O Εμπορικός Σύλλογος Ρόδου προσφεύγει στα Δικαστήρια για τον δημοτικό φόρο!

Στα Διοι­κη­τικά, Αστικά αλλά και στα Ποινικά Δικα­στή­ρια προ­σφεύ­γει ο Εμπο­ρι­κός Σύλ­λο­γος και μέλη του κατά του Δήμου Ρόδου, με τη συν­δρομή του Επι­με­λη­τη­ρίου Δωδε­κα­νή­σου, για να τεθεί τέρμα στην συνε­χι­ζό­μενη τακτική των οικο­νο­μι­κών υπη­ρε­σιών του, να δεσμεύ­ουν τα ΑΦΜ επι­χει­ρη­μα­τιών του νησιού για οφειλές τους σε δημο­τικό φόρο παρά το γεγονός ότι η Ολο­μέ­λεια του Συμ­βου­λίου της Επι­κρα­τείας έχει κρίνει ορι­στικά και αμε­τά­κλητα αντι­συ­νταγ­μα­τικό τον φόρο.

Προχθές συγκε­κρι­μένα συνε­δρί­ασε το διοι­κη­τικό συμ­βού­λιο του Εμπο­ρι­κού Συλ­λό­γου (πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε και μια σεμνή τελετή κοπής της πρω­το­χρο­νιά­τι­κης πίτας του) κι απο­φα­σί­στηκε ομόφωνα να κινη­θούν οι δια­δι­κα­σίες προς πάσα δικα­στική οδό για την απο­κα­τά­σταση της νομι­μό­τη­τας και ταυ­τό­χρονα για τον ποινικό κολασμό των αρμο­δίων της δημο­τι­κής αρχής.

Το Επι­με­λη­τή­ριο Δωδε­κα­νή­σου θα συν­δρά­μει τον δικα­στικό αγώνα διότι δεν προ­βλέ­πε­ται από το κατα­στα­τικό του η άσκηση των ως άνω ένδικων μέσων. Τέτοιος περιο­ρι­σμός δεν υφί­στα­ται ωστόσο για τον Εμπο­ρικό Σύλλογο.

Όπως έγραψε η «δημο­κρα­τική» το θέμα είναι σύνθετο και έχει πολλές παρα­μέ­τρους, αφού η δημο­τική αρχή, μετά την υπ’ αρίθμ. 138/2015 γνω­μο­δό­τηση του Νομικού Συμ­βου­λίου του Κράτους, της 11ης Ιουνίου 2015, δεν δεσμεύ­ε­ται να ακυ­ρώ­σει ταμεια­κές βεβαιώ­σεις για την κατα­βολή δημο­τι­κού φόρου, παρότι έχει κριθεί αντι­συ­νταγ­μα­τι­κός και επα­φί­ε­ται στην δια­κρι­τική ευχέ­ρεια του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου να κρίνει επί σχε­τι­κών αιτή­σεων δια­γρα­φής, με το βάρος του όρου ότι κάτι τέτοιο επι­τρέ­πε­ται για το δημόσιο συμ­φέ­ρον. Δηλαδή ότι η οικο­νο­μική κατά­σταση του Δήμου είναι τέτοια που να επι­τρέ­πει δια­γρα­φές.

Κι όλα αυτά, ενώ τα οικο­νο­μικά του Δήμου είναι ήδη βεβα­ρη­μένα κι ανά τρίμηνο υπο­βάλ­λο­νται κατα­στά­σεις στο Υπουρ­γείο Εσω­τε­ρι­κών και στο Ελεγ­κτικό Συνέ­δριο (παρα­τη­ρη­τή­ριο) για τον έλεγχο της ροής των εσόδων με απειλές κατα­λο­γι­σμών σε υπη­ρε­σιακά και αιρετά όργανα, που δεν φρο­ντί­ζουν για την είσπραξη.

Το ΝΣΚ έχει γνω­μο­δο­τή­σει συγκε­κρι­μένα ως εξής:

– Κατά πλειο­ψη­φία, ότι, σε συμ­μόρ­φωση προς τις υπ’ αριθμ. 4504 και 4505/2014 απο­φά­σεις της Ολο­με­λείας του ΣτΕ και σε σχέση με πράξεις εγγρα­φής ποσών φόρου του άρθρου 60 του ν. 2218/1994 στους οικεί­ους βεβαιω­τι­κούς κατα­λό­γους των Δήμων της Δωδε­κα­νή­σου, οι οποίες είναι όμοιες με εκείνες που ακυ­ρώ­θη­καν με τις ανωτέρω δικα­στι­κές απο­φά­σεις:

α) Τα όργανα των Δήμων πρέπει παρα­λεί­πουν στο μέλλον την έκδοση απο­φά­σεων προσ­διο­ρι­σμού και επι­βο­λής φόρου που στη­ρί­ζο­νται στις δια­τά­ξεις του άρθρου 60 του ν. 2214/1994, καθώς και, επί ήδη εκδο­θει­σών πράξεων, προ­σβλη­θει­σών ή μη με προ­σφυγή, την ταμειακή βεβαί­ωση αυτών.

