Politico για Μύκονο: Το ελληνικό νησί του παραλόγου που δεν …είναι Ελλάδα

«Η Μύκονος μπορεί να είναι ελλη­νικό νησί αλλά δεν είναι Ελλάδα», ισχυ­ρί­ζε­ται σε σημε­ρινό της αφιέ­ρωμα η ιστο­σε­λίδα politico, μέσα από τη ματιά αρθο­γρά­φου της David Patrikarakos που επι­σκέ­φθηκε το νησί των ανέμων.

Ολό­κληρο το άρθρο:

«Σε ολό­κληρη τη χώρα υπάρχει κρίση, με την ανεργία των νέων να κυμαί­νε­ται γύρω στο 50% και πολλοί από τις μεσαίες τάξεις να αγω­νί­ζο­νται να επι­βιώ­σουν με μισθούς περίπου 400 ευρώ μηνιαίως. Στην παραλία του Nammos της Μυκόνου, ο μεγάλος κώ@@@ του μεσή­λικα πλα­νιέ­ται στο χώρο.

Ο άντρας (Ρώσος, υποθέτω) φορούσε μαγιό επώ­νυ­μου σχε­δια­στή (και δυστυ­χώς σφιχτό για το νούμερό του). Στη συνέ­χεια, ο κώ@@@ του αρχίζει να κινεί­ται. Αρι­στερά και δεξιά με το ρυθμό της μου­σι­κής που ξεκου­φαί­νει από τα μεγά­φωνα κατά μήκος της παρα­λίας . Το προ­σω­πικό απο­μα­κρύ­νει τις ξαπλώ­στρες που συσκευά­ζουν την παραλία, προ­ε­τοι­μά­ζο­ντας το έδαφος γαι τη γιορτή που θα ακο­λου­θή­σει σε μία παιδική χαρά για πλού­σιους και διά­ση­μους.

Η Μύκονος πήρε το όνομά της από τον πρώτο της «αρχηγό», τον Μύκονο, ο οποίος, σύμφωνα με την ελλη­νική μυθο­λο­γία, ήταν από­γο­νος του θεού Απόλ­λωνα. Το νησί λέγεται επίσης ότι υπήρξε τόπος μεγάλης μάχης μεταξύ του Δία και των Τιτάνων, στον οποίο ο Ηρακλής, σκότωσε τους εχθρούς του πατέρα του, άφησαν τους Τιτάνες  κατα­κτη­μέ­νους και τους θεούς παντο­δύ­να­μους.

Σήμερα το νησί έχει ακόμα δράση αλλά άλλου είδους», ανα­φέ­ρει ο αρθρο­γρά­φος στο «γράμμα από τη Μύκονο».

«Παρα­τηρώ ότι υπάρχει ένας ύποπτα μεγάλος αριθμός ελκυ­στι­κών γυναι­κών γύρω μου – αρκετές με άτομα αρκετά μεγα­λύ­τε­ρης ηλικίας.  Είναι γεμάτο με αστέρια του Χόλι­γουντ, Ρώσους μεγι­στά­νες και πλού­σιους Έλληνες – η ΣΥΡΙΖΟκρατία (Syrizastocracy) – οι οποίοι δια­σκε­δά­ζουν και ξοδεύ­ουν άσεμνα χρη­μα­τικά ποσά. Το νησί του Σέντ Τροπέ έχει παρέλ­θει, είναι πλέον δημο­φι­λής προ­ο­ρι­σμός μόνο με ξεχα­σμένα αστέρια όπως η Τζόαν Κόλινς και η Ιβάνα Τραμπ. Και αλήθεια ποιός θέλει να τις δει αυτές; Στη Μύκονο, αντί­θετα, μπο­ρείτε να δείτε τους Κιμ Καρ­ντά­σιαν και Γιου­σέιν Μπολτ και μια ολό­κληρη στρατιά των μοντέ­λων της Βικτό­ρια Σίκρετ  – και όλα τα Ευρο­σκου­πί­δια, που ελπί­ζουν ότι μπορεί κοι­μη­θούν με κάποιον από αυτούς. Ένας πλού­σιος συγ­γε­νής με καλεί να τον συνο­δεύσω στο νησί για δια­κο­πές. Το σπίτι που έχει μισθώ­σει κοστί­ζει 600 ευρώ τη βραδιά. Είναι μια συμ­φω­νία. Ένα αξιο­πρε­πές (όχι θαυ­μά­σιο) ξενο­δο­χείο εδώ, θα κοστί­σει του­λά­χι­στον  1.000 ευρώ  ανά δια­νυ­κτέ­ρευση. Το σπίτι έχει θέα στο κέντρο της κύριας πόλης, γνωστή ως Χώρα. Πρό­κει­ται για ένα τυρβώδη λαβύ­ρινθο από λευκά κτίρια και μικρούς δρόμους με μικρο­σκο­πικά κατα­στή­ματα που πωλούν ένα μίγμα από του­ρι­στικά πλεχτά και ρούχα σχε­δια­στών», συνε­χί­ζει.

