Η μεγάλη διαφορά

Πέ­φτου­με από τα σύν­νε­φα με όσα έγι­ναν σε μου­σι­κά βρα­βεία; Οχι βέ­βαια. Εδώ μι­λά­με για μια κουλ­τού­ρα  κά­ποιων που μο­στρά­ρουν, μέσω των στί­χων τους, τα όπλα, τα ναρ­κω­τι­κά, τον πλου­τι­σμό, τον σε­ξι­σμό και τη γυ­ναί­κα ως αντι­κεί­με­νο και λά­φυ­ρο που κερ­δί­ζει ο πιο «μά­γκας». Εκεί­νο που προ­βλη­μα­τί­ζει είναι η με­γά­λη απο­δο­χή στα νέα παι­διά. Τέ­τοια που οι στί­χοι τους παί­ζουν σε παι­δι­κά πάρτι και σε γιορ­τές…νη­πια­γω­γεί­ων. Υπήρ­ξα­με όλοι 14-15 ετών. Όταν μας έλε­γαν τι να μην κά­νου­με, αυτό θέ­λα­με να κά­νου­με. Και δια­μορ­φώ­να­με άποψη όχι με βάση τις νου­θε­σί­ες και την ακα­τά­σχε­τη ηθι­κο­λο­γία, αλλά με βάση το πόσο ελ­κυ­στι­κό ήταν κάτι. Η μη­τέ­ρα μου, όταν άκου­γε το…ουρ­λια­χτό του Μό­ρι­σον στο the End, δεν σχο­λί­α­ζε ούτε το λο­γο­τε­χνι­κό ύφος, ούτε τις φω­νη­τι­κές δυ­να­τό­τη­τες ούτε την αρ­μο­νία των ήχων. Έλεγε απλά «τι ακούς εκεί παιδί μου»; Σε πα­λιό­τε­ρες γε­νιές, ανά­λο­γες υπο­κουλ­τού­ρες ήταν κατά κα­νό­να προ­σβά­σι­μες από μια ηλι­κία και πάνω, όταν διέ­θε­τες ήδη μια στοι­χειώ­δη κρι­τι­κή ικα­νό­τη­τα. Internet, PC, τά­μπλετ, smartphones, YouTube, σό­σιαλ μί­ντια εν γένει δεν υπήρ­χαν, ούτε παί­ζα­νε Sex Pistols π.χ. μέχρι σε παι­δι­κά πάρτι. Σε ένα πολύ εν­δια­φέ­ρον άρθρο για το θέμα, ο κα­θη­γη­τής Νι­κό­λας Σε­βα­στά­κης στο ερώ­τη­μα: «ΠΩΣ ΜΠΟ­ΡΕΙΣ, ΚΥΡΙΕ ΜΟΥ, να μιλάς/-τε για το τραπ και τους τρά­περς όταν έχεις αγκα­λιά­σει στη ζωή σου οχλη­ρούς ήχους και κά­μπο­σο θό­ρυ­βο από τα ροκ ημε­ρο­λό­για;» Ση­μειώ­νει με­τα­ξύ άλλων: « Δεν ήταν πρό­τυ­πα ηθι­κής, ούτε πάντα στι­χουρ­γι­κά και μου­σι­κά άξια λόγου τα σχή­μα­τα. Και φυ­σι­κά δεν άρε­σαν στους πα­λαιό­τε­ρους, στους δι­κούς μας «γέ­ρους» που αφό­ρι­ζαν τη βα­βού­ρα και όλα όσα ήρθαν μαζί της, σε εκεί­νες τις δε­κα­ε­τί­ες που το ροκ γνώ­ρι­σε τη με­γά­λη του άν­θι­ση και μέχρι τις πρώ­τες γε­νιές των ηλε­κτρο­νι­κών και χιπ-χοπ μου­σι­κών. Φυ­σι­κά υπήρ­ξαν και υπάρ­χουν πάντα οι «σα­τα­νι­στές» σε κάτι πε­ριο­χές του μέταλ, οι υπερ­με­τα­δό­τες της κουλ­τού­ρας των ναρ­κω­τι­κών στην ψυ­χε­δέ­λεια, κά­μπο­σοι φου­σκω­μέ­νοι αλα­ζό­νες των ροκ με­γα­θη­ρί­ων. Όμως η με­γά­λη δια­φο­ρά παί­ζε­ται στα ίχνη, στα τρα­γού­δια. Είδαν το φως μορ­φές συ­γκί­νη­σης που, όπως φαί­νε­ται, άντε­ξαν στον χρόνο, χτί­ζο­ντας μια πολύ πιο πλού­σια αι­σθη­τι­κή από τα μέλη των γκρουπ, τους οπα­δούς, τα εξω­τε­ρι­κά σή­μα­τα της νε­α­νι­κής κουλ­τού­ρας. Και προ­φα­νώς οι ροκ κουλ­τού­ρες απο­τέ­λε­σαν μέρος επί­ση­μων πο­λι­τι­σμι­κών μη­χα­νι­σμών (παρά τους στί­χους που ενί­ο­τε σάρ­κα­ζαν τα «συ­στή­μα­τα»), ύφα­ναν όμως ευαι­σθη­σί­ες που γρή­γο­ρα φά­νη­κε ότι ξε­περ­νούν τις πρω­τό­λειες, εφη­βι­κές ρίζες τους…»