Βάσος Μηναϊδης: «Τη μάχη πρέπει να τη δίνεις, χωρίς να σκέφτεσαι αν θα κερδίσεις ή όχι»

Βρι­σκό­μα­στε στο ξενο­δο­χείο Apollo Beach και αυτή τη στιγμή γίνο­νται εργα­σίες ανα­καί­νι­σης.

Οι εργα­σίες δεν στα­μα­τούν ποτέ, όπως και οι συνή­θειες των του­ρι­στών μετα­βάλ­λο­νται. Όταν ξεκι­νή­σαμε, στα μπάνια ήταν απα­ραί­τητη η μπα­νιέρα, τώρα όλοι θέλουνε ντους. Αυτό είναι μια ριζική μετα­βολή. Άρα πρέπει να αλλάξει το μπάνιο για να μπο­ρέ­σει να παρα­μεί­νει αρεστό στους πελάτες και να το επι­λέ­γουν.

Παρότι είστε ένα ξενο­δο­χείο εδραιω­μένο στην αγορά.

Γι’ αυτό είμαστε εδραιω­μέ­νοι, επειδή παρα­τη­ρούμε και ικα­νο­ποιούμε τις ανάγκες των επι­σκε­πτών μας.

Άρα κ. Μηναΐδη οι δαπάνες δεν στα­μα­τούν ποτέ;

Κάθε 10 με 15 χρόνια κα. Παμπρή το ξενο­δο­χείο χρειά­ζε­ται ανα­καί­νιση και επι­πλέον πρέπει να ακο­λου­θεί­ται διαρκώς πρό­γραμμα ετήσιας συντή­ρη­σης της μονάδας. Δια­φο­ρε­τικά, η φθορά του χρόνου γίνεται ορατή και αυτό γίνεται αμέσως αντι­λη­πτό από τον πελάτη μας.

Το λέτε και στο βιβλίο σας.

Ναι, βέβαια.

Από τη χρονιά που πέρασε τι κρατάτε;

Ήταν μια καλή χρονιά. Από τότε που το Φαλη­ράκι επα­να­προσ­διό­ρισε την πελα­τεία του, άφησε τους χού­λι­γκαν, στρά­φηκε προς τη γερ­μα­νική αγορά και πέρασε στην προ­τί­μηση όλων καλών πελατών, συνε­χί­ζει να είναι μια από τις καλύ­τε­ρες περιο­χές της Ρόδου. Κι όταν λέω καλύ­τε­ρες, δεν εννοώ ότι κατα­φέρ­νει να γεμίσει τα ξενο­δο­χεία της, αλλά με το ύψος των τιμών που κατα­φέρ­νει να τα γεμίζει.

Συνεπώς επα­νερ­χό­μα­στε σε εκείνο που λέτε πάντα. Ότι υπάρχει ο κίν­δυ­νος να πτω­χεύ­σουμε γεμάτοι.

Βέβαια. Όλοι είναι γεμάτοι. Το θέμα είναι με τι τιμές είναι γεμάτοι και αν καλύ­πτουν το σύνολο των λει­τουρ­γι­κών εξόδων.

Είμαστε πια ένας από τους πιο θεμε­λιω­μέ­νους προ­ο­ρι­σμούς της Ελλάδας και ένας από τους σημα­ντι­κούς του κόσμου. Δεν θα ήταν λογικό να θεω­ρούμε ότι το θέμα της επι­βί­ω­σης των επι­χει­ρή­σεων θα έπρεπε να είναι λυμένο;

Δεν είναι έτσι το πράγμα. Γίνεται ένας συνεχής αγώνας στον του­ρι­σμό και ο αντα­γω­νι­σμός είναι διαρκής και διεθνής. Εμπλέ­κο­νται οι ξενο­δό­χοι, οι πρά­κτο­ρες που κάνουν τις μετα­φο­ρές και τις εκδρο­μές, οι αερο­πο­ρι­κές εται­ρείες και οι του­ρι­στι­κοί οργα­νι­σμοί. Εξε­λίσ­σε­ται διαρκώς ένας μεγάλος αγώνας μεταξύ τους. Μέχρι στιγμής κερ­δι­σμέ­νος βγαίνει ο ξενο­δό­χος, λόγω της υπε­ρα­ξίας που αποκτά το ξενο­δο­χείο και το οικό­πεδο.

Η υπε­ρα­ξία από μόνη της είναι αρκετή για να καλύψει το ανά σεζόν λει­τουρ­γικό κόστος;

Εννο­εί­ται πως όχι. Όμως, η υπε­ρα­ξία στο τέλος μπορεί να σώσει την κατά­σταση στο θέμα της πώλησης. Γι’ αυτό οι τρά­πε­ζες δεί­χνουν ανοχή και ικα­νο­ποιού­νται μόνο με την πληρωμή των τόκων. Ξέρουν ότι τα κεφά­λαιά τους είναι εξα­σφα­λι­σμένα.

