Ημερίδα της 95 ΑΔΤΕ στον προμαχώνα του Αγίου Γεωργίου-Ομιλία του κ. Αθανασίου Κοσσιώρη

 

ΕΘΝΟ­ΦΥ­ΛΑ­ΚΗ

Πα­ρα­κα­λώ,  επι­τρέψ­τε μου να εκ­φρά­σω  κατ’ αρχάς τις θερ­μό­τα­τες ευ­χα­ρι­στί­ες μου προς το Διοι­κη­τή της 95 ΑΔΤΕ στρα­τη­γό Νι­κό­λαο Χιονή, για την τιμή που μου έκανε να είμαι σή­με­ρα σ’ αυτό το Πό­ντιουμ. ( Αλή­θεια, ξέ­ρε­τε ότι αυτή η λα­τι­νι­κή λέξη Podium – και Ιτα­λι­κά Podio –  είναι δική μας;  Οι έλ­λη­νες ρή­το­ρες της επο­χής ανέ­βαι­ναν σε μια πέτρα, ή έβα­ζαν το πόδι τους πάνω στην πέτρα, την οποία οι λα­τί­νοι ονό­μα­σαν πό­ντιουμ- πό­διον).

Αι­σθά­νο­μαι ιδιαί­τε­ρη τιμή και ευ­χα­ρί­στη­ση να ευ­ρί­σκο­μαι σε ένα χώρο πολύ οι­κείο. Ανά­με­σα σε αν­θρώ­πους με τους οποί­ους έζησα 42 πραγ­μα­τι­κά και όχι πλα­σμα­τι­κά χρό­νια.

Στα πλαί­σια λοι­πόν των εκ­δη­λώ­σε­ων για το έτος 2017, που χα­ρα­κτη­ρί­στη­κε από την ηγε­σία ως έτος των Εφέ­δρων και των Εθνο­φυ­λά­κων, θα προ­σπα­θή­σου­με να πούμε με­ρι­κά πράγ­μα­τα σή­με­ρα για την Εθνο­φυ­λα­κή. Και , επει­δή η Εθνο­φυ­λα­κή, ως ανα­πό­σπα­στο τμήμα του, έχει τον ίδιο στόχο και σκοπό με το στρα­τό, ας το ξε­κι­νή­σου­με από την αρχή.

Από τότε που οι άν­θρω­ποι εγκα­τέ­λει­ψαν τον πλά­νη­τα βίο και συ­νέ­πη­ξαν κοι­νω­νί­ες, από τότε που εγκα­τα­στά­θη­καν και απέ­κτη­σαν δεσμό με ορι­σμέ­νο τόπο, από τότε που έθα­ψαν στον τόπο αυτό τους νε­κρούς και τους πα­τέ­ρες τους, κα­τέ­στη­σαν τη γη αυτή «πα­τρώα», δη­λα­δή γη των πα­τέ­ρων τους, που την ονό­μα­σαν Πα­τρί­δα.

Έκτο­τε συ­νει­δη­το­ποί­η­σαν ότι ο τόπος αυτός στον οποίο κεί­νται οι θήκες των προ­γό­νων, οι βωμοί και οι εστί­ες, ο χώρος στον οποίο κα­τοι­κούν τα παι­διά και οι μη­τέ­ρες τους, έχει σπου­δαιό­τη­τα που συ­γκι­νεί τον άν­θρω­πο και είναι τι­μιώ­τε­ρος και αγιό­τε­ρος των προ­γό­νων όλων, γι’ αυτό από τότε αδιά­λει­πτα υπε­ρα­σπί­ζο­νται το χώρο αυτό ακόμα και με τη ζωή τους και για έναν ακόμη σο­βα­ρό λόγο, γιατί στο χώρο αυτό υπάρ­χουν, εκτός από τα όσια και τα ιερά, οι προ­ϋ­πο­θέ­σεις της ασφα­λούς δια­δο­χής των γε­νε­ών.

Κάπως έτσι γεν­νή­θη­κε η αγάπη για την πα­τρί­δα και έτσι ξε­κί­νη­σε και το χρέος για τη δια­φύ­λα­ξη του χώρου από κάθε κίν­δυ­νο και επο­μέ­νως η ανα­γκαιό­τη­τα δη­μιουρ­γί­ας στρα­τού.

