Απόρρητο Πόρισμα: Η Ελλάδα διατηρεί το δικαίωμα να διεκδικήσει τις γερμανικές αποζημιώσεις

Η Ελ­λη­νι­κή Δη­μο­κρα­τία δια­τη­ρεί το δι­καί­ω­μα να διεκ­δι­κή­σει από την Ομο­σπον­δια­κή Δη­μο­κρα­τία της Γερ­μα­νί­ας την πλήρη ικα­νο­ποί­η­ση όλων των δη­μο­σί­ων αξιώ­σε­ών της αλλά και των αξιώ­σε­ων Ελ­λή­νων υπη­κό­ων, που πη­γά­ζουν από τους δύο Πα­γκο­σμί­ους Πο­λέ­μους. Σε αυτό το συ­μπέ­ρα­σμα κα­τα­λή­γει το Απόρ­ρη­το Πό­ρι­σμα Ομά­δας Ερ­γα­σί­ας του Νο­μι­κού Συμ­βου­λί­ου του Κρά­τους, που φέρ­νει στο φως το CNN Greece.

Στα συ­μπε­ρά­σμα­τα του ογκώ­δους πο­ρί­σμα­τος, που ολο­κλη­ρώ­θη­κε τον Ια­νουά­ριο του 2014, το Νο­μι­κό Συμ­βού­λιο του Κρά­τους ει­ση­γεί­ται ότι αν η Ελ­λη­νι­κή Δη­μο­κρα­τία επι­θυ­μεί τη “δυ­να­μι­κό­τε­ρη προ­ώ­θη­ση των διεκ­δι­κή­σε­ων της”, πρέ­πει να ακο­λου­θή­σει τα εξής βή­μα­τα: Να προ­σκα­λέ­σει, μέσω της δι­πλω­μα­τι­κής οδού, την Ομο­σπον­δια­κή Δη­μο­κρα­τία της Γερ­μα­νί­ας σε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις. Σε πε­ρί­πτω­ση που η Γερ­μα­νία αρ­νη­θεί να προ­σέλ­θει σε δια­πραγ­μα­τεύ­σεις ή σε πε­ρί­πτω­ση που οι δύο χώρες αδυ­να­τούν να κα­τα­λή­ξουν σε συμ­φω­νία, τότε η Ελ­λά­δα θα πρέ­πει να προ­σφύ­γει απευ­θεί­ας “σε δε­σμευ­τι­κή για τα μέρη δι­καιο­δο­τι­κή κρίση”, πα­ρα­κάμ­πτο­ντας το Διαι­τη­τι­κό Δι­κα­στή­ριο της Συμ­φω­νί­ας του Λον­δί­νου.

Η Έκ­θε­ση του Νο­μι­κού Συμ­βου­λί­ου του Κρά­τους

Η Ομάδα Ερ­γα­σί­ας του Νο­μι­κού Συμ­βου­λί­ου του Κρά­τους συ­γκρο­τή­θη­κε μετά την πρώτη Έκ­θε­ση του Γε­νι­κού Λο­γι­στη­ρί­ου του Κρά­τους (τον Μάρ­τιο του 2013), προ­κει­μέ­νου να προ­βεί σε “ει­δι­κή νο­μι­κή με­λέ­τη, επε­ξερ­γα­σία και τεκ­μη­ρί­ω­ση της υπό­θε­σης των Γερ­μα­νι­κών Απο­ζη­μιώ­σε­ων (κα­το­χι­κό δά­νειο, πο­λε­μι­κές επα­νορ­θώ­σεις και ατο­μι­κές απο­ζη­μιώ­σεις)” αλλά και να υπο­βά­λει πό­ρι­σμα για “την πο­ρεία και τον απο­τε­λε­σμα­τι­κό­τε­ρο και επω­φε­λέ­στε­ρο για τα συμ­φέ­ρο­ντα της χώρας νο­μι­κό χει­ρι­σμό”.

