“Λαγός πιπέρι έτριβε, κακό της κεφαλής του”-του Γιάννη Παρασκευά

Έτρε­χε και δεν έλεγε να στα­μα­τή­σει. Ίδρω­νε λα­χά­νια­ζε και όσο πλη­σί­α­ζε στη στρο­φή που τον οδη­γού­σε στο τέρμα της δια­δρο­μής του, τόσο πιο πολύ πίεζε τον εαυτό του, να αυ­ξή­σει την τα­χύ­τη­τα του.

Πήρε την στρο­φή με την με­γα­λύ­τε­ρη τα­χύ­τη­τα που του επέ­τρε­παν οι δυ­νά­μεις του.

Μόλις αντί­κρυ­σε την με­γά­λη κα­ρυ­διά, που στον παχύ ίσκιο της χου­ζού­ρευε η με­γά­λη σύ­να­ξη λαγών και λα­γου­δί­νων, τα έδωσε όλα.

Τρε­χά­τος και λα­χα­νια­σμέ­νος, αλλά με ψηλά το κε­φά­λι, φτά­νει και στή­νε­ται ανά­με­σα τους πε­ρή­φα­νος, ορθός, με ένα χα­μό­γε­λο τε­ρά­στιο να στε­φα­νώ­νει το λα­γου­δί­σιο του πρό­σω­πο, ο κα­ταϊ­δρω­μέ­νος δρο­μέ­ας.

Πήρε δυο τρεις βα­θειές ανα­πνο­ές και με όση δύ­να­μη του από­με­νε μέσα του, φώ­να­ξε δυ­να­τά, με το κε­φά­λι ψηλά, γε­μά­τος πε­ρη­φά­νεια.

Δο­ξά­στε με, προ­τρέ­πει την σύ­να­ξη λαγών και λα­γου­δί­νων, δο­ξά­στε τον Αρ­χη­γό σας με φωνή πιο βρο­ντώ­δη τους προ­τρέ­πει, πρώ­τος ήμουν και θα είμαι, κα­νέ­νας δεν μπο­ρεί την πρω­τιά μου να αμ­φι­σβη­τή­σει, τα πάντα μπορώ να κα­τα­φέ­ρω πιο καλά από όλους σας, δο­ξά­στε με, προ­σκυ­νή­στε τον με­γά­λο αρ­χη­γό σας.

-Γιατί ρε με­γά­λε να σε δο­ξά­σου­με και να σε προ­σκυ­νή­σου­με, τι το με­γά­λο και ακα­τόρ­θω­το έκα­νες και θα πρέ­πει σε δικό μας αρ­χη­γό ανε­πα­νά­λη­πτο και μο­να­δι­κό να σε ανα­γο­ρεύ­σου­με, ρωτά το μικρό ψευδό λα­γου­δά­κι.

-Έτρε­ξα και πρώ­τος βγήκα και μά­λι­στα με δια­φο­ρά με­γά­λη.

-Και για να έχου­με καλό ρώ­τη­μα, πόσοι άλλοι μαζί σου έτρε­ξαν;

-Τι τα θέ­λεις τώρα όλα αυτά και τα ρωτάς, μόνος μου έτρε­ξα και πρώ­τος βγήκα.

-Πρω­το­φα­νέ­ρω­το και πρω­τά­κου­στο ρε με­γά­λε, μόνος σου να τρέ­χεις, να λες πως είσαι ο πρώ­τος και κα­λύ­τε­ρος και να ζητάς να σε προ­σκυ­νού­με, που ξα­νά­δες αυτό το φιά­σκο;

-Φταίω εγώ που οι άλλοι που έπρε­πε να τρέ­ξουν μαζί μου, έμει­ναν από λά­στι­χο;

Στη γραμ­μή της εκ­κί­νη­σης πολ­λοί στή­θη­καν, δίνει που λες ο αφέ­της το σύν­θη­μα, φεύγω βο­λί­δα μπρο­στά και σαν γυρνώ να δω ποιος ακο­λου­θεί, είδα ότι ήμουν μόνος, τι θα θέ­λα­τε να κάνω, να γυ­ρί­σω πίσω και να τους τρα­βή­ξω μαζί μου;

-Γιατί ρε ψευδό λα­γου­δά­κι δια­μαρ­τύ­ρε­σαι; Πρώ­τος δεν ήρθε, οι άλλοι χά­θη­καν, ούτε έτρε­ξαν ούτε προ­σπά­θη­σαν, δίκιο έχει ο δικός μου που θέλει σαν αρ­χη­γό να τον προ­σκυ­νού­με.

Θέ­λεις να σου πω και το άλλο, είναι από τους λί­γους που δεν ξεχνά τους φί­λους του, όλους τους βο­λεύ­ει, όχι φυ­σι­κά με το αζη­μεί­ω­το, κάθε προ­σφο­ρά έχει και το αντί­τι­μο της, κάτι δίνει, κάτι και αυτός παίρ­νει.

-Λες να μην ήξερα ότι πάντα τον υπο­στή­ρι­ζες, ώρα είναι να μου πεις ότι τον στη­ρί­ζεις, όχι μόνο εσύ αλλά και κά­ποιοι άλλοι, για την ψυχή της μάνας σας, καλά το έχει στη­μέ­νο το μα­γα­ζά­κι του, σας κα­λο­πλη­ρώ­νει, τον κα­λο­προ­σέ­χε­ται.

