“Ακούμε τους ειδικούς και προσέχουμε”

Το δικό του μή­νυ­μα για όσα γί­νο­νται με την παν­δη­μία του κο­ρω­νοϊ­ού αλλά και για την ομάδα του μί­λη­σε ο προ­πο­νη­τής της Ε.Α.ΚΑ. Γιάν­νης Κοσ­σα­ρής. Να θυ­μί­σου­με ότι όταν ανα­κοι­νώ­θη­κε η ανα­στο­λή των πρω­τα­θλη­μά­των και με­τέ­πει­τα όλα τα υπό­λοι­πα μέτρα και να κλεί­σουν τα γή­πε­δα, ήταν δύο ημέ­ρες πριν το Final-4 των νε­α­νί­δων στο οποίο θα συμ­με­τεί­χε η Ε.Α.ΚΑ θέ­λο­ντας να υπε­ρα­σπι­στεί για ακόμη μια χρο­νιά τον τίτλο της.

-Η ομάδα ήταν έτοι­μη για να αγω­νι­στεί στο Final-4 ωστό­σο λόγω του κο­ρο­νοϊ­ού στα­μά­τη­σαν τα πάντα. Πόσο πε­ρί­ερ­γο ήταν αυτό για την ομάδα σου που δύο ημέ­ρες πριν ενη­με­ρώ­θη­κε ότι δεν θα αγω­νι­στεί τε­λι­κά;

«Θα ξε­κι­νή­σω λίγο ανά­πο­δα στην απά­ντη­ση μου και θα πάω στο ξε­κί­νη­μα της φε­τι­νής χρο­νιάς όταν το κα­λο­καί­ρι μετά την συμ­με­το­χή μας στα προ­κρι­μα­τι­κά του Πα­νελ­λη­νί­ου πρω­τα­θλή­μα­τος με τις νε­ά­νι­δες έπρε­πε να δούμε την επό­με­νη μέρα. Ήταν πολλά τα ερω­τη­μα­τι­κά πως θα πη­γαί­να­με την και­νούρ­για χροιά με τόσο βαριά κλη­ρο­νο­μιά και μετά από την απο­χώ­ρη­ση των Νίννη, Χρυ­σά­κη, Γλυ­νά­τση και Γε­ωρ­γα­ρά καθώς η ομάδα έμενε με πολύ λίγες παί­κτριες και πολλά κο­ρί­τσια δί­νουν πα­νελ­λή­νιες. Κα­θί­σα­με κάτω με τον πρό­ε­δρο και εδώ στο ση­μείο αυτό τον ευ­χα­ρι­στώ και δη­μό­σια. Με στή­ρι­ξε λέ­γο­ντας μου ότι το τμήμα των νε­α­νί­δων είναι το τμήμα που κάνει πε­ρή­φα­νη την Ε.Α.ΚΑ και ότι το ότι το εμπι­στεύ­ε­ται η διοί­κη­ση σε μένα και έτσι έγι­ναν οι απα­ραί­τη­τες ενέρ­γειας για να ενι­σχυ­θεί το τμή­μα­τα με την πα­ρου­σία της Φι­λο­θέ­ας Φραζή.

Κα­τα­λα­βαί­νεις ότι με χα­ρο­ποί­η­σε ιδιαί­τε­ρα και ξε­κι­νή­σα­με προ­ε­τοι­μα­σία τον Σε­πτέμ­βριο. Βα­σι­κά αυτή την πε­ρί­ο­δο η ομάδα προ­πό­νη­ση με 5-6 παί­κτριες καθώς αρ­κε­τά κο­ρί­τσια έδι­ναν Πα­νελ­λή­νιες και δεν ακο­λου­θού­σαν στις προ­πο­νή­σεις λόγω μα­θη­μά­των και φόρ­του δια­βά­σμα­τος.