Αρ­χι­κά , όπως είναι γνω­στό, είχε ανα­λά­βει τη φρού­ρη­ση της φυλής ο αρ­χη­γός της πα­τριάς, συ­νε­πι­κου­ρού­με­νος από τους ρω­μα­λε­ό­τε­ρους. Αρ­γό­τε­ρα, το χρέος αυτό ανα­τέ­θη­κε σε επί­λε­κτους της φυλής, οι οποί­οι εγκα­τα­στά­θη­καν στα άκρα της μι­κρής ακόμη πα­τρί­δας και έγι­ναν έτσι οι πρώ­τοι Ακρί­τες.

Από αρ­χαιο­τά­των χρό­νων οι ικα­νοί προς πό­λε­μον άν­δρες μιας χώρας, οπλι­σμέ­νοι με τον αρ­χέ­γο­νο οπλι­σμό της επο­χής, απο­τε­λού­σαν το στρα­τό της.

Ιστο­ρι­κές μαρ­τυ­ρί­ες μας πλη­ρο­φο­ρούν ότι γύρω στο 2000 π.Χ.(;) σε πολλά ση­μεία του πλα­νή­τη μας κάνει την εμ­φά­νι­σή του ο στρα­τός. Από τις λε­πτο­μέ­ρειες της διορ­γα­νώ­σε­ως και της διε­ξα­γω­γής του Τρω­ι­κού πο­λέ­μου πα­ρέ­χε­ται σαφής απει­κό­νι­ση της στρα­τιω­τι­κής ορ­γά­νω­σης των Αχαιών.

Ο πό­λε­μος απο­φα­σι­ζό­ταν από τον Ανώ­τα­το Άρ­χο­ντα, ο οποί­ος έθετε σε ενέρ­γεια ένα σχέ­διο επι­στρα­τεύ­σε­ως και συ­γκε­ντρώ­σε­ως των στρα­τιω­τι­κών και ναυ­τι­κών δυ­νά­με­ων. Για την εκ­στρα­τεία κατά των Τρώων, ως χώρος συ­γκε­ντρώ­σε­ως επε­λέ­γη η Αυ­λί­δα της Βοιω­τί­ας γιατί βρι­σκό­ταν πε­ρί­που στο κέ­ντρο των αχαϊ­κών χωρών, από τη Θεσ­σα­λία μέχρι την Κρήτη και τα Δω­δε­κά­νη­σα και διευ­κό­λυ­νε την εκτέ­λε­ση των με­τα­φο­ρών συ­γκε­ντρώ­σε­ως.

Στην Αθήνα και τη Σπάρ­τη η υπη­ρε­σία των πο­λι­τών στο στρά­τευ­μα γί­νε­ται υπο­χρε­ω­τι­κή.

Δια­σκε­λί­ζο­ντας τους αιώ­νες συ­να­ντού­με κατά τους 5^ο μέχρι 3^ο αιώ­νες τους Μα­ρα­θω­νο­μά­χους και τους Τρια­κό­σιους του Λε­ω­νί­δα, τους Ιπ­πείς και τους Πελ­τα­στές τη Λοξή φά­λαγ­γα του Επα­μει­νών­δα και τους σα­ρισ­σο­φό­ρους του Με­γα­λέ­ξαν­δρου.

Στη συ­νέ­χεια βρί­σκου­με τις Λε­γε­ώ­νες των Ρω­μαί­ων, τους Εκα­τό­νταρ­χους και τους Χι­λί­αρ­χους, τους Ακρί­τες και τους Δι­γε­νείς και αρ­γό­τε­ρα τους αυ­το­κρά­το­ρες και τους στρα­τη­γούς του Βυ­ζα­ντί­ου, αλλά και στην τουρ­κι­κή σκλα­βιά τους Αρ­μα­το­λούς και τους Κλέ­φτες να αντι­φι­λο­τι­μού­νται με­τα­ξύ τους πάνω στις κορ­φές των βου­νών της σκλα­βω­μέ­νης ακόμα πα­τρί­δας. Συ­να­ντά­με κα­τό­πιν την ανώ­νυ­μη στρα­τιά των αγω­νι­στών του 1821 με τους επώ­νυ­μους στρα­τη­γούς και οπλαρ­χη­γούς μέχρι τον Κα­πο­δί­στρια, ο οποί­ος τα­κτο­ποί­η­σε το ζή­τη­μα της στρα­το­λο­γί­ας με γε­νι­κή απο­γρα­φή των κα­τοί­κων και φρό­ντι­σε για την ορ­γά­νω­ση τα­κτι­κού στρα­τού, δη­μιουρ­γώ­ντας 13 ελα­φρά τάγ­μα­τα για τη φύ­λα­ξη των συ­νό­ρων.