Εξα­κο­λου­θεί να είναι το ξενο­δο­χείο μια καλή επέν­δυση;

Ναι, εξα­κο­λου­θεί.

Θα ξανα­κά­νατε ξενο­δο­χείο;

Αν ξαναρ­χό­μουνα (γελάει).

Τι κρατάτε από το 2025;

Ήταν μια καλή χρονιά και ελπί­ζουμε το 2026 να επα­να­λη­φθεί.

Ακού­γε­ται έντονη συζή­τηση για προ­βλή­ματα στη γερ­μα­νική αγορά, λόγω των οικο­νο­μι­κών μέτρων που η Κυβέρ­νηση εφαρ­μό­ζει προς τους πολίτες της.

Πάντα κάτι συμ­βαί­νει. Όμως όλα τα ξεπερ­νάμε. Ήδη, οι πωλή­σεις βρί­σκο­νται στα περυ­σινά επίπεδα. Υπάρχει ενδια­φέ­ρον και οι κρα­τή­σεις είναι καλές. Εμείς, θα ανοί­ξουμε, όπως πάντα, τέλος Μαρτίου και θα κλεί­σουμε μέσα Νοεμ­βρίου. Αυτή είναι η ουσία· να είσαι εκεί. Αυτό να είναι το πιστεύω σου, να είσαι πάντα εκεί. Τη μάχη πρέπει να τη δίνεις. Χωρίς να σκέ­φτε­σαι αν θα κερ­δί­σεις ή όχι. Η μάχη πρέπει να δίνεται.

Το 2025 ήταν και η χρονιά του βιβλίου σας. Ο κόσμος ήρθε στην παρου­σί­αση και στη συνέ­χεια το αγκά­λιασε.

Ήταν μια γενιά που γεν­νή­θηκε επί Ιταλίας και με την Ενσω­μά­τωση, ήταν η πρώτη γενιά που βγήκε από τα Δωδε­κά­νησα. Ζήσαμε την αντί­σταση των γονέων μας απέ­να­ντι στους κατα­κτη­τές και με την παρα­κα­τα­θήκη τους, θεμε­λιώ­σαμε την οικο­νο­μική ανα­γέν­νηση του τόπου μας, η οποία δεν προήλθε από το εμπόριο, αλλά από τον του­ρι­σμό. Η μάχη δόθηκε στον του­ρι­σμό και κερ­δί­σαμε.

Το ό,τι ζήσατε την περίοδο πριν την Ενσω­μά­τωση, λει­τούρ­γησε κατα­λυ­τικά.

Βέβαια. Ήμασταν εμείς, με την Ελλάδα που δου­λέ­ψαμε για τη Δωδε­κά­νησο. Δεν ήρθαν οι πολυ­ε­θνι­κές να μας ανα­πτύ­ξουν. Εκείνες ήρθαν στα έτοιμα. Την ανά­πτυξη την κάναμε εμείς. Χωρίς εμάς δεν γινόταν τίποτα. Οι Δωδε­κα­νή­σιοι κάναν την ανά­πτυξη της Δωδε­κα­νή­σου, ξεκι­νώ­ντας από τη Ρόδο, διότι είχε υπο­δο­μές. Γι’ αυτό και έγινε το βιβλίο. Για να γρά­ψουμε την αγάπη με την οποία η Ελλάδα αγκά­λιασε τα Δωδε­κά­νησα, βοήθησε να ανα­πτυ­χθούνε κατά τρόπο εντυ­πω­σιακό, όπως περι­γρά­φε­ται στο βιβλίο μέσα. Μιλούμε για το τότε και φτά­νουμε μέχρι στο σήμερα, όπου έχουμε κάποιες αντιρ­ρή­σεις σχετικά με τα λάθη που έχουν γίνει. Ο «Καλ­λι­κρά­της» ήταν λάθος και θα πρέπει σιγά σιγά οι Δωδε­κα­νή­σιοι να επα­να­φέ­ρουνε τον τόπο μας στον σωστό δρόμο. Λάθος ήταν ο ένας δήμος στη Ρόδο, λάθος ήταν η ενιαία Περι­φέ­ρεια τα Δωδε­κά­νησα με τις Κυκλά­δες. Το βιβλίο είναι ένα χτύπημα πόρτας, ξυπνή­στε, όχι άλλα λάθη.

Μετά το δικό σας βιβλίο ακο­λού­θησε ο κ. Τσίπρας.

Εκείνος είναι πολι­τι­κός, εμείς είμαστε συν­δι­κα­λι­στές (γελάει). Ο Τσίπρας επα­νέρ­χε­ται. Οι πράξεις του είναι κομμάτι της ιστο­ρίας και εφόσον θέλει να επι­στρέ­ψει στην πολι­τική πρέπει με κάποιο τρόπο να αιτιο­λο­γή­σει τις πράξεις του. Για να θέλει να επι­στρέ­ψει, πάει να πει ότι δεν έκανε κάποιο λάθος για το οποίο έχει μετα­νιώ­σει, νομίζω.

