Εορτασμός της Εθνικής Επετείου της «28ης Οκτωβρίου 1940» στο Υπουργείο Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής

Χορο­στα­τού­ντος του Σεβα­σμιό­τα­του Μητρο­πο­λίτη Πει­ραιώς κ.κ. Σερα­φείμ και παρου­σία του Υπουρ­γού Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής Χρήστου Στυ­λια­νίδη, του Υφυ­πουρ­γού Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής Ιωάννη Παππά, του Γενικού Γραμ­μα­τέα Ναυ­τι­λίας και Λιμένων Ευάγ­γε­λου Κυρια­ζό­που­λου, του Α’ Υπαρ­χη­γού του Λιμε­νι­κού Σώματος – Ελλη­νι­κής Ακτο­φυ­λα­κής Αντι­ναυάρ­χου Λ.Σ. Αλέ­ξαν­δρου Τσελίκη και του Β’ Υπαρ­χη­γού του Λιμε­νι­κού Σώματος – Ελλη­νι­κής Ακτο­φυ­λα­κής Αντι­ναυάρ­χου Λ.Σ. Αρι­στείδη Παντα­ζό­γλου, πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε σήμερα στο κτίριο του Υπουρ­γείου Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής, η εκδή­λωση εορ­τα­σμού της Εθνικής Επε­τείου της 28ης Οκτω­βρίου 1940.

Στην τελετή παρέ­στη­σαν επίσης, ανώ­τα­τοι και ανώ­τε­ροι Αξιω­μα­τι­κοί του Λιμε­νι­κού Σώματος – Ελλη­νι­κής Ακτο­φυ­λα­κής και προ­σω­πικό του Λιμε­νι­κού Σώματος – Ελλη­νι­κής Ακτο­φυ­λα­κής, πολι­τι­κοί υπάλ­λη­λοι του Υπουρ­γείου, οι Πρό­ε­δροι της Λέσχης Λ.Σ. και της Ένωσης Απο­στρά­των Αξιω­μα­τι­κών Λ.Σ., καθώς και εκπρό­σω­ποι συν­δι­κα­λι­στι­κών Ενώσεων Λ.Σ.

Ακο­λου­θεί η ομιλία του Υπουρ­γού Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής:

«Σεβα­σμιό­τατε, σεβαστό ιερα­τείο,

επι­τρέψτε μου να υιο­θε­τήσω το πρω­τό­κολλο από τον κύριο Υφυ­πουργό και από τον κύριο Πλοί­αρχο που εκφώ­νησε τον Πανη­γυ­ρικό για την εθνική μας επέτειο, για να μην επα­να­λαμ­βάνω τα ίδια.

Απευ­θύ­νο­ντας πρώτα μια καλη­μέρα σε όλους στο Λιμε­νικό Σώμα και στους πολι­τι­κούς υπαλ­λή­λους του Υπουρ­γείου.

Είναι μία σεμνή η σημε­ρινή εκδή­λωση εδώ στο Υπουρ­γείο και ακού­γο­ντας τον Γιάννη αλλά και τον κύριο Πλοί­αρχο, είπα να αφήσω λίγο την ομιλία που ετοι­μά­σαμε και, όπως είπα και στον Σεβα­σμιό­τατο, να πω δύο λόγια από καρδιάς.

Για αυτήν την επέτειο που, προ­σω­πικά, μου σφρα­γί­ζει και μου σφρά­γισε και τη ζωή. Γιατί είχα έναν πατέρα που πολέ­μησε στον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο αλλά και ο ίδιος ο πολι­τι­κός μου πατέρας, ο πολι­τι­κός μου μέντο­ρας, ο Γλαύκος Κλη­ρί­δης. Ήταν κι αυτός αιχ­μά­λω­τος όταν ήταν πιλότος στην Βρε­τα­νική Αερο­πο­ρία RAF (Royal Air Force).

Ο πατέρας μου κατε­τάγη στα βρε­τα­νικά στρα­τεύ­ματα στην Κύπρο το 1939, γιατί για όσους θυμού­νται την ιστορία, οι Άγγλοι είχαν υπο­σχε­θεί στους Έλληνες της Κύπρου, την ένωση με την Ελλάδα. Οι νεαροί, τότε, Κύπριοι, απο­φά­σι­σαν να κατα­τα­γούν ομαδικά στο Αγγλικό στρά­τευμα με το όραμα της ένωσης. Αυτή είναι η ιστο­ρική πραγ­μα­τι­κό­τητα.

Ο πατέρας μου ήταν ένας από αυτούς που κατε­τάγη στον βρε­τα­νικό στρατό, συμ­με­τείχε σε πάρα πολλές μάχες και στη Μέση Ανατολή και κατέ­ληξε να συνερ­γά­ζε­ται με τα βρε­τα­νικά στρα­τεύ­ματα και μαζί με την ορεινή ταξιαρ­χία του Ρίμινι να συμ­με­τέ­χει στη μεγάλη νίκη των συμ­μά­χων στην επο­ποιία του Ρίμινι.