Το Απόρ­ρη­το Πό­ρι­σμα του Νο­μι­κού Συμ­βου­λί­ου του Κρά­τους, που απο­κα­λύ­πτει σή­με­ρα το CNN Greece, βρί­σκε­ται ήδη στα χέρια των αρ­μό­διων υπουρ­γεί­ων, προ­κει­μέ­νου να αξιο­ποι­η­θεί. Στα ίδια χέρια βρί­σκε­ται και η δεύ­τε­ρη Έκ­θε­ση του Γε­νι­κού Λο­γι­στη­ρί­ου του Κρά­τους για τον “Προσ­διο­ρι­σμό Αξιώ­σε­ων από τις Γερ­μα­νι­κές Επα­νορ­θώ­σεις και το Κα­το­χι­κό Δά­νειο”, η οποία απο­τι­μά τις συ­νο­λι­κές απαι­τή­σεις στο ιλιγ­γιώ­δες ποσό των 341 δισ. ευρώ. Σε αυτό πε­ρι­λαμ­βά­νο­νται απαι­τή­σεις από τον Α’ Πα­γκό­σμιο Πό­λε­μο ύψους 9 δισ., το κα­το­χι­κό δά­νειο του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου ύψους 10,34 δισ., και οι υπό­λοι­πες αξιώ­σεις από τον ίδιο πό­λε­μο. (Τα προ­α­να­φε­ρό­με­να ποσά είναι σε ευρώ αξίας 2014)

Στο πό­ρι­σμα του Νο­μι­κού Συμ­βου­λί­ου του Κρά­τους εξε­τά­ζε­ται εν­δε­λε­χώς τόσο το ιστο­ρι­κό της υπό­θε­σης, όσο και το θε­σμι­κό πλαί­σιο των Διε­θνών Συμ­βά­σε­ων πάνω στις οποί­ες εδρά­ζε­ται το ζή­τη­μα των ελ­λη­νι­κών αξιώ­σε­ων. Ση­μα­ντι­κό­τε­ρες εξ αυτών είναι η Συμ­φω­νία του Λον­δί­νου του 1953 “Περί Εξω­τε­ρι­κών Γερ­μα­νι­κών Χρεών”, η οποία προ­βλέ­πει το δια­κα­νο­νι­σμό των γερ­μα­νι­κών εξω­τε­ρι­κών χρεών, αλλά και η Συν­θή­κη της Μό­σχας του 1990 (Συν­θή­κη 2+4) για τον Ορι­στι­κό Δια­κα­νο­νι­σμό σε Σχέση με τη Γερ­μα­νία. Σε αυτήν την τε­λευ­ταία δεν με­τέ­χει η Ελ­λά­δα και υπο­γρά­φε­ται μόνο με­τα­ξύ της ενω­μέ­νης, πλέον, Γερ­μα­νί­ας και των τεσ­σά­ρων δυ­νά­με­ων κα­το­χής (ΗΠΑ, Σο­βιε­τι­κή Ένωση, Ηνω­μέ­νο Βα­σί­λειο και Γαλ­λία).(Πα­ρά­γρα­φοι Πο­ρί­σμα­τος 12-15)

Επι­πλέ­ον, το Πό­ρι­σμα εξε­τά­ζει τις δι­με­ρείς Συμ­βά­σεις με­τα­ξύ Ελ­λά­δας και Γερ­μα­νί­ας. Πρό­κει­ται για τις δύο Συμ­βά­σεις της Βόν­νης του 1960 και του 1961, και τη Συμ­φω­νία της Αθή­νας του 1974. Οι τρεις αυτές δι­με­ρείς συμ­φω­νί­ες κα­θο­ρί­ζουν τον δια­κα­νο­νι­σμό των ελ­λη­νι­κών αξιώ­σε­ων και πε­ρι­λαμ­βά­νουν: την απο­ζη­μί­ω­ση οι­κεί­ων των φο­νευ­θέ­ντων από το να­ζι­στι­κό κα­θε­στώς, την απο­ζη­μί­ω­ση για αφαι­ρε­θέ­ντα καπνά στη διάρ­κεια της γερ­μα­νι­κής κα­το­χής και τις απο­ζη­μιώ­σεις για απο­φά­σεις που εκ­δό­θη­καν υπέρ Ελ­λή­νων υπη­κό­ων που υπέ­στη­σαν ζη­μιές, κατά τη διάρ­κεια του Α’ Πα­γκο­σμί­ου. Το συ­νο­λι­κό ποσό, όπως προ­κύ­πτει από τις τρεις αυτές Συμ­βά­σεις, αγ­γί­ζει τα 52 εκα­τομ­μύ­ρια γερ­μα­νι­κά μάρκα.

