με ΕΜΕΙΣ!