Κατά την πε­ρί­ο­δο του Όθω­νος, το σύ­στη­μα στρα­το­λο­γί­ας πα­ρεί­χε εύ­κο­λο τρόπο απο­φυ­γής από τη στρά­τευ­ση. Εκτός του πλή­θους των εξαι­ρέ­σε­ων από τη στρά­τευ­ση (σπου­δα­στών, δι­δα­σκά­λων, ια­τρών, εγ­γά­μων, μο­νο­γε­νών υιών κλπ), μπο­ρού­σε ακόμη κα­νείς, προ­σκα­λού­με­νος υπό τα όπλα, να στεί­λει αντι­κα­τα­στά­τη! Ο αριθ­μός των κατ’ έτος νε­ο­σύλ­λε­κτων δεν υπε­ρέ­βαι­νε τις 2000 και η θη­τεία ήταν τε­τρα­ε­τής στην αρχή και αρ­γό­τε­ρα τριε­τής.

Με το νόμο ΩΛΗ (838) της 29^ης Απρι­λί­ου 1880 η στρα­τιω­τι­κή υπη­ρε­σία έγινε υπο­χρε­ω­τι­κή για όλους τους Έλ­λη­νες από του 21^ου έτους μέχρι του 40ού.

Για να γίνει κα­τα­νοη­τή η αξία του προ­γραμ­μα­τι­σμού από του και­ρού της ει­ρή­νης θα πρέ­πει να σκε­φθού­με ότι η επι­στρά­τευ­ση για τον ελ­λη­νο­τουρ­κι­κό πό­λε­μο του 1897 δι­ήρ­κε­σε ένα μήνα. Προ­σκλή­θη­καν δέκα κλά­σεις, οι οποί­ες απέ­δω­σαν 85000 άν­δρες. Την επι­στρά­τευ­ση πε­ρισ­σο­τέ­ρων  εμπό­δι­σε η έλ­λει­ψη εφο­δί­ων και οπλι­σμού. Μά­λι­στα από τις δέκα επι­στρα­τευ­θεί­σες κλά­σεις μόνον οι τέσ­σα­ρες έλα­βαν πλήρη  ιμα­τι­σμό! Στους εφέ­δρους των άλλων έξη κλά­σε­ων εδόθη 1 πη­λί­κιο, 1 λινό αμπέ­χο­νο και 1 κλι­νο­σκέ­πα­σμα!

Μετά την επα­νά­στα­ση του 1909 και την ανά­λη­ψη της εξου­σί­ας από τον Ε. Βε­νι­ζέ­λο, έγινε εντα­τι­κό­τα­τη ανα­διορ­γά­νω­ση του στρα­τού. Έτσι, όχι μόνο κα­τόρ­θω­σε η Ελ­λά­δα στους Βαλ­κα­νι­κούς πο­λέ­μους να πα­ρα­τά­ξει στρα­τό 170000  πλή­ρως εφο­δια­σμέ­νο και εξο­πλι­σμέ­νο, αλλά, το σπου­δαιό­τε­ρο, πέραν των υλι­κών προ­πα­ρα­σκευών, ήταν η εξύ­ψω­ση του εθνι­κού φρο­νή­μα­τος. Σπα­νί­ως κρά­τος ει­σήλ­θε στον πό­λε­μο με τόσο ανα­πτε­ρω­μέ­νο ηθικό, όπως η Ελ­λά­δα του 1912. Και σπα­νί­ως στρα­τός συ­ναι­σθάν­θη­κε βα­θύ­τε­ρα το εθνι­κό κα­θή­κον, το οποίο κα­λού­νταν να επι­τε­λέ­σει.

Όπως όλα τα Συ­ντάγ­μα­τα που ίσχυ­σαν στην Ελ­λά­δα , πε­ρι­λάμ­βα­ναν διά­τα­ξη για το υπο­χρε­ω­τι­κό της στρα­τεύ­σε­ως, έτσι και το ισχύ­ον ήδη Σύ­νταγ­μά μας στο άρθρο 4 πα­ρά­γρα­φος 6 ορί­ζει ότι «Κάθε έλ­λη­νας που μπο­ρεί να φέρει όπλα είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να συ­ντε­λεί στην άμυνα της πα­τρί­δας, σύμ­φω­να με τους ορι­σμούς των νόμων».

