“Ρόδος δεν είναι μόνον οι πετσέτες με τον Κολλοσό…”- Αρθρο – έπαινος για τον πολιτισμό της Ρόδου

H συγ­γρα­φέ­ας Κων­στα­ντί­να Τασ­σο­πού­λου βάζει στοί­χη­μα με τον εαυτό της να επι­σκε­φτεί 6 δια­φο­ρε­τι­κούς, αξιο­μνη­μό­νευ­τους πο­λι­τι­στι­κούς χώ­ρους σε μια ημέρα. Και το κερ­δί­ζει.

“Το συλ­λο­γί­στη­κα λι­γά­κι, το ζύ­γι­σα κι έγινε. Οι φίλοι μου γνω­ρί­ζουν. Αρκεί να το σκε­φτώ. Σε μια ημέρα είδα και Λού­βρο, είδα και Τσα­ρού­χη, είδα και Θε­ό­φι­λο, είδα και Κό­ντο­γλου, χόρ­τα­σε κι η ψυ­χού­λα μου μάρ­μα­ρο αρ­χαϊ­κό και προ Χρι­στού κε­ρα­μι­κό.

Η πτήση αξη­μέ­ρω­τη. Ο ου­ρα­νός γε­μά­τος άστρα. Η γη, επί­σης. Χι­λιά­δες κι­τρι­νω­πά φω­τά­κια λα­μπυ­ρί­ζουν σαν χρι­στου­γεν­νιά­τι­κα δέ­ντρα που προ­σμέ­νουν τις γιορ­τές. Τα νη­σά­κια μας… Εγώ την ξε­κα­θα­ρί­ζω τη θέση μου.

Τα μικρά νησιά είναι που αγαπώ, όχι τις με­γα­λό­νη­σους και να με ρί­χνουν σε ένα αυ­το­κί­νη­το που όλο – όλο τρέ­χει και που θα στα­μα­τή­σει… Μικρό να είναι το μέρος και να τη μυ­ρί­ζω τη θά­λασ­σα. Να μη μου φεύ­γει.

Προ­σγειώ­νο­μαι στη Ρόδο. Ναι, στη Ρόδο. Άλλο τι γράφω πριν, άλλο τι γράφω μετά. Η κάθε πα­ρά­γρα­φος στη θέση της. Η κάθε λέξη. Ρόδος δεν είναι μόνον οι άθλιοι εστιά­το­ρες που σε τρα­βούν απ’ το μα­νί­κι για να κα­θί­σεις στο δικό τους τρα­πέ­ζι.

Ρόδος δεν είναι μόνον οι πε­τσέ­τες με τον Κολ­λο­σό, τα γρα­φι­κά ημε­ρο­λό­για, οι μπύ­ρες μέσα σε πο­τή­ρια που φτά­νουν και να ξε­πε­ρά­σουν το μπόι σου. Στην απο­μό­νω­ση είναι η τέχνη. Μπο­ρείς; Να βρε­θείς στο νησί με τα θη­ριώ­δη κρουα­ζιε­ρό­πλοια και να κα­τα­φέ­ρεις να ησυ­χά­σεις. Εκεί σε θέλω. Εδώ.

Οι δρό­μοι άδειοι. Η ώρα άγου­ρη. Με μιαν ανάσα φτάνω στην Ακρό­πο­λη. Ήταν στο δρόμο μας, δεν έκανα πα­ρά­καμ­ψη. Θα πιάσω το πράγ­μα από πολύ παλιά.

Τρέχω στο Αρ­χαίο Στά­διο. Με πε­ρι­μέ­νει μα­ρα­θώ­νιος σή­με­ρα. Ό,τι απέ­μει­νε από το Ναό του Απόλ­λω­να είναι ήδη τόσο μα τόσο πολύ… Σε λίγο θ’ αλ­λά­ξω εποχή. Από­το­μα.