Στην προ­πό­νη­ση βοη­θού­σαν και η γυ­ναι­κεία ομάδα έτσι ώστε να εί­μα­στε του­λά­χι­στον 10 για να μπο­ρού­με να δου­λεύ­ου­με και ξε­κι­νά­με την αγω­νι­στι­κή πε­ρί­ο­δο σχε­δόν απρο­πό­νη­τες. Η ομάδα κερ­δί­ζει τον Ξάνθο Πά­τμου με 4 νε­α­νί­δες, και τις υπό­λοι­πες πα­γκο­ρα­σί­δες, κο­ρα­σί­δες και στην συ­νέ­χεια έρ­χε­ται το παι­χνί­δι με την Ακα­δη­μία όπου πάει στην πα­ρά­τα­ση και εκεί είναι που χτύ­πη­σαν κα­μπα­νά­κια ότι η ομάδα έπρε­πε να ανε­βά­σει ρυθ­μούς με πε­ρισ­σό­τε­ρη προ­πό­νη­ση. Να ανα­φέ­ρω ότι η Φι­λο­θέη δεν μπο­ρού­σε να προ­πο­νεί­ται μαζί μας αφού ήταν στην Κω και είχε διά­βα­σμα Πα­νελ­λη­νί­ων απλά όσο μπο­ρού­σε μόνη της προ­σπα­θού­σε και ήταν κα­θο­ρι­στι­κή η συμ­με­το­χή της σε αρ­κε­τά ση­μεία με την Ακα­δη­μία.

Ακο­λου­θεί μια με­γά­λη πε­ρί­ο­δος αγω­νι­στι­κής απρα­ξί­ας και εκεί ήταν που δου­λέ­ψου­με πε­ρισ­σό­τε­ρο με παι­διά που ναι μεν ήταν στην ομάδα απλά δεν είχαν αρ­κε­τό χρόνο συμ­με­το­χής στον αγω­νι­στι­κό κομ­μά­τι. Δου­λέ­ψα­με και πι­στέ­ψα­με στο σλό­γκαν που για κά­ποιους είναι γρα­φι­κό.

Ομάδα – Παρέα- Οι­κο­γέ­νεια και έτσι κα­τα­φέρ­νου­με να φτά­σου­με αήτ­τη­τοι και μά­λι­στα πολύ έτοι­μη καθώς είχαν τον τε­λευ­ταίο μήνα κάθε εβδο­μά­δα παι­χνί­δι με το γυ­ναι­κείο και με τις νε­ά­νι­δες και έτσι βρή­κα­με ρυθμό και με την ψυ­χο­λο­γία στα ύψη και μέσα από πολύ δου­λειά, πόνος φωνές και κού­ρα­ση απ’ τις προ­πο­νή­σεις πι­στέ­ψα­με πως αυτή η ομάδα θα έκανε και πάλι αυτό που εκτός από μένα και τα κο­ρί­τσια, και εννοώ όλα τα κο­ρί­τσια που συμ­με­τεί­χαν ακόμα και τις μι­κρές (Μα­κα­ρού­να, Κουρ­κού­τη) που μπο­λιά­στη­καν και αυτές απ’ τις με­γα­λύ­τε­ρες και ήταν έτοι­μες, κα­νέ­νας άλλος δεν πί­στευε. Δη­λα­δή να πάμε σαν αου­τσάι­ντερ και να πά­ρου­με για 4η φορά το πρω­τά­θλη­μα στα Δω­δε­κά­νη­σα. Και τότε έρ­χε­ται ο κο­ρω­νο­ϊ­ός και μας γε­μί­ζει απο­γο­ή­τευ­ση, ερω­τη­μα­τι­κά και ανα­σφά­λεια. Δύο ημέ­ρες πριν τους τε­λι­κούς ανα­βάλ­λο­νται όλα όμως όπως σας έχω πει και πα­ρα­πά­νω όταν είσαι παρέα και οι­κο­γέ­νεια κα­τα­λα­βαί­νεις, υπο­μέ­νεις και προ­σπα­θού­με όλοι μαζί να αντι­με­τω­πί­σου­με αυτόν τον αντί­πα­λο. Έχου­με μια ομα­δι­κή που επι­κοι­νω­νού­με με­τα­ξύ μας, αστειευό­μα­στε, πει­ρά­ζει ο ένας τον άλλον και πα­ρα­μέ­νου­με ενω­μέ­νοι όσο είναι εφι­κτό ακο­λου­θώ­ντας πάντα οδη­γί­ες ει­δι­κών. Έτσι λει­τουρ­γού­με επι­κοι­νω­νια­κά. Στη­ρί­ζου­με τα παι­διά που θα δώ­σουν Πα­νελ­λή­νιες και συ­νε­χί­ζου­με».