Αυτή η άμυνα της πα­τρί­δας συ­ντε­λεί­ται από τις Ένο­πλες Δυ­νά­μεις, δη­λα­δή από το ενερ­γό στρα­τιω­τι­κό προ­σω­πι­κό (Στρα­τού- Ναυ­τι­κού-Αε­ρο­πο­ρί­ας-Λι­με­νι­κού Σώ­μα­τος και Σώ­μα­τος Φα­ρο­φυ­λά­κων), τους Εφέ­δρους Υψη­λής Ετοι­μό­τη­τας Στρα­τού (ΕΦΥΕΣ) την Εφε­δρεία και την Εθνο­φυ­λα­κή.

Η Εθνο­φυ­λα­κή έχει τις ρίζες της στην πρώτη διορ­γά­νω­ση του στρα­τού επί Όθωνα και ιδρύ­θη­κε το 1843. Απο­τε­λεί­το από εθε­λο­ντές –  άμι­σθους οπλο­φό­ρους πο­λί­τες 18-24 ετών, που φο­ρού­σαν ει­δι­κή στολή, με στόχο τη δια­σφά­λι­ση της τά­ξε­ως από τις διά­φο­ρες το­πι­κές αυ­θαι­ρε­σί­ες.

Το Σε­πτέμ­βριο του 1948, κατά τη διάρ­κεια του εμ­φυ­λί­ου πο­λέ­μου, με από­φα­ση του Γε­νι­κού Επι­τε­λεί­ου Στρα­τού, συ­γκρο­τή­θη­καν τα Τάγ­μα­τα Εθνο­φυ­λα­κής Αμύ­νης (ΤΕΑ). Είχαν εγκα­τα­στα­θεί σε όλη την Ελ­λη­νι­κή Επι­κρά­τεια, εκτός από τα με­γά­λα αστι­κά κέ­ντρα και κυ­ρί­ως στη Βό­ρεια Ελ­λά­δα. Στη Δω­δε­κά­νη­σο, λόγω του άρ­θρου 14 της συν­θή­κης των Πα­ρι­σί­ων, είχαν την ονο­μα­σία Τάγ­μα­τα Ενι­σχύ­σε­ως Χω­ρο­φυ­λα­κής (ΤΕΧ).

…………………………………………………………………

Τα ΤΕΑ – ΤΕΧ κα­ταρ­γή­θη­καν με το Ν. 1295 /1982 και αντι­κα­τα­στά­θη­καν από την Εθνο­φυ­λα­κή.

Το έμ­βλη­μα της Εθνο­φυ­λα­κής απο­τε­λεί­ται από ασπί­δα (σε κόκ­κι­νο χρώμα), που απει­κο­νί­ζει την αμυ­ντι­κή θω­ρά­κι­ση της χώρας, και το στάχυ (σε κί­τρι­νο χρώμα), το χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό σύμ­βο­λο της υπαί­θρου, το­πο­θε­τη­μέ­νο πάνω στο σύμ­βο­λο του Έθνους την Ελ­λη­νι­κή Ση­μαία. Ανα­γρά­φε­ται το Δελ­φι­κό πα­ράγ­γελ­μα «Εχθρούς Αμύ­νου», το οποίο ση­μαί­νει: « Να αμύ­νε­σαι ένα­ντι πα­ντός εχθρού της Πα­τρί­δος» και ανή­κει στο Χί­λω­να το Λα­κε­δαι­μό­νιο που έζησε τον 6^ο π.Χ. αιώνα και ήταν ένας από τους επτά σο­φούς της αρ­χαί­ας Ελ­λά­δας.

Η     Εθνο­φυ­λα­κή, ως ανα­πό­σπα­στο τμήμα των Ενό­πλων Δυ­νά­με­ων, είναι μια ορ­γα­νω­μέ­νη στρα­τιω­τι­κή δύ­να­μη η οποία συμ­βάλ­λει στην άμυνα της χώρας. Οι Μο­νά­δες της έχουν την ίδια ορ­γά­νω­ση με τις ενερ­γές  Μο­νά­δες και δια­θέ­τουν οπλι­κά συ­στή­μα­τα ανά­λο­γα με την απο­στο­λή τους.