«Το πρώτο πρωί ξεκινά η δια­δρομή προς την παραλία με ποδή­λατα. Σύντομα περά­σαμε δύο διά­ση­μους ανε­μό­μυ­λους της Μυκόνου (υπάρ­χουν 16 συνο­λικά), τους οποίους έχτισαν οι Βενετοί, για το αλεύρι, δίνο­ντας μια σημα­ντική μερίδα του εισο­δή­μα­τος στους νησιώ­τες. Τα ποδή­λατα βουί­ζουν μαζί, κου­νιού­νται στον άνεμο, εξάλλου το ψευ­δώ­νυμο της Μυκόνου είναι «Το νησί των ανέμων» και ο καιρός είναι τόσο ζεστός – πάνω από 40 βαθμούς Κελσίου – που τα κομ­μά­τια της πίσσας στους δρόμους έχουν λειώσει.

Οι δρόμοι είναι γεμάτοι με αυτο­κί­νητα. Η Μύκονος έχει πλη­θυ­σμό μόλις 10.000 κατοί­κους, αλλά είναι ο Αύγου­στος και έχουν έρθει οι ορδές, έτοιμοι για οδυνηρό – και φρι­κια­στικά ακριβό – ηδο­νι­σμό.

Φτά­νο­ντας στην παραλία του Nammos, μας χαι­ρε­τούν δύο πανέ­μορ­φες Ελλη­νί­δες με ται­ρια­στά μαύρα μπικίνι. Θα μας φτιά­ξουν τις ξαπλώ­στρες. Χρεια­ζό­μα­στε τρεις: η τιμή είναι 180 ευρώ.

Οι ξαπλώ­στρες είναι στοι­βαγ­μέ­νες. Ο χώρος μοιάζει σαν ένα πολυ­τε­λές αγρό­κτημα. Οι σερ­βι­τό­ροι περι­πο­λούν την περιοχή, εξυ­πη­ρε­τώ­ντας τους πάντες, προ­σφέ­ρο­ντας από ανα­ψυ­κτικά μέχρι κοκτέιλ.

Σε κοντινή από­σταση βρί­σκο­νται οι «πολυ­τε­λείς» ξαπλώ­στρες, οι οποίες μοιά­ζουν με κρε­βά­τια με ουρανό. Σχεδόν ο καθένας έχει έναν πάγκο με ένα μπου­κάλι σαμπά­νιας Moët. Η ιεραρ­χία είναι δεδο­μένη.

Δίπλα στα μονο­πά­τια της παρα­λίας από τα οποία περνούν οι σερ­βι­τό­ροι υπάρ­χουν κουτιά γεμάτα με κενά μπου­κά­λια σαμπά­νιας. Η φήμη είναι ότι πέρυσι το κύριο μπαρ εδώ πωλούσε 35.000 μπου­κά­λια σαμπά­νιας στα 1.000 ευρώ το καθένα. Αυτό σημαί­νει  35.000.000 ευρώ μόνο από σαμπά­νια», περι­γρά­φει ο αρθο­γρά­φος.

«Ο Έλληνας συγ­γε­νής μου λέει ότι μεγάλο μέρος του κτιρίου εδώ είναι παρά­νομο, αλλά αυτό δεν απα­σχο­λεί τους ιδιο­κτή­τες των μπαρ και των εστια­το­ρίων. “Το μόνο που κάνουν” λέει “είναι να πλη­ρώ­νουν πρό­στιμο κάθε εβδο­μάδα – π. χ. από 1.000 έως 3.000 ευρώ, κάτι που δεν είναι τίποτα σε σύγκριση με τα κέρδη που απο­κο­μί­ζουν”. Τρώμε μεση­με­ριανό στο «Nammos Restaurant By The Sea». Είναι βασικά θαλασ­σινά και σαλάτα, και ο  λογα­ρια­σμός είναι 350 ευρώ για τρία άτομα, χωρίς αλκοόλ. Απέ­να­ντι από μας κάθεται ένας άνδρας με τη γυναίκα και το παιδί του. Εκείνος μιλά και με μονα­δικό τρόπο, ανα­δει­κνύει τον πλούτο του. Κατά την επι­χει­ρη­μα­το­λο­γία του, ανοίγει τα χέρια του με απο­τέ­λε­σμα να χτυ­πή­σει τον διερ­χό­μενο σερ­βι­τόρο στο δεξί του μάτι. Εκείνος συνε­χί­ζει να περπατά. Και ο πελάτης συνε­χί­ζει να μιλά. “Είσαι εντάξει;” ρωτώ τον σερ­βι­τόρο. “Ο τύπος δεν είπε ούτε συγνώμη”, απαντά με έναν μορ­φα­σμό, “Αυτό είναι φυσιο­λο­γικό”. Σε αυτό ακριβώς το σημείο παρα­τηρώ ότι υπάρχει ένας ύποπτα μεγάλος αριθμός ελκυ­στι­κών γυναι­κών γύρω μου – οι περισ­σό­τε­ρες με αρκετά μεγα­λύ­τε­ρους ηλι­κιακά άνδρες. «Πόρνες», μου λέει ο συγ­γε­νής μου, γεγονός που είναι αλήθεια, συνε­χί­ζει.