Με­σαιω­νι­κή Πόλη. Είναι από μόνη της μου­σείο, αλλά δεν την με­τράω στο στοί­χη­μα. Μνη­μείο Πα­γκό­σμιας Κλη­ρο­νο­μιάς της ΟΥ­ΝΕ­ΣΚΟ. Ελά­χι­στες ψυχές την περ­πα­τούν. Δεν μιλώ γι αυτές που δε φαί­νο­νται.

Πα­νο­πλί­ες σκου­ρια­σμέ­νες, σπα­θιά που τσα­κώ­θη­καν κά­πο­τε, σπα­θιά που στή­νο­νται προς πώ­λη­ση για τους του­ρί­στες. Θα κο­πιά­σουν σε λίγο. Γυ­ναί­κες σκου­πί­ζου­νε τα μα­γα­ζιά τους. Κάπου κοντά κάτι ψή­νε­ται.

Βα­δί­ζω στο βο­τσα­λω­τό και ξε­κου­ρά­ζε­ται το βήμα μου. Είναι νωρίς ακόμα. Χά­νο­μαι σε στενά που με μπερ­δεύ­ουν. Ερει­πω­μέ­να κτί­σμα­τα, πα­ρά­θυ­ρα ξε­φλου­δι­σμέ­να, κάτι τούρ­κι­κο μπερ­δε­μέ­νο με κάτι ελ­λη­νι­κό, μια μπου­καμ­βί­λια, μια πα­ρα­τη­μέ­νη κα­ρέ­κλα, μια μα­ντα­λω­μέ­νη πόρτα.

Ίσως και να ‘ρθα σε μικρό νησί. Ρου­φάω τον δρο­σε­ρό μου καφέ και πε­ρι­μέ­νω στω­ι­κά να πάει η ώρα οχτώ. Ν’ ανοί­ξει το Αρ­χαιο­λο­γι­κό Μου­σείο.

Το ψη­φί­ζω ως ένα από τα ωραιό­τε­ρα. Δεν είναι πως στε­γά­ζε­ται στο κτί­ριο που κά­πο­τε ήταν το Νο­σο­κο­μείο των Ιπ­πο­τών.

Όλοι από αυτό ξε­κι­νούν, μα τι να το κά­νεις; Στα μου­σεία μας εν­δια­φέ­ρει αυτό που υπάρ­χει μέσα, όχι το απέξω του.

Κι ο Ρίζος ρώ­τα­γε τον Αυ­λω­νί­τη αν είναι ωραία η Βα­σι­λειά­δου, κι εκεί­νος του έλεγε αν θέλει ουί­σκι. Άλλα λόγια ν’ αγα­πιό­μα­στε, ενώ, τι πλού­τος και τι ομορ­φιά έχουν στοι­βα­χτεί εδώ μέσα!

Αιώ­νες και χι­λιε­τί­ες που χρειά­στη­κα ένα πε­ντά­ω­ρο για να τις βρω και πάλι μου ξέ­φευ­γαν.

Ψη­φι­δω­τά που από το πά­τω­μα σκαρ­φά­λω­σαν σε τοί­χους, προ­κει­μέ­νου να φαί­νο­νται κα­λύ­τε­ρα. Νε­ο­λι­θι­κά ερ­γα­λεία, τάφοι αν­θρώ­πων, τάφος αλό­γου.

Κο­σμή­μα­τα γυ­ναι­κών που μπο­ρεί και να μοιά­ζα­με. Εντυ­πω­σιά­ζο­μαι πάντα στη σκέψη πως η πε­ρό­νη μπο­ρεί να έγινε πα­ρα­μά­να, όμως δεν παύει να είναι η ίδια.

Γοη­τεύ­ο­μαι με την πυ­ξί­δα που μοιά­ζει τόσο στα κου­τιά που μου φυ­λούν και μένα τα κο­σμή­μα­τα. Τα φο. Ορί­στε… και η Αφρο­δί­τη έλου­ζε τα μαλ­λιά της.