Πού στη­ρί­ζε­ται η άρ­νη­ση της Γερ­μα­νί­ας

Τε­λευ­ταία φορά που η Ελ­λά­δα προ­έ­βη σε δι­πλω­μα­τι­κή κί­νη­ση διεκ­δί­κη­σης ήταν τον Νο­έμ­βριο του 1995, με τη ρη­μα­τι­κή δια­κοί­νω­ση του πρε­σβευ­τή της Ελ­λά­δας στη Βόννη κ. Μπουρ­λο­γιάν­νη-Τσαγ­γα­ρί­δη. Η ρη­μα­τι­κή δια­κοί­νω­ση ζη­τού­σε την έναρ­ξη δι­με­ρών συ­νο­μι­λιών, προ­κει­μέ­νου να ρυθ­μι­στούν τα εκ­κρε­μή ζη­τή­μα­τα του κα­το­χι­κού δα­νεί­ου και των πο­λε­μι­κών απο­ζη­μιώ­σε­ων του Β’ Πα­γκο­σμί­ου Πο­λέ­μου. Σε αυτήν, η γερ­μα­νι­κή πλευ­ρά απά­ντη­σε αρ­νη­τι­κά με ένα απλό ανα­κοι­νω­θέν.

Σύμ­φω­να με το Πό­ρι­σμα, η αρ­νη­τι­κή στάση των γερ­μα­νι­κών αρχών στη­ρί­ζε­ται στην άποψη ότι “η Συν­θή­κη της Μό­σχας δε­σμεύ­ει και την Ελ­λά­δα και στην εκ τού­του συ­νέ­πεια ότι, εφό­σον η Συν­θή­κη αυτή σιωπά ως προς τις επα­νορ­θώ­σεις, η σιωπή αυτή ισο­δυ­να­μεί με την ορι­στι­κή επί­λυ­ση [του ζη­τή­μα­τος], άποψη σύμ­φω­νη με τη γερ­μα­νι­κή θε­ω­ρία και νο­μο­λο­γία”.

Το συ­γκε­κρι­μέ­νο επι­χεί­ρη­μα απα­σχο­λεί τη νο­μι­κή συ­ζή­τη­ση επί των γερ­μα­νι­κών απο­ζη­μιώ­σε­ων. Το ζή­τη­μα που ανα­κύ­πτει είναι κατά πόσο προ­κύ­πτει από τη “Συν­θή­κη 2+4” νο­μι­κή επί­πτω­ση σε κράτη που δεν την υπέ­γρα­ψαν, με­τα­ξύ των οποί­ων και η Ελ­λά­δα.

Ο Αλέ­ξης Τσί­πρας υπο­στή­ρι­ξε πριν και μετά τις εκλο­γές ότι αν η Γερ­μα­νία πλή­ρω­νε στην Ελ­λά­δα τις απο­ζη­μιώ­σεις για τα εγκλή­μα­τα και τις κα­τα­στρο­φές που έκα­ναν οι ναζί κατά την διάρ­κεια του Β’ Πα­γκό­σμιου Πο­λέ­μου, αυτό θα απορ­ρο­φού­σε το σύ­νο­λο του δη­μό­σιου χρέ­ους. Κά­ποιος που λέει τέ­τοιες ανοη­σί­ες στον λαό του, δεν εκ­πλη­ρώ­νει το κα­θή­κον του που είναι να πει την αλή­θεια.

Το Νο­μι­κό Συμ­βού­λιο του Κρά­τους, όπως ανα­φέ­ρει στις σε­λί­δες 65-70 του πο­ρί­σμα­τός του, κρί­νει “εσφαλ­μέ­νη” την άποψη αυτή, καθώς θε­ω­ρεί ότι “σύμ­φω­να με τους Κα­νό­νες του Δη­μό­σιου Διε­θνούς Δι­καί­ου, οι τέσ­σε­ρις Με­γά­λες Δυ­νά­μεις που συμ­με­τεί­χαν σε αυτήν δεν μπο­ρούν να δε­σμεύ­ουν τα κράτη που έχουν απαι­τή­σεις ενα­ντί­ον της Γερ­μα­νί­ας”. Κα­τα­λή­γει, έτσι, στο συ­μπέ­ρα­σμα ότι η Συμ­φω­νία του Λον­δί­νου του 1953 εξα­κο­λου­θεί να δε­σμεύ­ει τη Γερ­μα­νία και ως εκ τού­του, οι απαι­τή­σεις της Ελ­λά­δας πα­ρα­μέ­νουν “ισχυ­ρές και σε εκ­κρε­μό­τη­τα”.

tvxs.gr