»Η ώρα περνά. Ηλιο­βα­σί­λεμα. Η μουσική ξεκινά και είναι ώρα να φύγουμε, να δοκι­μά­σουμε την καλύ­τερη νυχτε­ρινή ζωή που προ­σφέ­ρει η Μύκονος.

Το μπαρ και το εστια­τό­ριο που επι­λέ­γουμε είναι γεμάτο από υπερ­βο­λικά αρρε­νω­πούς άνδρες και γυναί­κες με υπο­σι­τι­σμό. Συνα­ντάμε φίλους από το Λονδίνο και έχουμε κλείσει ένα μεγάλο τραπέζι για δείπνο. Ένας ηθο­ποιός από την τηλε­ο­πτική σειρά “Prison Break” είναι παρών και είναι υπο­χρε­ω­μέ­νος να βγάζει selfies για την πελα­τεία του. Το δείπνο είναι αστακός και ζυμα­ρικά και ένα μεγάλο κομμάτι αρνιού.

Αλλά αυτό δεν αρκεί για ορι­σμέ­νους πελάτες. Ξεκινάω να συζητώ με έναν, τον Τζέιμς, που αναζητά κάτι έξτρα, κάτι λίγο παρα­πάνω. Ρωτάω αν μπορώ να πάω μαζί του για να δω. Κάνει ένα τηλε­φώ­νημα σε κάποιον Γιώργο, με συστά­σεις από τον Ντέρεκ.Ο Γιώργος μπορεί να συνα­ντή­σει τον Τζέιμς σε 10 λεπτά και θα φορά ένα T-shirt και ένα καπέλο του μπέιζ­μπολ. Κατα­σκο­πεύ­ουμε τον Γιώργο με τα πόδια, ενώ αυτός είναι με το αυτο­κί­νητό του. Το καπέλο του είναι στραμ­μένο πλάγια στις 45 μοίρες.

Ο Τζέιμς και ο Γιώργος ετοι­μά­ζο­νται να κάνουν μία συμ­φω­νία. Σε αυτό το σημείο κάποιοι του­ρί­στες περ­πα­τούν δίπλα, στα­μα­τούν και ζητούν οδηγίες σε ένα τοπικό hotspot. Ο Γιώργος αρχίζει να τους δίνει λεπτο­με­ρείς οδηγίες. “Ε … μπο­ρούμε να κάνουμε λίγο γρήγορα;” λέει ο Τζέιμς. Τελικά, συμ­βαί­νει. “140 ευρώ  για ένα γραμ­μά­ριο”, μουρ­μού­ρισε με αηδία. “Κοστί­ζει 60 ευρώ στην ηπει­ρω­τική χώρα”. Πίσω στο εστια­τό­ριο, επι­στρέφω στο τραπέζι ενώ ο James εξα­φα­νί­ζε­ται. Αργό­τερα ανα­κά­λυψα ότι δεν είναι μόνος που επι­λέ­γει να πάρει ναρ­κω­τικά μετά το δείπνο. Μια επί­σκεψη στην τουα­λέτα απο­κα­λύ­πτει μια ταινία λευκής σκόνης στους νιπτή­ρες.  Το εστια­τό­ριο έχει μετα­μορ­φω­θεί τώρα σε ένα νυχτε­ρινό κέντρο δια­σκέ­δα­σης και δεν μπορώ παρά να σκεφτώ τους Αφρι­κα­νούς μικρο­πω­λη­τές που περνούν 12 ώρες την ημέρα περ­πα­τώ­ντας πάνω κάτω τις παρα­λίες σε μία μάταιη προ­σπά­θεια να που­λή­σουν τα προ­ϊ­ό­ντα τους. Πίσω στην Αθήνα, οι ορδές των αστέγων θα έχουν ξεκι­νή­σει να «στρώ­νουν» κάπου έξω για να κοι­μη­θούν.  Όχι φυσικά εδώ. Στον μη -ελληνικό των ελλη­νι­κών νησιών», κατα­λή­γει

Πηγή: Politico