Αντι­λαμ­βά­νε­στε ότι μεγά­λωσα σε ένα σπίτι, που η 28η Οκτω­βρίου είχε μία ειδική σημασία, μια ιδιαί­τερη βαρύ­τητα. Ήταν ένα τρι­ή­μερο εμβα­τη­ρίων, ο πατέρας μου ήταν ψάλτης, ήταν λοιπόν ένα κλίμα το οποίο μέχρι και τώρα ειλι­κρινά με συγκι­νεί.

Μπαί­νο­ντας στην πολι­τική και γνω­ρί­ζο­ντας τον πολι­τικό μου μέντορα και πατέρα, τον Γλαύκο Κληρίδη, πρώην Πρόεδρο της Κυπρια­κής Δημο­κρα­τίας, είδα ότι κι αυτός ήταν ένας άνθρω­πος που έδωσε τη ζωή του, τα νιάτα του τότε, συμ­με­τέ­χο­ντας στον αγώνα κατά του ναζι­σμού και του φασι­σμού, όντας πιλότος της Βρε­τα­νι­κής Αερο­πο­ρίας RAF. Έγινε κι αυτός μέλος όλης αυτής της επο­ποι­ίας του Β’ Παγκο­σμίου Πολέμου. Πιά­στηκε αιχ­μά­λω­τος, έκανε κάπου ένα – ενάμιση χρόνο σε στρα­τό­πεδα συγκε­ντρώ­σεως, κατά­φερε και απέ­δρασε. Έτυχε αυτοί οι δύο άνθρω­ποι, που σφρά­γι­σαν την ζωή μου από δια­φο­ρε­τι­κές αφε­τη­ρίες, να βρεθούν επίσης στην απε­λευ­θέ­ρωση της Ελλάδας το ’44 σε δια­φο­ρε­τι­κούς χώρους.

Ο πατέρας μου συμ­με­τείχε με τα βρε­τα­νικά στρα­τεύ­ματα, μάλιστα ήταν φρουρός στο ξενο­δο­χείο “King George” στην πλατεία Συντάγ­μα­τος τότε και αντι­με­τώ­πισε δυστυ­χώς και τα γεγο­νότα του εμφυ­λίου πολέμου. Και ο Γλαύκος Κλη­ρί­δης κάτι ανάλογο σε δια­φο­ρε­τική περιοχή. Ήταν κι αυτός μέλος της απε­λευ­θε­ρω­τι­κής δια­δι­κα­σίας της Ελλάδος, υπο­στη­ρι­κτής των Ελλήνων πολε­μι­στών της Αντί­στα­σης.

Τα είπα αυτά γιατί θεωρώ ότι τιμάμε τις επε­τεί­ους όταν τιμάμε ταυ­τό­χρονα και συγκε­κρι­μένα πρόσωπα. Αυτά τα πρόσωπα μας δίνουν έμπνευση. Η ιστορία μας, η ελλη­νική ιστορία, δεν είναι απλώς λόγια και θεωρίες. Είναι μία ιστορία που έχει ονο­μα­τε­πώ­νυμα, είναι, όπως ειπώ­θηκε και πριν, η “μάνα” της Πίνδου, είναι ο Λιμε­νι­κός ο οποίος συμ­με­τείχε σε όλες τις μεγάλες επι­χει­ρή­σεις της εποχής τότε, είναι ο στρα­τιώ­της, είναι η γυναίκα του Ερυθρού Σταυρού, είναι ο Μενέ­λαος Στυ­λια­νί­δης, ο Γλαύκος Κλη­ρί­δης.

Αυτά ήθελα να σας πω και θα κλείσω, γιατί δεν μου αρέσουν τα πολλά λόγια, με αυτό που είπε ο Churchill και έμεινε στην ιστορία ως παρα­κα­τα­θήκη και θα μείνει ανε­ξί­τηλο, του­λά­χι­στον για όλους τους ευρω­παϊ­κούς λαούς. Αντι­λη­φθή­καμε μετά τη μάχη της Πίνδου ότι δεν πρέπει να λέμε πλέον πως “οι Έλληνες πολε­μού­σαν ως ήρωες”, αλλά ότι, “Ήρωες πολε­μούν ως Έλληνες”.

Χρόνια πολλά σε όλους!».

Ακο­λου­θεί η ομιλία του Υφυ­πουρ­γού Ναυ­τι­λίας και Νησιω­τι­κής Πολι­τι­κής:

«Η εθνική επέ­τειος του μεγάλου “ΟΧΙ” στον Ιταλό κατα­κτητή και στον σκο­τα­δι­σμό του φασι­σμού την οποία τιμούμε σήμερα έχει μία ιδιαί­τερη σημειο­λο­γία.

Όλες οι χώρες της Ευρώπης θυμού­νται και γιορ­τά­ζουν την ημέρα που απε­λευ­θε­ρώ­θη­καν από τα δεσμά του φασι­σμού. Τη μέρα αυτή γιορ­τά­ζουμε κι εμείς κάθε χρόνο στις 12 Οκτω­βρίου, ημέρα που έχει οριστεί ως η επίσημη λήξη της κατο­χι­κής περιό­δου το 1944.

