Μητσοτάκης για Τέμπη: Οι ένοχοι θα τιμωρηθούν – Αποστολή μας είναι ο πόνος να μετουσιωθεί σε πράξεις

«Υπο­δε­χό­μα­στε τη θλιβερή επέτειο, σκύ­βο­ντας το κεφάλι στη μνήμη των 57 αθώων που χάσαμε και στη δοκι­μα­σία των τραυ­μα­τιών», ανα­φέ­ρει ο πρω­θυ­πουρ­γός στη δήλωσή του με αφορμή τη συμπλή­ρωση ενός χρόνου από την τρα­γω­δία των Τεμπών.

Ο κ. Κυριά­κος Μητσο­τά­κης σημειώ­νει ότι «μόνο η Δικαιο­σύνη είναι εκείνη που θα ρίξει φως στην υπόθεση» η οποία, όπως τονίζει, κινεί­ται γρήγορα και στον ανώτατο βαθμό, καλώ­ντας τους πρώτους από όσους πρέπει να λογο­δο­τή­σουν» και εκφρά­ζει τη βεβαιό­τητά του ότι οι ένοχοι θα τιμω­ρη­θούν.

Ο πρω­θυ­πουρ­γός ανα­φέ­ρει ότι «πρώτη η κυβέρ­νηση και το πολι­τικό σύστημα οφεί­λουμε να δια­κρί­νουμε πίσω από την τρα­γω­δία μία συλ­λο­γική απο­τυ­χία», την όποια, όπως λέει, πρέπει να «ξερι­ζώ­σουμε ενω­μέ­νοι».

Ανα­λυ­τικά η δήλωση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη:

«Έναν χρόνο από την τρα­γω­δία των Τεμπών, οι πληγές από τον χαμό των θυμάτων της μένουν νωπές, με τον Γολγοθά των δικών τους ανθρώ­πων πάντα δύσκολο και ανη­φο­ρικό. Είναι αλήθεια ότι ο χρόνος πάγωσε, την ώρα εκείνη, που ο τόπος συγκρού­στηκε μετω­πικά με τον χει­ρό­τερο εαυτό του. Ξέφυγε από τις ράγες τoυ, λυγί­ζο­ντας από το βάρος μιας κρυφής πραγ­μα­τι­κό­τη­τας. Και, σε μία στιγμή, είδε το παρελ­θόν να παράγει το αδια­νό­ητο στο παρόν.

Σε μία τέτοια μέρα η θλίψη δεν μπορεί να βαφτεί με χρώμα κομ­μα­τικό. Κι ο σεβα­σμός στην οδύνη απαιτεί ωρι­μό­τητα και σύνεση. Στην υπέρ­βαση αυτού του εθνικού τραύ­μα­τος ο καιρός δεν θα είναι σύμ­μα­χος. Μπορεί, όμως, να προ­σφέ­ρει κάποια ανα­κού­φιση όταν ανα­δει­χθούν όλες οι αιτίες του κακού. Όταν σβηστεί κάθε αμφι­βο­λία. Όταν δια­ψευ­στούν ακόμη και οι πιο παρά­λο­γες φήμες. Και, κυρίως, όταν τιμω­ρη­θούν οι ένοχοι. Και αυτό θα γίνει.

Η Βουλή εξέτασε δεκάδες μάρ­τυ­ρες με εκα­το­ντά­δες στοι­χεία, ερευ­νώ­ντας πώς τα ανθρώ­πινα λάθη συνα­ντή­θη­καν μοιραία με τα δια­χρο­νικά κενά του κράτους. Αλλά και αυτή δεν παύει να είναι ένας θεσμός πολι­τι­κός. Γι’ αυτό και μόνο η Δικαιο­σύνη είναι εκείνη που θα ρίξει φως στην υπόθεση, όπως το θέλουμε όλοι. Ήδη κινεί­ται γρήγορα και στον ανώτατο βαθμό, καλώ­ντας τους πρώτους από όσους πρέπει να λογο­δο­τή­σουν. Της έχω απόλυτη εμπι­στο­σύνη και είμαι βέβαιος ότι θα σταθεί στο ύψος των περι­στά­σεων. Η αλήθεια, λοιπόν, δεν αργεί. Όπως δεν αργούν και οι προ­σπά­θειες της πολι­τείας να θερα­πεύ­σει τις δικές της σοβαρές ελλεί­ψεις.

Υπο­δε­χό­μα­στε, συνεπώς, τη θλιβερή επέτειο, σκύ­βο­ντας το κεφάλι στη μνήμη των 57 αθώων που χάσαμε και στη δοκι­μα­σία των τραυ­μα­τιών. Με τη σκέψη στις οικο­γέ­νειες, που έχουν κάθε δικαί­ωμα να κάνουν τον πόνο τους δια­μαρ­τυ­ρία. Ωστόσο, πρώτη η κυβέρ­νηση και το πολι­τικό σύστημα οφεί­λουμε να δια­κρί­νουμε πίσω από την τρα­γω­δία μία συλ­λο­γική απο­τυ­χία. Να βρούμε τον κορμό και τα κλαδιά της και με τόλμη να την ξερι­ζώ­σουμε, όχι διχα­σμέ­νοι, αλλά ενω­μέ­νοι.

Απο­στολή μας είναι ο πόνος να μετου­σιω­θεί σε πράξεις. Ώστε οι οργα­νι­σμοί που υπη­ρε­τούν τον πολίτη να λει­τουρ­γούν με ασφά­λεια, συνέ­πεια και επαγ­γελ­μα­τι­σμό. Το Δημόσιο να μην μένει αιχ­μά­λωτο της γρα­φειο­κρα­τίας, που καθυ­στε­ρεί κρίσιμα έργα. Και τα δικα­στή­ρια να απο­φα­σί­ζουν εγκαί­ρως, ιδίως για υπο­θέ­σεις που απα­σχο­λούν την κοι­νω­νία.

Ως Πρω­θυ­πουρ­γός, ως πολίτης, αλλά και ως πατέρας, συμ­με­τέχω στο πένθος της πατρί­δας. Και επα­να­λαμ­βάνω τη δέσμευση ότι η χώρα θα συνε­χί­σει στον δρόμο της διαρ­κούς εγρή­γορ­σης και της προόδου. Αλλά­ζο­ντας το κράτος και βελ­τιώ­νο­ντας την καθη­με­ρι­νό­τητα. Χωρίς συμ­βι­βα­σμούς με λάθη του σήμερα και ανα­τρέ­πο­ντας παθο­γέ­νειες του χθες. Μέχρι το “ποτέ ξανά” από σύνθημα να γίνει, επι­τέ­λους, πραγ­μα­τι­κό­τητα».