Στύ­λοι αμέ­τρη­τοι, από λίθο το­πι­κό. Ευ­ρή­μα­τα από τη Ρόδο και από τα γύρω νησιά.

Προ­σφο­ρές στο Ιερό της Αθη­νάς, κομ­μά­τια αγαλ­μά­των, ανα­σκα­φές από την Κά­μι­ρο, ση­μά­δια νε­κρών, τε­φρο­δό­χοι, μια σαρ­κο­φά­γος, αγάλ­μα­τα.

Κα­νά­τια, δο­χεία, ένα υπέ­ρο­χο χτα­πό­δι πάνω σ’ ένα πα­νέ­μορ­φο αγ­γείο.

Θη­σαυ­ροί που θα φι­λο­ξε­νού­νται εκεί μέσα έως και τον Οκτώ­βριο, αφού κα­νο­νι­κά βρί­σκο­νται στο Λού­βρο.

Τι κα­νο­νι­κά θα μου πεις…

Στον κήπο ξε­κου­ρά­ζε­ται ένα μαρ­μά­ρι­νο, κου­λου­ρια­σμέ­νο φίδι. Πλάι του μια εφτά­ψυ­χη, πορ­το­κα­λέ­νια γάτα. Ζη­λεύω. Ξε­κου­ρά­ζο­μαι. Σε λίγο θα χωθώ σε πόρτα δι­πλα­νή.

Δη­μο­τι­κή Πι­να­κο­θή­κη της Ρόδου. Εδώ η διά­στα­ση μι­κραί­νει. Μι­λά­με μόνον για ζω­γρα­φι­κή. Το τα­ξί­δι όμως, πα­ρα­μέ­νει με­γά­λο. Μακρύ. Είναι μακρύ και το κτί­ριο.

Ξε­κι­νάω ανά­πο­δα, από αρι­στε­ρά. Η εξέ­λι­ξη της τέ­χνης στην Ελ­λά­δα. Αν το πάμε ανά­πο­δα κι αυτό, από το 60 στον με­σο­πό­λε­μο, στο 30, στις αρχές του 20ου αιώνα.

Τα έργα που εκτί­θε­νται απο­τε­λούν μό­νι­μη συλ­λο­γή και είναι τα πρώτα ει­κα­στι­κά που απο­κτή­θη­καν από το φορέα και που εκτέ­θη­καν στο χώρο το 1964. Στο πλάι τους το πα­ρα­σκή­νιο. Δωρεά από κά­ποιον ιδιώ­τη, αγορά από το Δήμο Ρόδου, δωρεά της Μη­τρό­πο­λης. Ιδιο­κτη­σί­ες που αλ­λά­ζουν. Οι πι­νε­λιές στα­θε­ρές. Ολο­ζώ­ντα­νες.

Τε­λι­κά μου αρέ­σουν και άλλοι ζω­γρά­φοι, εκτός αυτών που ήξερα. Γε­ωρ­γιά­δης Αν­δρέ­ας, Κώ­στας Παρ­θέ­νης, Σι­κε­λιώ­της, Βα­σι­λεί­ου, Νι­κο­λά­ου, Γε­ωρ­γί­ου…

Κάνω στα­τι­στι­κή του χώρου. Η Ύδρα επι­λεγ­μέ­νη από τους πε­ρισ­σό­τε­ρους για να απο­τυ­πω­θεί. Έργα σπου­δαία. Εξαι­ρε­τι­κή συλ­λο­γή. Προ­σέ­χω το μπλε του Εγ­γο­νό­που­λου. Στο πα­ρά­θυ­ρο μια φέτα θά­λασ­σας, μια φέτα ου­ρα­νός και το φρε­σκο­μπαρ­κα­ρι­σμέ­νο Queen Mary.