Ότι και να κάνει καλό και σωστό το βλέ­πε­ται, με­γά­λο τον ανε­βά­ζε­τε, με­γά­λο τον κα­τε­βά­ζε­τε, τον Θεό σας δεν έχετε, για ποιους δου­λεύ­ει και ποιους βο­λεύ­ει, βγά­ζε­τε το σκα­σμό, το μόνο που σας εν­δια­φέ­ρει είναι το δικό σας βό­λε­μα.

Το γε­γο­νός οτι ψο­φά­με της πεί­νας δεν σας απα­σχο­λεί, τρέ­χου­με και δεν φτά­νου­με με αυ­τούς που με τα όπλα τους μας κυ­νη­γούν κάθε μέρα και δεν φτά­νει μόνο αυτό, κάνει πως δια­φω­νεί, αλλά στην πραγ­μα­τι­κό­τη­τα πα­ζα­ρεύ­ει με τις αλε­πού­δες να τους χα­ρί­σει το μισό δικό μας λι­βά­δι.

-Γιατι γί­νε­σαι τόσο άδι­κος ρε ψα­ρο­τρί­χη, καλά δεν τα κα­τά­φε­ρε και μας προ­στά­τε­ψε από την επι­δη­μία που πλά­κω­σε και που παρ’ ολί­γον να μας απο­τε­λειώ­σει;

Ξέ­χα­σες ότι κάτι λίγα μας έδινε, τότε που δεν μπο­ρού­σα­με να ξε­μυ­τί­σου­με, για να μην ψο­φή­σου­με της πεί­νας, μέχρι και τι για­τρο­σό­φια πρέ­πει να χρη­σι­μο­ποιού­με μας είπε, αν μας χτυ­πού­σε η αρ­ρώ­στια.

-Λες ρε πλη­ρω­μέ­νε κον­δυ­λο­φό­ρε να μην θυ­μά­μαι, βέ­βαια μας έκλει­σε όλους μέσα στα λα­γού­μια μας, όχι και τόσο για το καλό μας, αλλά για την δική του προ­στα­σία και την

προ­στα­σία των ομοί­ων του, φα­ντά­ζε­σαι να ερ­χό­ταν η ώρα να μα­ζεύ­ουν πε­θα­μέ­νους από τους δρό­μους, τα βουνά και τα λα­γκά­δια;

Ποιος τότε θα τους ξέ­πλυ­νε, δες τώρα τι γί­νε­ται, μας άφησε λίγο αμο­λυ­τούς και φω­νά­ζει, προ­σέ­χε­τε να μην αρ­ρω­στή­σε­τε, όποιος τα τι­νά­ξει αυτός θα φταί­ει, εγώ νίπτω τας χεί­ρας μου μας λέει, εγώ σας τα είπα, δεν έχω καμιά ευ­θύ­νη από εδώ και πέρα.

-Πες του και άλλα μπας και βάλει μυαλό, χρό­νια τώρα έχου­με τις αλε­πού­δες να διεκ­δι­κούν τα δικά μας, το παί­ζει μά­γκας και μας πουλά «φύκια για με­τα­ξω­τές κορ­δέ­λες», ότι δήθεν κου­βε­ντιά­ζει με τους λύ­κους, με τους γύπες, με διά­φο­ρα αρ­πα­χτι­κά και με κάτι άλλα φίδια, ότι όλοι αυτοί, αν χρεια­στεί θα μας βοη­θή­σουν.

Ένα έχω να σας πω, έχω την αί­σθη­ση, ότι και πολύ δεν τον στε­να­χω­ρεί το μοί­ρα­σμα του λα­γκα­διού μας με τις αλε­πού­δες, την ησυ­χία του θέλει να έχει, την εξου­σία του καλά να κρα­τεί και τους φί­λους του, που με αυ­τούς κου­βε­ντιά­ζει, να τους έχει ικα­νο­ποι­η­μέ­νους.

-Να πω ότι καλά τα λές, οι άλλοι που επρό­κει­το να τρέ­ξουν μαζί του που είναι, τι κά­νουν για όλα αυτά που συμ­βαί­νουν;

-Κοι­μού­νται τον ύπνο του δι­καί­ου, νη­στι­κοί χορ­τά­τοι δεν ξέρω, χά­σα­νε τον μπού­σου­λα, με­γά­λη γκρί­νια στα βι­λα­έ­τια τους, βγά­ζουν τα μάτια τους με­τα­ξύ τους και αφή­νουν αυτόν τον κύριο να αλω­νί­ζει.

Αυτοί όλοι, καλά τώρα περ­νά­νε, μόνο που δεν σκέ­πτο­νται, είναι ότι δεν είναι μα­κριά η ώρα που όλοι θα πλη­ρω­θούν ανά­λο­γα και για αυτά που κά­νουν και για αυτά που δεν κά­νουν, αλ­λοί­μο­νο σε μας τους τα­λαί­πω­ρους, που σαν γαϊ­δά­ρους όπως πάντα συμ­βαί­νει, μας φορ­τώ­νουν τα λάθη τους.

Υστερ. Κάθε ομοιό­τη­τα με τον κ. Μη­τσο­τά­κη,τον κ. Τσί­πρα, την κ. Γεν­νη­μα­τά, τον κ. Βα­ρου­φά­κη, τον κ. Κου­τσού­μπα και τον κ. Βε­λό­που­λο είναι εντε­λώς συμ­πτω­μα­τι­κή.

 

Πα­ρα­σκευάς Γιάν­νης

Ρόδος, 26/08/2020