Β. Κωστομοίρης: Ο Θεόδωρος Κατταβενός ήταν ένα ήρεμο καλοσυνάτο παιδί που μιλούσε σε όλους – Θα ερχόταν τον άλλο μήνα στη Ρόδο για διακοπές

Πε­ρισ­σό­τε­ρη θλίψη γεν­νούν οι πλη­ρο­φο­ρί­ες που έρ­χο­νται στο φως της δη­μο­σιό­τη­τας για τον τρα­γι­κό θά­να­το του Θε­ό­δω­ρου Κατ­τα­βε­νού από την Ψίνθο, στην Βρα­ζι­λία από σφαί­ρες λη­στών που μπή­καν στο μα­γα­ζί που ερ­γά­ζο­νταν τα Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κα.

Τρα­γι­κές φι­γού­ρες εκτός από τους γο­νείς του ο παπ­πούς και η για­γιά του Θε­ό­δω­ρος και Πα­να­γιώ­τα Κατ­τα­βε­νού στην Ψίνθο.

Τους ηλι­κιω­μέ­νους επι­σκέ­φθη­κε πριν από λίγο ο πρό­ε­δρος του Το­πι­κού Συμ­βου­λί­ου Ψίν­θου κ. Βα­σί­λης Κω­στο­μοί­ρης.

« Οι άν­θρω­ποι είναι συ­γκλο­νι­σμέ­νοι. Δεν πι­στεύ­ουν αυτό που συ­νέ­βη στην οι­κο­γέ­νεια τους», δή­λω­σε στη “δ”  ο κ. Κω­στο­μοί­ρης.

Ο Θε­ό­δω­ρος Κατ­τα­βε­νός όπως τό­νι­σε ο κ. Κω­στο­μοί­ρης ερ­γα­ζό­ταν στο εστια­τό­ριο όπου του έγινε η επί­θε­ση κάθε Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο για να βγά­ζει το χαρ­τζι­λί­κι του.

« Τον πε­ρα­σμέ­νο μήνα είχε τα γε­νέ­θλια του και σε ένα μήνα ο Θε­ό­δω­ρος θα τε­λεί­ω­νε το σχο­λείο του», είπε ο κ.  Κω­στο­μοί­ρης.

Μετά την λήξη των υπο­χρε­ώ­σε­ων του στο σχο­λείο θα ερ­χό­ταν για δια­κο­πές στη Ρόδο όπως έκανε κάθε χρόνο. Κάθε χρόνο ο νε­α­ρός όταν τε­λεί­ω­νε με το σχο­λείο του ερ­χό­ταν στο αγα­πη­μέ­νο του χωριό για να δει τον παπ­πού τη για­γιά και τους φί­λους του. Ήρε­μος κα­λο­συ­νά­τος.

«Ήταν ένα ήρεμο και χα­μο­γε­λα­στό παιδί που μι­λού­σε σε όλους», είπε ο κ. Κω­στο­μοί­ρης.

Ο 18χρο­νος είχε γεν­νη­θεί στη Βρα­ζι­λία καθώς η οι­κο­γέ­νεια του είχε με­τα­κο­μί­σει εδώ και πολλά χρό­νια στη Βρα­ζι­λία για ερ­γα­σία.

« Μπο­ρεί να είχε γεν­νη­θεί στη Βρα­ζι­λία αλλά μι­λού­σε τα ελ­λη­νι­κά άπται­στα»,  τό­νι­σε ο πρό­ε­δρος του συμ­βου­λί­ου της κοι­νό­τη­τας Ψίν­θου.

Όλο το χωριό όπως και η Ρόδος όπως τό­νι­σε ο κ. Κω­στο­μοί­ρης  έχει συ­γκλο­νι­στεί από την εί­δη­ση του θα­νά­του του 18χρο­νου.

Σε ερώ­τη­ση για τους λό­γους  που έγινε η επί­θε­ση ο κ. Κω­στο­μοί­ρης απά­ντη­σε πως και οι παπ­πού­δες στο χωριό ξέ­ρουν ότι πρό­κει­ται για λη­στεία.