Το δυ­να­μι­κό της απο­τε­λεί­ται από έμπει­ρους άν­δρες της το­πι­κής κοι­νω­νί­ας, οι οποί­οι έχουν λάβει στρα­τιω­τι­κή εκ­παί­δευ­ση κατά την εκ­πλή­ρω­ση της στρα­τιω­τι­κής τους θη­τεί­ας, έχουν συμ­με­τά­σχει σε εθνι­κές ασκή­σεις στο διά­στη­μα της εφε­δρεί­ας τους και συ­νε­χί­ζουν να εκ­παι­δεύ­ο­νται στο πλαί­σιο απο­στο­λής των Μο­νά­δων τους.

Βα­σι­κή προ­ϋ­πό­θε­ση  για να γίνει κα­νείς Εθνο­φύ­λα­κας είναι η αγάπη προς την Πα­τρί­δα και η πίστη προς το θεσμό και το σκοπό του, που δεν είναι άλλος από την υπε­ρά­σπι­ση της Ελ­λά­δας από κάθε ξένο επί­βου­λο.

Δεύ­τε­ρη προ­ϋ­πό­θε­ση είναι η κα­το­χή λευ­κού απο­λυ­τη­ρί­ου.  Αυτό ση­μαί­νει ότι θα πρέ­πει να έχει πε­ρά­σει την εφε­δρεία, δη­λα­δή να μην κα­λεί­ται από καμιά άλλη στρα­τιω­τι­κή Μο­νά­δα σε πε­ρί­πτω­ση επι­στρα­τεύ­σε­ως. Η ηλι­κία κατά την οποία συμ­βαί­νει αυτό είναι πε­ρί­που στα 35 – 40 έτη.

Τέλος πρέ­πει να είναι μό­νι­μος κά­τοι­κος της πε­ριο­χής στην οποία εδρεύ­ει η Μο­νά­δα Εθνο­φυ­λα­κής. Οι Μο­νά­δες Εθνο­φυ­λα­κής δρα­στη­ριο­ποιού­νται κυ­ρί­ως στις ακρι­τι­κές πε­ριο­χές της Ελ­λά­δας, όπου είναι και ο χώρος ευ­θύ­νης τους.

Οι Εθνο­φύ­λα­κες στα νησιά και στα σύ­νο­ρα είναι ιδιαί­τε­ρα αγα­πη­τοί, καθώς στις Μο­νά­δες αυτές υπη­ρε­τούν συγ­γε­νείς, φίλοι και γεί­το­νες (εντο­πιό­τη­τα) και κάθε χρόνο πραγ­μα­το­ποιούν εντυ­πω­σια­κές ασκή­σεις.

Η εκ­παί­δευ­ση των Εθνο­φυ­λά­κων γί­νε­ται κάθε Κυ­ρια­κή. (Εξαι­ρού­νται επί­ση­μες αρ­γί­ες, Χρι­στού­γεν­να, Πάσχα, και οι Κυ­ρια­κές κατά τη διάρ­κεια Ιου­λί­ου – Αυ­γού­στου).

Οι ασκή­σεις των Εθνο­φυ­λά­κων στα νησιά της Δω­δε­κα­νή­σου  ενό­χλη­σαν την Τουρ­κία. Και αυτή είναι η με­γά­λη ση­μα­σία της Εθνο­φυ­λα­κής, ως πα­ρά­γο­ντα απο­τρο­πής. Γιατί οι γεί­το­νες μπο­ρούν να πι­πι­λί­ζουν την κα­ρα­μέ­λα της απο­στρα­τιω­τι­κο­ποί­η­σης των νη­σιών, αλλά δε μπο­ρούν να αντι­με­τω­πί­σουν την εθε­λο­ντι­κή από­φα­ση των πο­λι­τών να αμυν­θούν για τα όσια και τα ιερά τους.

Αξί­ζουν συγ­χα­ρη­τή­ρια στη στρα­τιω­τι­κή ηγε­σία για την ανα­βάθ­μι­ση του ρόλου του Εθνο­φύ­λα­κα και του Εφέ­δρου και την προ­βο­λή τους  στην κοι­νω­νία με τη σύγ­χρο­νη μορφή επι­κοι­νω­νί­ας του δια­δι­κτύ­ου.

