Νίκος Ανδρουλάκης :”Επιλεκτική ιστορική μνήμη”

Τον Απρίλιο του 2009, το Ευρω­παϊκό Κοι­νο­βού­λιο, είχε υιο­θε­τή­σει ψήφισμα σχετικά με την Ευρω­παϊκή συνεί­δηση και τον Ολο­κλη­ρω­τι­σμό. Στο ψήφισμα αυτό γινόταν μία προ­σπά­θεια ταύ­τι­σης της κομ­μου­νι­στι­κής με τη ναζι­στική ιδε­ο­λο­γία.

Τότε, όλοι οι Έλληνες Ευρω­βου­λευ­τές είτε είχαν ψηφίσει κατά (οι Ευρω­βου­λευ­τές προ­ερ­χό­με­νοι από το ΠΑΣΟΚ και το ΚΚΕ), είτε αποχή, (οι δέκα Ευρω­βου­λευ­τές της Νέας Δημο­κρα­τίας μεταξύ αυτών ο Ιωάννης Βαρ­βι­τσιώ­της και ο σημε­ρι­νός Έλληνας υπο­ψή­φιος για την Αντι­προ­ε­δρεία της Ευρω­παϊ­κής Επι­τρο­πής Μαρ­γα­ρί­της Σχοινάς). Αν και είχε γίνει γνωστό τόσο το περιε­χό­μενο του ψηφί­σμα­τος, όσο και η στάση των Ευρω­βου­λευ­τών, δεν υπήρχαν ανά­λο­γες αντι­δρά­σεις, θεω­ρώ­ντας μάλλον αυτο­νό­ητη τη θέση τους να μην το στη­ρί­ξουν.

Την περα­σμένη εβδο­μάδα όμως και με αφορμή την 80η επέτειο από την έναρξη του Δευ­τέ­ρου Παγκο­σμίου Πολέμου, εγκρί­θηκε το ψήφισμα σχετικά με τη σημασία της ευρω­παϊ­κής μνήμης για το μέλλον της Ευρώπης. Αν το ψήφισμα αυτό περιο­ρι­ζό­ταν στην κατα­δίκη όλων των ολο­κλη­ρω­τι­κών καθε­στώ­των και των εγκλη­μά­των που έχουν δια­πρά­ξει κατά της ανθρω­πό­τη­τας, θα έχει την αυτο­νό­ητη υπο­στή­ριξή μου, όπως έχει συμβεί και σε ανά­λο­γες περι­πτώ­σεις στο παρελ­θόν. Προ­χω­ρούσε όμως ξανά όχι μόνο στην πλήρη ταύτιση κομ­μου­νι­σμού και ναζι­σμού, αλλά και ένα βήμα παρα­κάτω, στην αλλοί­ωση της ιστο­ρι­κής μνήμης. Υπο­στή­ριζε πως «ο Δεύ­τε­ρος Παγκό­σμιος Πόλεμος, ο πιο κατα­στρο­φι­κός πόλεμος στην ιστορία της ανθρω­πό­τη­τας, ξεκί­νησε ως άμεσο απο­τέ­λε­σμα της δια­βό­η­της Συν­θή­κης μη επι­θέ­σεως της 23ης Αυγού­στου 1939 μεταξύ Ναζί και Σοβιε­τι­κών, γνωστής επίσης ως σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ».

Η α λα κάρτ παρου­σί­αση των ιστο­ρι­κών γεγο­νό­των και η ιδε­ο­λο­γική χρήση της ιστο­ρίας, ανοίγει νέες πληγές αντί να κλείνει με ένα δίκαιο και αντι­κει­με­νικό τρόπο τις παλαιό­τε­ρες. Ξέχασαν οι συγ­γρα­φείς του συγκε­κρι­μέ­νου ψηφί­σμα­τος ότι πρίν από τον Β’ Παγκό­σμιο Πόλεμο, υπήρξε Α’ Παγκό­σμιος Πόλεμος και ότι η γερ­μα­νική επι­θε­τι­κό­τητα είχε εκδη­λω­θεί από τη συμ­φω­νία του Μονάχου (Αγγλία, Γαλλία, Γερ­μα­νία) και τον δια­με­λι­σμό της τότε Τσε­χο­σλο­βα­κίας καθώς και την υπο­χρε­ω­τική προ­σάρ­τηση της Αυστρίας. Προ­φα­νώς η συνθήκη Μολότωφ-Ρίμπεντροπ έπαιξε ρόλο αλλά δεν μπο­ρούμε να επιρ­ρί­πτουμε απο­κλει­στικά την ευθύνη σε μία κατα­δι­κα­στέα συμ­φω­νία που υπο­γρά­φηκε λιγό­τερο από 10 μέρες πριν την έναρξη του πολέμου.

Οι ιδε­ο­λο­γι­κές όμως ρίζες του ναζι­σμού, του φυλε­τι­κού ρατσι­σμού, του μίσους προς το δια­φο­ρε­τικό και του αντι­ση­μι­τι­σμού, με κορύ­φωση το Ολο­καύ­τωμα, δεν μπορούν να συγκρι­θούν με τίποτα. Ο ναζι­στής σπρώ­χνε­ται από την ιδε­ο­λο­γία του στο έγκλημα.

Oποιαδήποτε συσκό­τιση της φύσης αυτής της ιδε­ο­λο­γίας, εξι­σώ­νο­ντάς την με άλλες, κάτω από την ομπρέλα του ολο­κλη­ρω­τι­σμού, είναι μία νέα, επι­κίν­δυνη τάση.

Η δουλειά του Ευρω­παϊ­κού Κοι­νο­βου­λίου είναι να αντι­με­τω­πί­σει τα προ­βλή­ματα των ευρω­παϊ­κών λαών και όχι να γράψει την ιστορία τους. Ας αφή­σουμε αυτή την εργασία στους ειδι­κούς, που με ψυχραι­μία, θα εκτι­μή­σουν όλα τα γεγο­νότα.

Η ευρω­παϊκή μνήμη έχει αξία για το μέλλον της Ευρώπης όταν δεν γίνεται επι­λε­κτική.