β) Στις περι­πτώ­σεις, κατά τις οποίες εκδό­θη­καν τέτοιες διοι­κη­τι­κές πράξεις είτε αυτές προ­σε­βλή­θη­σαν δικα­στι­κώς είτε όχι, οι πράξεις αυτές υπό­κει­νται σε ανά­κληση και τα ίδια όργανα, εφόσον υπο­βλη­θούν αιτή­σεις όσων έχουν έννομο συμ­φέ­ρον, υπο­χρε­ού­νται να τις εξε­τά­ζουν, να κρίνουν εάν αυτές υπε­βλή­θη­σαν σε εύλογο, με βάση την κοινή πείρα και τις ειδι­κό­τε­ρες περι­στά­σεις χρόνο από της δημο­σιεύ­σεως των ανωτέρω απο­φά­σεων του ΣτΕ (12.12.2014), να εκτι­μούν, περαι­τέρω, την τυχόν συν­δρομή υπέρ­τε­ρου δημο­σίου συμ­φέ­ρο­ντος (στο οποίο περι­λαμ­βά­νε­ται το δημο­σιο­νο­μικό συμ­φέ­ρον), που επι­βάλ­λει ή απο­κλείει την ανά­κληση και, ανα­λό­γως, να προ­βαί­νουν στην ανά­κληση των πράξεων ή στην απόρ­ριψη των αιτή­σεων.

γ) Στις περι­πτώ­σεις κατά τις οποίες εκδό­θη­καν τέτοιες διοι­κη­τι­κές πράξεις, τα δε ποσά βεβαιώ­θη­καν εν στενή εννοία (ταμεια­κώς) και δεν εισπρά­χθη­καν, είτε η ταμειακή βεβαί­ωση προ­σε­βλήθη δικα­στι­κώς είτε όχι, οι πράξεις ταμεια­κών βεβαιώ­σεων υπό­κει­νται σε ανά­κληση από τα αρμόδια όργανα των Δήμων, υπό τις αυτές, ως άνω (περ. β») προ­ϋ­πο­θέ­σεις και

δ) Στις περι­πτώ­σεις, κατά τις οποίες βεβαιω­μένα ταμεια­κώς ποσά του ιδίου ως άνω φόρου εισπρά­χθη­καν από τους Δήμους είναι δυνατή η επι­στροφή των κατα­βλη­θέ­ντων ποσών με απόφαση των αρμο­δίων οργάνων των Δήμων, κατόπιν αιτή­σεων όσων έχουν έννομο συμ­φέ­ρον, υπό τις αυτές, ως άνω (περ. β’), προ­ϋ­πο­θέ­σεις και με την επί πλέον προ­ϋ­πό­θεση να μην έχει υπο­κύ­ψει η αξίωση των αιτού­ντων έναντι των Δήμων (στη­ρι­ζό­μενη στον αδι­καιο­λό­γητο πλου­τι­σμό) σε παρα­γραφή, βάσει των ειδι­κό­τε­ρων δια­τά­ξεων που διέπουν το λογι­στικό των Δήμων.

– Ομο­φώ­νως, ότι δεν γεν­νά­ται υπο­χρέ­ωση της Διοι­κή­σεως για τη ρητή κατάρ­γηση της δια­τά­ξεως του άρθρου 60 του ν.2214/1994 με νομο­θε­τική ρύθμιση και κρί­νε­ται σκόπιμη η επί­σπευση σχε­τι­κής νομο­θε­τι­κής πρω­το­βου­λίας.

– Απο­φαί­νε­ται, ομο­φώ­νως, ότι το Νομικό Συμ­βού­λιο του Κράτους, δεν μπορεί να γνω­μο­δο­τή­σει αν, σε περί­πτωση καταρ­γή­σεως της δια­τά­ξεως του άρθρου 60 του ν. 2214/1994 με νομο­θε­τική ρύθμιση, θα δια­σφα­λί­ζο­νται οι Δήμοι της Δωδε­κα­νή­σου για τα ποσά του φόρου που ήδη εισέ­πρα­ξαν.