Πε­ραι­τέ­ρω ίσως θα πρέ­πει να αυ­ξη­θούν τα κί­νη­τρα στε­λέ­χω­σης. Η ηγε­σία να «ακού­ει» τις ει­ση­γή­σεις – προ­τά­σεις των αν­θρώ­πων που βιώ­νουν τις συν­θή­κες των το­πι­κών κοι­νω­νιών.

Είναι πολύ ση­μα­ντι­κό να έχεις εθε­λο­ντι­κή προ­σφο­ρά πο­λι­τών προς τις Ε.Δ.

Η Εθνο­φυ­λα­κή ενι­σχύ­ει το δέ­σι­μο του στρα­τού με την το­πι­κή κοι­νω­νία των πο­λι­τών. Σή­με­ρα μά­λι­στα, που η υπο­χρε­ω­τι­κή θη­τεία έχει μειω­θεί σε χρόνο, η ση­μα­σία της Εθνο­φυ­λα­κής πολ­λα­πλα­σιά­ζε­ται.

Εφό­σον οι ένο­πλες δυ­νά­μεις έχουν ως σκοπό υπάρ­ξε­ως την προ­στα­σία της χώρας και των πο­λι­τών της, οι απαι­τή­σεις ασφα­λεί­ας είναι το πιο ση­μα­ντι­κό κρι­τή­ριο για τον κα­θο­ρι­σμό της φύσης και του με­γέ­θους των Ε.Δ.

Ανε­ξάρ­τη­τα από τις τρέ­χου­σες εξε­λί­ξεις, οι οποί­ες, όπως μας λέγει η ιστο­ρία, αλ­λά­ζουν και μά­λι­στα με­ρι­κές φορές απροσ­δό­κη­τα μέσα στη ροή του χρό­νου, η πο­λι­τεία πρέ­πει να κα­θιε­ρώ­σει δια­τά­ξεις ασφα­λεί­ας μα­κρό­πνο­ες και μα­κρο­χρό­νιες, ώστε να κα­λύ­πτο­νται και οι υπο­χρε­ώ­σεις του κρά­τους προς τους πο­λί­τες αλλά και οι υπο­χρε­ώ­σεις του προς τις συμ­μα­χί­ες και το διε­θνές γί­γνε­σθαι.

Η στρα­το­λο­γία έχει με­γά­λη κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κή ση­μα­σία. Εκ­φρά­ζει την κοινή υπευ­θυ­νό­τη­τα όλων των πο­λι­τών για τη δια­σφά­λι­ση της ει­ρή­νης και της ελευ­θε­ρί­ας. Επι­βε­βαιώ­νει ότι οι πο­λί­τες γνω­ρί­ζουν κα­λύ­τε­ρα την άμυνά τους. Συν­δέ­ει και ενο­ποιεί στα­θε­ρά τις Ε.Δ. με την κοι­νω­νία και τη δη­μο­κρα­τι­κή τάξη. Κα­θι­στά δυ­να­τό στην κοι­νω­νία να ασκεί έναν έλεγ­χο στις ένο­πλες δυ­νά­μεις σε ευ­ρεία βάση. Δια της στρα­το­λο­γή­σε­ως ο στρα­τός υπο­στη­ρί­ζε­ται από όλες τις κοι­νω­νι­κές τά­ξεις, οι οποί­ες δη­μιουρ­γούν το ευ­ρύ­τε­ρο δυ­να­τό στή­ριγ­μα. Η στρα­το­λό­γη­ση ενι­σχύ­ει την εμπι­στο­σύ­νη προς το στρα­τό καθώς και την υπο­στή­ρι­ξη των στρα­τιω­τών προς τον πλη­θυ­σμό.

Οι στρα­το­λο­γού­με­νοι στρα­τιώ­τες και Εθνο­φύ­λα­κες καθώς και οι έφε­δροι,  ενερ­γούν ως πολ­λα­πλα­σια­στές ευαι­σθη­το­ποί­η­σης στο ευ­ρύ­τε­ρο κοινό, ιδιαί­τε­ρα όταν συ­ζη­τού­νται προ­βλή­μα­τα ασφα­λεί­ας.