Δω­δε­κα­νη­σιώ­τι­κες κου­βέ­ντες από κάπου, ενώ στο ενη­με­ρω­τι­κό μου χαρτί, ξε­κά­θα­ρα δια­βά­ζω για Σχολή Επτα­νη­σια­κή. Ακού­γο­νται γερ­μα­νι­κά, ιτα­λι­κά, ρώ­σι­κα. Μπαί­νουν στο χώρο για ελά­χι­στα λεπτά. Κοι­τά­ζουν απλώς, ση­κώ­νο­νται, φεύ­γουν. Το χρέος τους το έκα­ναν.

Ακο­λου­θώ. Έχω κι εγώ τα χρέη μου. Έχω να πάω στο Κέ­ντρο Σύγ­χρο­νης Τέ­χνης, στο Νε­στο­ρί­δειο Μέ­λα­θρο, στη Νέα του Πτέ­ρυ­γα. Γρα­βού­ρες νο­σταλ­γί­ας. Χάρ­τες. Αστείο να βλέ­πεις, ποιο νό­μι­ζαν παλιά πως ήταν το σχήμα του νη­σιού. Αστείο να σκε­φτείς πως τώρα νιώ­θου­με γι αυτό σι­γου­ριά. Μέχρι να πάρω το αε­ρο­πλά­νο της επι­στρο­φής, προ­λα­βαί­νω και να κο­λυ­μπή­σω.

Δεν θα βγω από την πόλη. Εκεί μπρο­στά. Λίγο περ­πά­τη­μα και φτάνω. Κο­σμι­κή πα­ρα­λία. Δεν έχει τόσο κόσμο. Έδυσε στο Έλλη. Η φίλη μου. Να της αγο­ρά­σω κάτι φθηνό, να με θυ­μά­ται; Έναν μα­γνή­τη. Δεν σπα­τά­λη­σα, έτσι και αλ­λιώς, πολλά λεφτά.

Ούτε καν για το ει­σι­τή­ριο. Το είχα απ’ τον Μάιο εκ­δώ­σει. Μια όχι και τόσο ακρι­βή, μα μο­νά­κρι­βη ημέρα. Την έβγα­λα με δυο κα­φέ­δες, ένα πα­γω­τό και ένα τε­ρά­στιο πεϊ­νιρ­λί με κιμά. Θα εκ­με­ταλ­λευ­τώ και το μπι­σκό­το που θα μου προ­σφέ­ρει η αε­ρο­συ­νο­δός, θα πιω λίγο χυμό και θα προ­σγειω­θώ χορ­τά­τη. Χορ­τα­σμέ­νη.

Γρά­φει η Κων­στα­ντί­να Τασ­σο­πού­λου, tassopoulou.gr

Οι χώροι που ανα­φέ­ρο­νται στο κεί­με­νο της Κων­στα­ντί­νας Τασ­σο­πού­λου ανα­λυ­τι­κά είναι:

1. Ακρό­πο­λη Ρόδου, Αρ­χαίο Στά­διο Ρόδου, Ναός του Απόλ­λω­να (όλα μαζί, είναι δίπλα)

2. Aρχαιο­λο­γι­κό Μου­σείο Ρόδου

3. Δη­μο­τι­κή Πι­να­κο­θή­κη Ρόδου

4. Κέ­ντρο Σύγ­χρ­νης Τέ­χνης Ρόδου

5. Νε­στο­ρί­δειο Μέ­λα­θρον

6. Νέα Πτέ­ρυ­γα Νε­στο­ρί­δειου Με­λά­θρου (Τα 3,4,5 ανή­κουν υπά­γο­νται στο mgamuseum.gr)

Καθώς και οι χώροι πο­λι­τι­σμού στο εν λόγω νησί είναι δε­κά­δες και με μικρή από­στα­ση ο ένας από τον άλλον, μήπως να βάλει ο κα­θέ­νας το δικό του στοί­χη­μα;

Από Θεσ­σα­λο­νί­κη προς Ρόδο υπάρ­χουν πτή­σεις κα­θη­με­ρι­νές !!!