-Σε πε­ρί­πτω­ση που τα πρω­τά­θλη­μα συ­νε­χι­στούν κα­νο­νι­κά πόσο εύ­κο­λο είναι να μπο­ρέ­σουν οι ομά­δες να βρουν ξανά ρυθμό;

«Άποψη μου είναι ότι ένα μας πουν ότι ξε­κι­νά­ει το μπά­σκετ ξανά θα χρεια­στού­με σί­γου­ρα χρόνο να συ­νέλ­θου­με και σω­μα­τι­κά λόγω απρα­ξί­ας όλο αυτό το διά­στη­μα αλλά και ψυ­χο­λο­γι­κά γιατί απευ­θυ­νό­μα­στε σε κο­ρί­τσια που για πρώτη φορά στην ζωή τους δέ­χο­νται μια ει­σβο­λή στον ψυ­χο­σω­μα­τι­κό τους κόσμο χωρίς προη­γού­με­νο και τι εννοώ. Είναι παι­διά που γύρω τους πε­θαί­νει κό­σμος αρ­ρω­σταί­νει κό­σμος και αντι­δρά κό­σμος σε όλη αυτήν την δια­δι­κα­σία που κα­λού­μα­στε όλοι να την πε­ρά­σου­με και έτσι θεωρώ ότι θα είναι δύ­σκο­λο να πα­ρα­βλέ­ψουν τα πάντα και να παί­ξουν μπά­σκετ. Για κά­ποια παι­διά μπο­ρεί να είναι απλό, για κά­ποια άλλα ίσως δύ­σκο­λο ή και ακα­τόρ­θω­το. Θέλει λοι­πόν πολύ καλή ψυ­χο­λο­γι­κή υπο­στή­ρι­ξη από όλους μας στα παι­διά έτσι ώστε να ηρε­μή­σουν από όλο αυτό και να παί­ξουν. Σί­γου­ρα μετά από αυτό δεν θα είναι τί­πο­τα το ίδιο».

-Με βάση τα όσα γί­νο­νται θε­ω­ρείς ότι θα έχου­με πρω­τά­θλη­μα από εδώ και πέρα;

«Δεν ξέρω πραγ­μα­τι­κά. Δεν μπορώ να πω το πα­ρα­μι­κρό».

-Το δικό σου μή­νυ­μα σε αθλη­τές και αθλή­τριες που δεν βρί­σκο­νται εκτός γη­πέ­δου όλο αυτό το διά­στη­μα…

«Το μή­νυ­μα που μπορώ εγώ σαν απλός άν­θρω­πος και πα­τέ­ρας και προ­πο­νη­τής είναι το εξής. Ακού­με τους ει­δι­κούς γιατί δεν είναι αστείο, προ­σέ­χου­με τους δι­κούς μας και τον εαυτό μας. Μέ­νου­με κοντά στον Θεό με προ­σευ­χή και πίστη γιατί μόνο αυτός μπο­ρεί να μας βγά­λει απ’ τα δύ­σκο­λα. Εύ­χο­μαι σε όλους μας καλή δύ­να­μη, υπο­μο­νή και όλα να πάνε καλά».