Έτσι από την κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κή άποψη ένας στρα­το­λο­γού­με­νος στρα­τός απο­τε­λεί τη σωστή και κα­τάλ­λη­λη λύση. Η ιστο­ρία μας δι­δά­σκει ότι οι «επί μισθώ» στρα­τοί δεν προ­σι­διά­ζουν για την άμυνα μιας χώρας.

Στα ερω­τή­μα­τα λοι­πόν για τον τύπο και το μέ­γε­θος των στρα­τιω­τι­κών μέ­τρων που πρέ­πει να λη­φθούν ενα­ντί­ον κιν­δύ­νων, δη­μο­κρα­τι­κού ελέγ­χου, στρα­το­λό­γη­ση ικα­νού προ­σω­πι­κού και το κό­στος ενός στρα­το­λο­γού­με­νου ή εθε­λο­ντι­κού στρα­τού, απαι­τεί­ται μια οι­κο­νο­μι­κή ευ­κο­λία και μια πο­λι­τι­κή σω­φρο­σύ­νη. Το όλο θέμα απο­τε­λεί μια βα­σι­κή εθνι­κή από­φα­ση, η οποία επη­ρε­ά­ζει με­γά­λους το­μείς της ζωής στο κρά­τος και στην κοι­νω­νία.

Παίρ­νο­ντας μια τέ­τοια από­φα­ση ο νο­μο­θέ­της θα πρέ­πει να λαμ­βά­νει υπόψη, πρω­τί­στως μεν τα θέ­μα­τα άμυ­νας και ασφά­λειας, αλλά και τα γε­νι­κό­τε­ρα πο­λι­τι­κά, πο­λι­τι­κο­οι­κο­νο­μι­κά και κοι­νω­νι­κο­πο­λι­τι­κά ζη­τή­μα­τα, τα οποία έχουν μια πολύ δια­φο­ρε­τι­κή ση­μα­σία και θα πρέ­πει να συ­νε­κτι­μη­θούν με­τα­ξύ τους.

Τε­λειώ­νο­ντας, επι­τρέψ­τε μου με­ρι­κές σκέ­ψεις, αφού στό­χος μας είναι οι Ε.Δ. να είναι αξιό­μα­χες.

Ας έχου­με υπόψη μας ότι Ε.Δ. χωρίς λαϊκό έρει­σμα, χωρίς ατέ­λειω­τη αγάπη όλων των Ελ­λή­νων προς αυτές, δε μπο­ρούν να είναι ποτέ ισχυ­ρές.

Νε­ο­λαία, χωρίς διά­θε­ση εθε­λο­ντι­κής προ­σφο­ράς υπη­ρε­σί­ας στις Ε.Δ., νε­ο­λαία που έχει αρ­νη­τι­κή διά­θε­ση σ’ αυτό που κα­λεί­ται να υπη­ρε­τή­σει και να υπε­ρα­σπί­σει, νε­ο­λαία που δεν αι­σθά­νε­ται εθνι­κή υπε­ρη­φά­νεια γι’ αυτές, νε­ο­λαία που θε­ω­ρεί τη Ση­μαία ως ένα απλό πανί, ση­μαί­νει πα­ρακ­μή για τον ελ­λη­νι­σμό, ση­μαί­νει σήψη και διά­βρω­ση του πνευ­μα­τι­κού της ιστού, ση­μαί­νει έλ­λει­ψη σε­βα­σμού της πα­ρα­κα­τα­θή­κης των πα­ρα­δο­σια­κών αρε­τών και αξιών, της ιστο­ρι­κής συ­νέ­χειας του Έθνους μας. Και τέλος φα­νε­ρώ­νει την ενοχή της κοι­νω­νί­ας μας και των πο­λι­τι­κών ηγε­τών της.

Μετά τη με­τα­πο­λί­τευ­ση ζή­σα­με μια με­θο­δευ­μέ­νη προ­σπά­θεια ηθι­κής απο­δυ­νά­μω­σης και απα­ξί­ω­σης των στε­λε­χών των Ε.Δ. Τούτο θα ήταν, ως ένα βαθμό, κα­τα­νοη­τό στα αμέ­σως με­τα­δι­κτα­το­ρι­κά χρό­νια. Όμως, καί­τοι έχουν πε­ρά­σει αρ­κε­τά χρό­νια, δη­μό­σιες δη­λώ­σεις υψη­λό­βαθ­μων πο­λι­τι­κών όπως: «Ένας δι­πλω­μά­της φέρ­νει κα­λύ­τε­ρο απο­τέ­λε­σμα από ένα Σύ­νταγ­μα στρα­τού» ή όπως και η επί πολλά χρό­νια απα­ξιω­τι­κή, μά­λι­στα δε με ικα­νό­τη­τα λο­βο­το­μι­κής χει­ρουρ­γι­κής, συ­μπε­ρι­φο­ρά με­ρί­δας των ΜΜΕ για τους Αξιω­μα­τι­κούς και τις Ε.Δ., δε βοη­θούν.