Αυτή είναι η δική του αίσθηση.

-Και δική μου. Προ­σπά­θησε με κάποιο τρόπο να λύσει το Μακε­δο­νικό, δεν ακο­λού­θησε τις συντα­γές του Βαρου­φάκη και δεν φύγαμε από το ευρώ, παρότι είχε κάνει κυβέρ­νηση για να φύγουμε από το ευρώ.

Και σε ποια θέση τον βλέπετε να τοπο­θε­τεί­ται;

Θα μοι­ρα­στεί ένα κομμάτι της Αρι­στε­ράς. Δεν πρό­κει­ται να πάρει ψήφους από τη Δεξιά.

Το κάστρο Μητσο­τάκη θα το αγγίξει;

Ο Μητσο­τά­κης, μας έχει πονέσει, όμως την Ελλάδα την έκανε οικο­νο­μικά ισχυρή! Έφτασε σήμερα να πάρει την προ­ε­δρία του Eurogroup, αυτό σημαί­νει ότι η Γερ­μα­νία έρχεται να μας ζητήσει συγ­γνώμη για ό,τι έκανε ο Σόιμπλε. Αυτό, μόνο με την πολι­τική Μητσο­τάκη θα μπο­ρούσε να επι­τευ­χθεί. Οι λογικοί άνθρω­ποι της χώρας μας δεν υπάρχει περί­πτωση να μην το εκτι­μή­σουν. Είναι το ίδιο να είσαι μια χώρα του «κλότσου και του μπάτσου» και το ίδιο να σου δίνουν παρά­σημο μέσα στην Ευρω­παϊκή Ένωση; Διότι το μέλλον βρί­σκε­ται στην Ε.Ε., το ΝΑΤΟ πια έχει αρχίσει να παρα­παίει.

Σας φοβί­ζουν οι πολε­μι­κές συρ­ρά­ξεις που βρί­σκο­νται σε εξέλιξη και τα στρα­τό­πεδα που δια­μορ­φώ­νο­νται;

Η ιστορία επα­να­λαμ­βά­νε­ται συνεχώς. Ο Β’ Παγκό­σμιος Πόλεμος έγινε διότι ο Χίτλερ ήθελε τον ζωτικό χώρο, ο οποίος δεν ήταν άλλος από την Ουκρα­νία και τη Λευ­κο­ρω­σία. Πάλι, για τον ίδιο χώρο τσα­κω­νό­μα­στε. Η Ουκρα­νία φυλε­τικά είναι μισοί Γερ­μα­νοί, μισοί Ρώσοι. Άρα, λοιπόν, συνεπώς περι­φε­ρό­μα­στε γύρω από τα ίδια μέρη. Ήδη, η Γερ­μα­νία έχει αρχίσει να μιλάει. Όσο θεω­ρού­νταν ότι η Γερ­μα­νία είναι ο ηττη­μέ­νος του Β’ Π.Π. δεν μιλούσε. Τώρα, έχει αρχίσει να μιλάει.

Όμως, ο γεω­γρα­φι­κός χώρος έχει τόση σημασία; Εννοώ, ότι ο οικο­νο­μι­κός χώρος έχει απο­δεί­ξει ότι στέ­κε­ται πάνω από σύνορα.

Γι’ αυτό λέω, σιγά σιγά θα τα βρούνε. Βέβαια, ο Ρώσος θέλει τα δικά του, δεν θα αφήσει εκείνα που θεωρεί ως δικά του. Αυτός είναι ένας αστάθ­μη­τος παρά­γο­ντας.

Ποια είναι η δική σας ευχή για το 2026;

Να πάει καλά ο του­ρι­σμός, διότι αυτή είναι η δουλειά μας. Να γίνουν όλα τα έργα υπο­δο­μής που χρειά­ζε­ται η Ρόδος. Τα λάθη που κάναμε σιγά σιγά πρέπει να απο­κα­τα­στα­θούν. Π.χ. το κλεί­σιμο της Τρά­πε­ζας Δωδε­κα­νή­σου ήταν λάθος, το να συνε­νω­θεί ολό­κληρο το νησί μας κάτω από ένα δήμο ήταν λάθος, όπως και το να συνε­νω­θούν διοι­κη­τικά τα Δωδε­κά­νησα με τις Κυκλά­δες. Πρέπει να επα­νέλ­θει ο μειω­μέ­νος ΦΠΑ στη Ρόδο. Η αρχή της απο­κα­τά­στα­σης του ΦΠΑ έγινε στα μικρά νησιά της Δωδε­κα­νή­σου. Αυτή ήταν μια πολύ σωστή απόφαση και αρχί­σαμε φαί­νε­ται να μπαί­νουμε στον ίσιο δρόμο, ας ελπί­σουμε ότι θα συνε­χί­σουμε.