Δραγασάκης: Ο “κόκκινος τσάρος” της οικονομίας

Ο Γιάν­νης Δρα­γα­σά­κης είναι η εγ­γύ­η­ση ότι δεν θα γί­νουν μο­νο­με­ρείς ενέρ­γειες που θα θέ­σουν σε κίν­δυ­νο τη θέση της χώρας στο ευ­ρω­παϊ­κό γί­γνε­σθαι. Ο έμπει­ρος πο­λι­τι­κός ανα­λαμ­βά­νει σή­με­ρα αντι­πρό­ε­δρος της κυ­βέρ­νη­σης και «τσά­ρος» της οι­κο­νο­μί­ας.

Στη με­γά­λη «δε­ξα­με­νή»

Η όλη συ­γκρό­τη­σή του, ο με­τρη­μέ­νος τρό­πος του και το γε­γο­νός ότι δεν είναι επαγ­γελ­μα­τί­ας της πο­λι­τι­κής (αντι­θέ­τως έχει ερ­γα­σθεί στον ιδιω­τι­κό τομέα σε δου­λειές συ­να­φείς με τις οι­κο­νο­μι­κές σπου­δές του) τον κα­θι­στούν ιδιαί­τε­ρα συ­μπα­θή στον ευ­ρύ­τε­ρο χώρο της κε­ντρο­α­ρι­στε­ράς, αλλά και πιο πέρα ακόμη, σε πιο συ­ντη­ρη­τι­κά ακρο­α­τή­ρια. (Κάπως έτσι εξη­γού­νται και οι πολ­λές χι­λιά­δες σταυ­ρών που συ­γκέ­ντρω­σε). «Μπο­ρείς να τον εμπι­στευ­τείς», είναι η φράση που ακούς συχνά από πο­λί­τες γι΄ αυτόν –και σε αυτόν θα ανα­θέ­σου­με την υψηλή επο­πτεία της δια­πραγ­μά­τευ­σης με τους ξέ­νους. (Στην πρώτη γραμ­μή της αντι­πα­ρά­θε­σης θα είναι βέ­βαια ο έτε­ρος οι­κο­νο­μο­λό­γος Γιά­νης Βα­ρου­φά­κης).

Το γε­γο­νός άλ­λω­στε ότι ξέρει τι θέλει και πώς να το πε­τύ­χει, σε συν­δυα­σμό με το ότι έχει πάντα καλή γνώση του «αντι­πά­λου» προϊ­δε­ά­ζει ότι θα είναι δύ­σκο­λος αντί­πα­λος για Βρυ­ξέλ­λες και ΔΝΤ. Έχει επι­πλέ­ον, διαρ­κώς ανοι­χτούς διαύ­λους επι­κοι­νω­νί­ας με τους κεϋν­σια­νούς σο­σιαλ­δη­μο­κρά­τες σε Αμε­ρι­κή και Ευ­ρώ­πη.

Μιλά πάντα με επι­χει­ρή­μα­τα, αλλά δεν αρ­νεί­ται και να… ορ­γι­στεί αν νιώ­θει πως τον πνί­γει το δίκιο! Τον απα­σχο­λεί αυτό που δεν φαί­νε­ται με την πρώτη ματιά –χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, δύο ημέ­ρες πριν τις εκλο­γές αρ­θρο­γρα­φού­σε για την ανά­γκη «δη­μιουρ­γί­ας ενός νέου πο­λι­τι­κού και κοι­νω­νι­κού ήθους».

Να χτυ­πή­σουν οι «κα­μπά­νες»

Είναι άν­θρω­πος χωρίς απο­λυ­τό­τη­τες –σε ένα, ωστό­σο, είναι εντε­λώς από­λυ­τος: τα θέ­μα­τα ηθι­κής. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κή των προ­βλη­μα­τι­σμών του ήταν η απά­ντη­ση που έδινε σε απλό μέλος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ, όταν εκεί­νος τον ρω­τού­σε σε κομ­μα­τι­κή συ­γκέ­ντρω­ση μία εβδο­μά­δα πριν τις εκλο­γές, «πώς δεν θα γί­νου­με ΠΑΣΟΚ;»:

«Ας το σκε­φτού­με όλοι», συ­νέ­στη­σε ο Γιάν­νης Δρα­γα­σά­κης, που, ούτως ή άλλως, απε­χθά­νε­ται τις απα­ντή­σεις από κα­θέ­δρας, «η εξου­σία είναι πάντα εξου­σία», ανα­γνώ­ρι­ζε για να προ­σθέ­σει: «Πρέ­πει να έχου­με μέ­τω­πο με το πρό­βλη­μα, να μην μπού­με σε λο­γι­κές ανο­χής, και τα δω­ρά­κια, όπως είχε πει και ο… αεί­μνη­στος (σ.σ. Αν­δρέ­ας Πα­παν­δρέ­ου)- δεν μας αφο­ρούν».

Επει­δή όμως στη ζωή μη λες «ποτέ», ο βου­λευ­τής του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ έκλει­νε την πα­ρέμ­βα­σή του αυτή με την εξής επι­σή­μαν­ση, «αν υπάρ­ξει κρού­σμα, να ση­μά­νουν όλες οι ‘κα­μπά­νες’ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ».

Γεν­νη­μέ­νος το 1947 στην Ανα­το­λή Λα­σι­θί­ου, ανέ­πτυ­ξε από μικρή ηλι­κία πο­λι­τι­κή δράση – φοι­τη­τής στα χρό­νια της δι­κτα­το­ρί­ας- και είναι το μόνο εν ενερ­γεία στέ­λε­χος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με προη­γού­με­νη υπουρ­γι­κή εμπει­ρία, καθώς διε­τέ­λε­σε ανα­πλη­ρω­τής υπουρ­γός Εθνι­κής Οι­κο­νο­μί­ας στην οι­κου­με­νι­κή κυ­βέρ­νη­ση Ζο­λώ­τα, το 1989 -90. Εκλεγ­μέ­νος βου­λευ­τής το 1989, το 1996, το 2004, το 2007, το 2012 και, τώρα, ξανά, είχε επί­σης δια­τε­λέ­σει ανώ­τα­το στέ­λε­χος του ΚΚΕ ως τα χρό­νια της κα­τάρ­ρευ­σης των κομ­μου­νι­στι­κών κα­θε­στώ­των στην ανα­το­λι­κή Ευ­ρώ­πη.

Αν…

Και θα τον συ­νο­δεύ­ει ένα ανα­πά­ντη­το από τότε ερώ­τη­μα: τι θα είχε συμ­βεί το 1991 αν στην τότε σύ­γκρου­ση στο 13ο Συ­νέ­δριο του ΚΚΕ με­τα­ξύ «ορ­θο­δό­ξων» (ή σκλη­ρο­πυ­ρη­νι­κών για τους αντι­πά­λους τους) και ανα­νε­ω­τι­κών (ή οπορ­του­νι­στών, κατά την άποψη των… απέ­να­ντι), δεν υπε­ρί­σχυε στην ψη­φο­φο­ρία για την ηγε­σία του ΚΚΕ η Αλέκα Πα­πα­ρή­γα, αλλά ο Γιάν­νης Δρα­γα­σά­κης; (Για την Ιστο­ρία είχε τότε επι­κρα­τή­σει η τέως γ.γ. του ΚΚΕ με 57 ένα­ντι 53 ψήφων). Τι θα είχε αλ­λά­ξει, από τότε, για την αρι­στε­ρά και το πο­λι­τι­κό τοπίο ευ­ρύ­τε­ρα;

thetoc.gr