Ανα­λο­γι­στείτε όμως, στην Ελλάδα γιορ­τά­ζουμε την ημέρα που μπήκαμε στον πόλεμο και όχι την ημέρα που ο πόλεμος τερ­μα­τί­στηκε.

Γιορ­τά­ζουμε την ημέρα που ο ελλη­νι­κός λαός βγήκε στους δρόμους για να πει το μεγάλο «ΟΧΙ» σε όποιον ήθελε να κατα­πα­τή­σει την ελευ­θε­ρία του.

Οι Έλληνες δεν λογά­ρια­σαν στιγμή ποιον είχαν απέ­να­ντί τους. Έβαλαν από τη μία την περη­φά­νια και την ελευ­θε­ρία τους και από την άλλη την πολε­μική απειλή μίας μεγάλης δύναμης της εποχής.

Το έκαναν και είμαι πεπει­σμέ­νος ότι θα το κάνουν ξανά απέ­να­ντι σε όποιον θεωρεί ότι με την απειλή της ισχύος θα μπορεί να υπο­τι­μή­σει το φρόνημα, την ψυχή και την περη­φά­νια των Ελλήνων.

Η πατρίδα μας, βέβαια, πλήρωσε βαρύ τίμημα από ένα “ΟΧΙ”.

Νεκροί που ξεπέ­ρα­σαν το μισό εκα­τομ­μύ­ριο σε πεδία των μαχών, στα εκτε­λε­στικά απο­σπά­σματα του πολέμου και από τις κακου­χίες του.

Στο ποτάμι αίματος που χύθηκε για την ελευ­θε­ρία και τη δημο­κρα­τία, οι Ελλη­νί­δες και οι Έλληνες ήταν στη σωστή όχθη της Ιστο­ρίας.

Τιμούμε και θα συνε­χί­σουμε να τιμούμε αυτή την εθνική επέτειο κλί­νο­ντας ευλα­βικά το γόνυ προ των ενδόξων προ­γό­νων σταθερά απέ­να­ντι σε όσους θέλουν να ανα­θε­ω­ρή­σουμε ή να ξεχά­σουμε.

Όπως δεν θα ξεχά­σουμε ότι η περή­φανη ελλη­νική ναυ­τι­λία πλήρωσε άμεσα και έμμεσα βαρύ φόρο αίματος.

Η ναυτική οικο­γέ­νεια θρήνησε πάνω από 2.000 νεκρούς και εκα­το­ντά­δες που συνέ­χι­σαν να ζουν με τις ανα­μνή­σεις μίας μαύρης περιό­δου που στοί­χειωνε τις ζωές τους.

Το 60% των εμπο­ρι­κών πλοίων των Ελλήνων που αντι­στοι­χούσε στο 14% σχεδόν του συμ­μα­χι­κού εμπο­ρι­κού στόλου, κατα­στρά­φηκε ολο­σχε­ρώς μέσα σε 4 μόλις χρόνια, από το 1941 μέχρι το 1945.

Στον βωμό της Δημο­κρα­τίας και της Εθνικής Ανε­ξαρ­τη­σίας θυσιά­στη­καν και στελέχη και αξιω­μα­τι­κοί του Λιμε­νι­κού Σώματος.

Με προ­τε­ραιό­τητα τους συναν­θρώ­πους και τις ζωές τους, προ­στά­τε­ψαν τους ναυ­τι­κούς και τις οικο­γέ­νειές τους, προ­σέ­φε­ραν βοήθεια με κόστος ακόμα και την ίδια τους τη ζωή και φυγά­δευ­σαν αγω­νι­στές για να γλυ­τώ­σουν από τις φασι­στι­κές δυνά­μεις κατοχής.

Οι Έλληνες κάθε στιγμή της μακραί­ω­νης ιστο­ρίας τους επα­λη­θεύ­ουν τα λόγια του μεγάλου Έλληνα ποιητή Κωστή Παλαμά. “Η Μεγα­λο­σύνη των λαών δεν μετριέ­ται με το στρέμμα. Με της καρδιάς το πύρωμα μετριέ­ται και με το αίμα”.

Κυρίες και κύριοι,

Η Ελλάδα μπορεί να είναι μία μικρή χώρα αλλά έχει μακραί­ωνη ιστορία και οι Έλληνες μεγάλο ψυχικό απόθεμα.

Όσες φορές στα­θή­καμε στο σταυ­ρο­δρόμι της Ιστο­ρίας πήραμε τη σωστή απόφαση και είμαι σίγου­ρος ότι θα το ξανα­κά­νουμε.

Το οφεί­λουμε στην Ιστορία μας, στο ένδοξο παρελ­θόν μας και σε ένα δημιουρ­γικό και ελπι­δο­φόρο μέλλον, στις προη­γού­με­νες και τις επό­με­νες γενιές.

Χρόνια πολλά!