Δεν θα γίνει κατηγορία για εκβίαση και απάτη εις βάρος αλλοδαπού

Nα μην γίνει κατη­γο­ρία εις βάρος ενός αλλο­δα­πού για τα αδι­κή­ματα της εκβί­α­σης επι­χεί­ρη­σης, τελε­σθεί­σας κατ’ επάγ­γελμα και κατά  συνή­θεια, της απάτης κατ’ εξα­κο­λού­θηση, από την οποία το περιου­σιακό όφελος ή η προ­ξε­νη­θείσα ζημία υπερ­βαί­νει συνο­λικά το ποσό των 120.000 € και της απάτης επί δικα­στη­ρίω κατ’ εξα­κο­λού­θηση από την οποία το περιου­σιακό όφελος ή η προ­ξε­νη­θείσα ζημία υπερ­βαί­νει το ποσό των 120.000€ απο­φά­σισε με βού­λευμα, που εξέδωσε, το Συμ­βού­λιο Πλημ­με­λειο­δι­κών Ρόδου.

Η έρευνα για την υπόθεση ξεκί­νησε μετά απο μήνυση μιας ανώ­νυ­μης ξενο­δο­χεια­κής επι­χεί­ρη­σης, που λει­τουρ­γεί τρείς ξενο­δο­χεια­κές μονάδες και ανέ­πτυξε συνερ­γα­σία με τον κατη­γο­ρού­μενο, ελαιο­χρω­μα­τι­στή στο επάγ­γελμα.

Στο διά­στημα από τον Μάρτιο του 2005 έως και τον Μάρτιο του 2010 συνήψε μαζί του 9 συμ­βά­σεις έργου, δυνάμει των οποίων ανέλαβε έναντι αμοιβής την -υποχρέωση εκτέ­λε­σης μονω­τι­κών και χωμα­τουρ­γι­κών εργα­σιών στα ξενο­δο­χεία της.

Λόγω της ποι­κι­λό­τη­τας των εργα­σιών και της δια­δο­χι­κής εκτέ­λε­σης αυτών σε τρία δια­φο­ρε­τικά ξενο­δο­χειακά συγκρο­τή­ματα ήταν ανα­γκαία για τον υπο­λο­γι­σμό της αμοιβής του εργο­λά­βου η επι­μέ­τρηση των επί μέρους εργα­σιών, η οποία γινόταν στο τέλος κάθε έτους, οπότε και εκδί­δο­νταν οι ισό­πο­σες μετα­χρο­νο­λο­γη­μέ­νες επι­τα­γές.

Ειδι­κό­τερα, ο κατη­γο­ρού­με­νος εξέδωσε 13 τιμο­λό­για παροχής υπη­ρε­σιών συνο­λι­κής αξίας 2.102.894,91 ευρώ.

Η εται­ρεία ισχυ­ρί­στηκε ότι ο κατη­γο­ρού­με­νος απο­κρύ­πτο­ντας τις επι­με­τρή­σεις που έκανε μέσω του επι­με­τρητή του, κατά­φερε να εισπρά­ξει παρά­νομα 1.519.283,80 €.

Η διαφορά τους μετα­φέρ­θηκε στα αστικά δικα­στή­ρια και ο κατη­γο­ρού­με­νος εξέδωσε δια­τα­γές πλη­ρω­μής σε βάρος της εται­ρείας η οποία ανέθεσε την επι­μέ­τρηση και την κοστο­λό­γηση των εργα­σιών σε τεχνικό γραφείο.

Η εται­ρεία υπο­στή­ριξε ότι το σύνολο των εργα­σιών κοστο­λο­γεί­ται στο ποσό των 1.091.319 €.

Το δικα­στικό συμ­βού­λιο έκρινε ωστόσο ότι οι ισχυ­ρι­σμοί αυτοί είναι αβά­σι­μοι, θεωρεί ότι η τεχνική έκθεση του επι­με­τρητή της εται­ρείας δεν μπορεί να προσ­δώ­σει απο­δει­κτική αξιο­πι­στία στο επίμαχο ζήτημα της αξίας των εργα­σιών.

Φέρεται να προ­έ­κυψε επίσης ότι η εται­ρεία αιτή­θηκε την επι­στροφή ΦΠΑ για τα περισ­σό­τερα από τα τιμο­λό­για που είχε εκδώσει ο κατη­γο­ρού­με­νος  με αιτή­σεις της εντός των ετών 2008 και 2009 και επι­πλέον τα χρη­σι­μο­ποί­ησε για να λάβει επι­δο­τή­σεις.

Το δικα­στικό συμ­βού­λιο έκρινε παρα­πέρα ότι η συγκε­κρι­μένη αντι­δι­κία είναι αστικής φύσεως.