Είχα την τύχη να έχω προ­σω­πι­κές εμπει­ρί­ες από διε­θνή συ­νέ­δρια και επα­φές με το στρα­τιω­τι­κό προ­σω­πι­κό πάρα πολ­λών κρα­τών. Σας δια­βε­βαιώ­νω ότι ΟΛΑ τα κράτη έχουν τις ένο­πλές τους δυ­νά­μεις πολύ ψηλά στην κλί­μα­κα αξιών. Στη χώρα μας δια­πι­στώ­νε­ται η έλ­λει­ψη σο­βα­ρής με­λέ­της που να αφορά στον κα­θο­ρι­σμό της θέσης των αξιω­μα­τι­κών στην κλί­μα­κα αξιών της σύγ­χρο­νης δη­μο­κρα­τι­κής κοι­νω­νί­ας καθώς και των προ­βλη­μά­των που τους απα­σχο­λούν. Τα στε­λέ­χη των Ε.Δ. δεν αντι­με­τω­πί­ζο­νται ως «αξιω­μα­τι­κοί», αλλά ως «έν­στο­λοι πο­λί­τες» – όπως έγινε της μόδας να απο­κα­λού­νται – και μά­λι­στα μια ήσ­σο­νος ση­μα­σί­ας συ­ντε­χνια­κή κα­τη­γο­ρία ερ­γα­ζο­μέ­νων.

Πρέ­πει να προ­στα­τεύ­σου­με τις Ε.Δ. μας. Το πρό­βλη­μα της άμυ­νας δεν είναι μόνο αριθ­μη­τι­κό. Εξαρ­τά­ται πρω­τί­στως από βα­σι­κούς κοι­νω­νι­κούς συ­ντε­λε­στές.

Χρειά­ζε­ται χρό­νος για να δη­μιουρ­γη­θεί φρό­νη­μα. Όσο πιο ανε­πτυγ­μέ­νες είναι οι κοι­νω­νί­ες τόσο με­γα­λύ­τε­ρη η δυ­σκο­λία. Ένας καλ­λιερ­γη­μέ­νος , σκε­πτό­με­νος πο­λί­της για να δια­κιν­δυ­νεύ­σει τη ζωή του πρέ­πει να έχει πει­σθεί ότι υπε­ρα­σπί­ζε­ται αγαθά, χωρίς τα οποία η επι­βί­ω­ση δεν έχει νόημα ούτε ποιο­τι­κή αξία.

Εδώ είναι τε­ρά­στια η ευ­θύ­νη που επω­μί­ζε­ται πρω­τί­στως η πο­λι­τι­κή ηγε­σία. Επί­σης τε­ρά­στια ευ­θύ­νη επω­μί­ζε­ται η τέ­ταρ­τη εξου­σία με τα ΜΜΕ και τον Τύπο, γιατί αυτή – μαζί με τους πο­λι­τι­κούς  – έχουν τη δυ­να­τό­τη­τα να δια­μορ­φώ­σουν «φρό­νη­μα», «κλίμα», «κοινή γνώμη».

Οι Ε.Δ. δεν είναι «αυτοί». Εί­μα­στε «εμείς». Εί­μα­στε όλοι το Ελ­λη­νι­κό Έθνος.

Ας προ­σέ­ξου­με αυτή τη βα­σι­κή πα­ρά­με­τρο της άμυ­νάς μας, γιατί ανέ­κα­θεν σ’ αυτή τη χώρα ίσχυε το: «Άν­δρες, πό­λεις και ου τείχη, ουδέ νήες αν­δρών κεναί».

 

Σας ευ­χα­ρι­στώ για την προ­σο­χή σας.

Αθα­νά­σιος Κοσ­σιώ­ρης

Επί­τι­μος  Α΄ Αντι­πρό­ε­δρος Ανα­θε­ω­ρη­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου.