Αύριο η Εξόδιος Ακολουθία του Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστάσιου: Τους άγγιξε η Αγιοσύνη Του

• Τι λένε ο ηγού­με­νος της Ιεράς Μονής Θάρρι Νεκτά­ριος Πόκκιας, ο θεο­λό­γος Νίκος Τσι­ρέ­βε­λος και ο καθη­γη­τής Δημή­τρης Τρια­ντά­φυλ­λου

Το σκήνωμα του Αρχιε­πι­σκό­που Αλβα­νίας Ανα­στά­σιου μετα­φέρ­θηκε χθες στην Αλβανία, μέσω του συνο­ρια­κού σταθμού της Κακα­βιάς, όπου τον απο­χαι­ρέ­τισε τιμη­τικό άγημα.

Η Εξόδιος Ακο­λου­θία θα τελε­στεί -αύριο- Πέμπτη 30 Ιανουα­ρίου, στις 11:00 το πρωί τοπική ώρα (12:00 το μεση­μέρι ώρα Ελλάδος) μετά τη Θεία Λει­τουρ­γία. Υπεν­θυ­μί­ζε­ται πως το «παρών» στην κηδεία του θα δώσουν ο πρω­θυ­πουρ­γός, Κυριά­κος Μητσο­τά­κης και ο Αρχιε­πί­σκο­πος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος, Ιερώ­νυ­μος οι οποίοι θα βρεθούν την Πέμπτη στα Τίρανα. Σημειώ­νε­ται ότι το σκήνωμα του μακα­ρι­στού αρχιε­πι­σκό­που ετέθη σε λαϊκό προ­σκύ­νημα στην Αθήνα, ενώ συνε­χί­ζο­νται οι εκφρά­σεις λύπης για την απώλεια του Αγίου Ιεράρχη. Θερμά λόγια για την προ­σω­πι­κό­τητα του μακα­ρι­στού ποι­με­νάρχη, έχουν εκφρά­σει ο ηγού­με­νος της Μονής Θάρρι Νεκτά­ριος Πόκκιας (υπήρξε καθη­γη­τής του στο Πανε­πι­στή­μιο), ο Θεο­λό­γος Νίκος Τσι­ρέ­βε­λος (πρώην Βενε­το­κλείο) που μάλιστα έχει γράψει δυο βιβλία για τον Ανα­στά­σιο, αλλά και ο καθη­γη­τής Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανε­πι­στη­μίου ( πρ. του Πανε­πι­στη­μίου Αιγαίου) Δημή­τρης Τρια­ντα­φύλ­λου. Ο μακα­ρι­στός είχε επι­σκε­φθεί για τελευ­ταία φορά την περιοχή μας πριν από 25 χρόνια όταν βρέθηκε για δια­κο­πές στην Σύμη και μάλιστα ανήμερα της Αγίας Άννας παρέστη στην λει­τουρ­γία στα «Μιχαη­λι­δά­κια» στο Νημπο­ριό, όπως ανα­φέ­ρει η κα Κατε­ρίνα Πετρί­δου.

«Ο Ανα­στά­σιος όπως τον γνώρισα στο Πανε­πι­στή­μιο»

Λέει ο Από­στο­λος Παύλος στην Α’προς Κοριν­θί­ους επι­στολή του «έάν γάρ μυρίους παι­δα­γω­γούς έχητε έν Χριστώ, άλλ’ ού πολλούς πατέρας έν γάρ Χριστώ Ιησού διά του ευαγ­γε­λίου εγώ ύμάς έγέν­νησα.». Αυτό αντι­κα­το­πτρί­ζει την σχέση μου με τον μακα­ρι­στό δάσκαλο μου στο Πανε­πι­στή­μιο Θεο­λο­γίας Επί­σκοπο τότε Ανδρού­σης Ανα­στά­σιο Γιαν­νου­λάτο. Δεν ήταν μόνο παι­δα­γω­γός αλλά και πατέρας. Με την παρά­δοση των μαθη­μά­των του στο Αμφι­θέ­α­τρο ένοιωθα ένα δέος, μία αμε­σό­τητα αλλά και μία ζεστα­σιά τυλιγ­μένη με το αρχο­ντικό του πρόσωπο που διο­χέ­τευε μία λάμψη. Ήταν η λάμψη του Χριστού που την κου­βά­λησε σε όλη του την ζωή. Μει­λί­χιος, πράος σε καθή­λωνε με τον γλυκό τρόπο που μιλούσε. Θυμάμαι εκείνο το πικάπ όπου μας έβαζε ψαλ­μω­δίες και μουσική από την ιερα­πο­στολή αλλά και τα slides όπου μας μετέ­φερε μέσα από εικόνες την πολύ­παθη τότε Αφρική. Μου έκανε το μάθημα του Ισλάμ στο πέμπτο εξάμηνο, χωρίς φανα­τι­σμό και ακρό­τη­τες αλλά πάντα με σεβασμό και αγάπη. Ήταν πολύ μπροστά για την εποχή του. Διο­ρα­τι­κός αλλά και δια­χρο­νι­κός. Ενθυ­μού­μαι και μία από τις ερω­τή­σεις που μας έβαζε στις γραπτές εξε­τά­σεις για να περά­σουμε το μάθημα του Ισλάμ. Ποια είναι η διαφορά Μου­σουλ­μα­νι­σμού και Χρι­στια­νι­σμού. Η απά­ντηση εάν παρα­κο­λου­θού­σες τις παρα­δό­σεις ήταν εύκολη. Ο Μου­σουλ­μα­νι­σμός εξα­πλώ­θηκε φονεύων ενώ ο χρι­στια­νι­σμός φονευό­με­νος.

Αγαπητέ μου δάσκαλε Αρχιε­πί­σκοπε Αλβα­νίας κυρέ Ανα­στά­σιε. Ας είναι η μνήμη σου απα­λαί­ω­τος. Σε ευχα­ρι­στώ και σε ευγνω­μονώ για ότι μου πρό­σφε­ρες με τόση απλο­χε­ριά,(δείγμα του καλ­λιερ­γη­μέ­νου εσω­τε­ρι­κού σου κόσμου. Ανα­στά­σιος σήμαινε και σημαί­νει Ανά­σταση της Ορθο­δο­ξίας αλλά και της ψυχής όλων μας» ανα­φέ­ρει ο ηγού­με­νος της Μονής Θάρρι Νεκτά­ριος Πόκκιας.

Σάρκωση του Θεϊκού λόγου

«Ο Αρχιε­πί­σκο­πος Ανα­στά­σιος υπήρξε πρω­το­πό­ρος της ανα­βί­ω­σης της ορθό­δο­ξης χρι­στια­νι­κής μαρ­τυ­ρίας στον κόσμο. Άνθρω­πος του δια­λό­γου και της συμ­φι­λί­ω­σης εργά­στηκε άοκνα για την ειρήνη και την ενότητα των Ορθο­δό­ξων και των χρι­στια­νών, αλλά και την αρμο­νική συνύ­παρξη των θρη­σκευ­τι­κών ετε­ρο­τή­των» ανα­φέ­ρει ο Νίκος Τσι­ρέ­βε­λος , Δρ Θεο­λο­γίας, Μέλος ΕΔΙΠ, Τμή­μα­τος Θεο­λο­γίας ΑΠΘ, Διδά­σκων στο Πανε­πι­στη­μιακό Κολ­λέ­γιο ΛΟΓΟΣ που έχει υπη­ρε­τή­σει επί σειρά ετών στο Βενε­τό­κλειο. «Το επι­στη­μο­νικό του έργο διέ­πε­ται από θεο­λο­γική εμβρί­θεια και ταυ­τό­χρονη αγωνία για ιερα­πο­στο­λική αφύ­πνιση. Ανέ­πτυξε σπου­δαίο εκκλη­σια­στικό και κοι­νω­νικό έργο στην Αφρική, ενώ μέριμνά του υπήρξε η σάρκωση του λόγου του Θεού σε κάθε πολι­τι­σμό. Θυμάμαι την πρώτη φορά που τον συνά­ντησα στο πλαίσιο της έρευνάς μου. Με ξάφ­νιασε με την απλό­τητα, την ειλι­κρί­νεια, τη γαλήνη, το νηφάλιο λόγο και την πατρική του υποδοχή. Ένας άνθρω­πος με οικου­με­νικό έργο, παγκό­σμια ακτι­νο­βο­λία και αποδοχή, και συνάμα τόσο προ­σι­τός, ταπει­νός, αλλά και προ­σω­πι­κός στη σχέση του!Για τον βίο και το επι­στη­μο­νικό έργο του έχουν γραφτεί αρκετές βιο­γρα­φίες, μετα­πτυ­χια­κές εργα­σίες, διδα­κτο­ρι­κές δια­τρι­βές και άρθρα, ενώ έχω την αίσθηση ότι τα επόμενα χρόνια θα αυξηθεί η έρευνα για την επι­στη­μο­νική του εργασία, την εκκλη­σια­στική του δια­κο­νία και την κοι­νω­νική του προ­σφορά. Εν κατα­κλείδι, για τον Αρχιε­πί­σκοπο Ανα­στά­σιο ισχύουν περισ­σό­τερο τα λόγια του Νίκου Ματσούκα: «Ο Αρχιε­πί­σκο­πος Ανα­στά­σιος είναι ο κατά Γρη­γό­ριον Θεο­λό­γον κατορ­θω­κώς βίον και λόγον» κατα­λή­γει ο κ. Τσι­ρέ­βε­λος.

Τι ζήσαμε

«Δεν θυμάμαι ακριβώς πότε ήταν, κάποια στιγμή προς το τέλος της δεκα­ε­τίας του ’90, επι­σκέ­πτο­μαι τα Τίρανα μαζί με τον Καθη­γητή Θάνο Βερέμη και μια συνερ­γά­τιδα μου, την Ελι­σά­βετ, για ερευ­νη­τι­κούς σκοπούς. Επι­σκε­πτό­μα­στε, μεταξύ άλλων, την Αρχιε­πι­σκοπή. Μας δέχεται στο μικρό γραφείο του ο Αρχιε­πί­σκο­πος Ανα­στά­σιος. Απα­ντάει στις ερω­τή­σεις μας και μας μιλάει για το έργο του κοι­τά­ζο­ντας μας στα μάτια και μιλώ­ντας με την μαγνη­τική και ζωντανή φωνή του. Αυτός ο διά­κο­νος της Εκκλη­σίας που μας μιλάει με έχει συνε­πά­ρει, αισθά­νο­μαι στα­διακά ότι βιώνω μια εξω­σω­μα­τική εμπει­ρία, τον ακούω, τα μάτια του καρ­φω­μένα στα δικά μου και αισθά­νο­μαι για πρώτη και μονα­δική φορά στην ζωή μου ότι μας μιλάει ένας Άγιος. Βρί­σκο­μαι στην αίθουσα και δεν βρί­σκο­μαι….κάθομαι στην καρέκλα μου, αλλά ταυ­τό­χρονα επιπλέω, ακούω και σημειώνω τα λόγια, αλλά ταυ­τό­χρονα αισθά­νο­μαι ότι τα πάντα μέσα μου βρί­σκο­νται σε μια ουράνια ανα­στά­τωση. Δεν πολύ κατα­λα­βαίνω τι μου συμ­βαί­νει, αλλά ξέρω ότι ο ίδιος ξέρει, προ­σπαθώ τώρα να το περι­γράψω και ανα­τρι­χιάζω, αλλά βρί­σκο­μαι εκεί μαζί του δεχό­με­νος την ευλογία και προ­στα­σία ενός Αγίου, όταν επι­τέ­λους μας απο­χαι­ρετά και βγαί­νουμε από το γραφείο συνει­δη­το­ποιώ­ντας ότι δεν ήμουν μόνος μου μαζί Του, με πλη­σιά­ζει η Ελι­σά­βετ και μου ψιθυ­ρί­ζει «Μήτσο, τι ήταν αυτό που ζήσαμε, που βιώσαμε εκεί μέσα;». Την κοιτάζω έκπλη­κτος και κατα­λα­βαίνω ότι η ίδια βίωσε με την ίδια έκπληξη και ένταση όσα προ­σπαθώ να σας περι­γράψω. Στην αρχή της φετινής χρονιάς όταν μιλή­σαμε στο τηλέ­φωνο για να ανταλ­λά­ξουμε τις καθιε­ρω­μέ­νες ευχές για το νέο έτος, η συζή­τηση μας περι­λάμ­βανε και τον Ανα­στά­σιο που βρι­σκό­ταν πια στον Ευαγ­γε­λι­σμό, όπου νοση­λευό­ταν και ξανα­ζή­σαμε συγκι­νη­μέ­νοι αυτή την μονα­δική εξω­σω­μα­τική μας εμπει­ρία» ανα­φέ­ρει ο καθη­γη­τής Διεθνών Σχέσεων του Παντείου Πανε­πι­στη­μίου Δημή­τρης Τρια­ντά­φυλ­λου.