«Δεν υπάρχει ανθρωπιά. Μόνο συμφέρον»

Ο Νίκος Φρά­γκος είναι και τυ­πι­κά ελεύ­θε­ρος από την ομάδα του Ευκλή , στην οποία αγω­νι­ζό­ταν τα τε­λευ­ταία χρό­νια, έπει­τα από δική του επι­θυ­μία.

Ο έμπει­ρος επι­θε­τι­κός, εξέ­δω­σε ανα­κοί­νω­ση, με την οποία ανα­φέ­ρει τους λό­γους που τον οδή­γη­σαν να ζη­τή­σει την ελευ­θέ­ρας του από τους «πρά­σι­νους» της Σο­ρω­νής.

Ανα­λυ­τι­κά η ανα­κοί­νω­ση είναι η ακό­λου­θη:

«Το τε­λευ­ταίο χρο­νι­κό διά­στη­μα, όπως γνω­ρί­ζουν όλοι, αντι­με­τω­πί­ζω πρό­βλη­μα τραυ­μα­τι­σμού. Ζή­τη­σα να μείνω ελεύ­θε­ρος από την ομάδα του Ευκλή και μετά από την επαφή που είχα με τη διοί­κη­ση, είμαι και τυ­πι­κά ελεύ­θε­ρος να συ­νε­χί­σω να παίζω πο­δό­σφαι­ρο σε ομάδα της αρε­σκεί­ας μου.

Ωστό­σο, θα ήθελα να εκ­φρά­σω, δη­μό­σια τους λό­γους που απο­χώ­ρη­σα από την ομάδα της Σο­ρω­νής, οι οποί­οι είναι οι ακό­λου­θοι:

1) Πάνω από όλα η αδια­φο­ρία που συ­νά­ντη­σα για την υγεία μου.

2) Μόνο την ημέρα του τραυ­μα­τι­σμού μου, υπήρ­χε ια­τρι­κή πε­ρί­θαλ­ψη, από εκεί και πέρα τί­πο­τα.

3) Λόγω του τραυ­μα­τι­σμού μου, έχασα την δου­λειά μου.

4) Το δί­μη­νο που αντι­με­τω­πί­ζω το πρό­βλη­μα τραυ­μα­τι­σμού, έως και σή­με­ρα, δεν έχω λάβει καμία χρη­μα­τι­κή βο­ή­θεια από τον σύλ­λο­γο( ούτε καν τα με­ρο­κά­μα­τα που έχασα).

Όταν μί­λη­σα με τη διοί­κη­ση του Ευκλή, εκ­φρά­ζο­ντάς τους τα πα­ρά­πο­νά μου, οι απα­ντή­σεις τους ήταν οι ακό­λου­θες:

1) Για τη δου­λειά που έχα­σες, αυτό μπο­ρεί να συμ­βεί στον οποιο­δή­πο­τε.

2) Δεν εί­μα­στε φι­λαν­θρω­πι­κό ίδρυ­μα.

3) Δεν είσαι επαγ­γελ­μα­τί­ας, να κά­θε­σαι και εμείς να σε πλη­ρώ­νου­με.

4) Δεν μας εν­δια­φέ­ρει που έχεις μωρό παιδί. Λεφτά δεν πρό­κει­ται να πά­ρεις εφό­σον είσαι στον γύψο. Μόνο αν μπεις στο χει­ρουρ­γείο.

Ευ­τυ­χώς δεν χρειά­στη­κε να χει­ρουρ­γη­θώ για να απο­κα­τα­στα­θεί ο τραυ­μα­τι­σμός μου.

Υ.Γ. Αυτά τα ανα­φέ­ρω δη­μό­σια, για να γνω­ρί­ζουν τα νέα παι­διά που ξε­κι­νά­νε τώρα το πο­δό­σφαι­ρο, τι γί­νε­ται στις ομά­δες.

Παίζω 20 χρό­νια στο δω­δε­κα­νη­σια­κό πο­δό­σφαι­ρο και αυτά τα πράγ­μα­τα πρώτη φορά τα αντι­με­τω­πί­ζω, είναι απα­ρά­δε­κτα.

Δεν υπάρ­χει αν­θρω­πιά. Μόνο συμ­φέ­ρον».