Απαξίωση των Ελληνικών Νησιών: Ψέριμος

Η Ψέ­ρι­μος είναι ένα μικρό νησί ανά­με­σα στην Κω και την Κά­λυ­μνο, 4,5 μίλια από τα μι­κρα­σια­τι­κά πα­ρά­λια όπου ο ενα­πο­μεί­ναν μό­νι­μος πλη­θυ­σμός ανέρ­χε­ται στους 25 πε­ρί­που κα­τοί­κους. Η Ψέ­ρι­μος είναι ένα μικρό δια­μά­ντι του Αι­γαί­ου με γό­νι­μη γη και έως πρό­σφα­τα πα­ρα­γω­γι­κή θά­λασ­σα. Απο­τε­λεί όμως ένα ακόμα χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα της απα­ξί­ω­σης από την πο­λι­τεία και των επί χρό­νια κα­τα­στρο­φι­κών και συ­νά­μα υπο­κρι­τι­κών πο­λι­τι­κών. Στην Ψέ­ρι­μο, πέρα από τις ολι­γό­ω­ρες εκ­δρο­μές των πο­λι­τι­κών που φω­το­γρα­φί­ζο­νται με τους ενα­πο­μεί­να­ντες κα­τοί­κους, δί­νουν υπο­σχέ­σεις μπρο­στά στις κά­με­ρες και έπει­τα εξα­φα­νί­ζο­νται, ακόμα και οι πιο απλές και αυ­το­νό­η­τες υπο­σχέ­σεις δεν γί­νο­νται πράξη.

Πριν από λίγες δε­κα­ε­τί­ες ο πλη­θυ­σμός του νη­σιού κυ­μαι­νό­ταν ανά­με­σα στους 350 – 500 κα­τοί­κους, ενώ στο μικρό δη­μο­τι­κό σχο­λείο φοι­τού­σαν έως και 130 μα­θη­τές. Χωρίς όμως να μπο­ρούν καν να ολο­κλη­ρώ­σουν τη φοί­τη­ση στο σχο­λείο και με μη­δε­νι­κές υπο­δο­μές από την πο­λι­τεία, οι πε­ρισ­σό­τε­ροι κά­τοι­κοι στα­δια­κά ανα­γκά­στη­καν να εγκα­τα­λεί­ψουν το νησί.

Η πα­ντε­λής έλ­λει­ψη δια­χεί­ρι­σης των θα­λάσ­σιων πόρων που απο­τε­λού­σαν την κύρια πηγή εσό­δων για τους Ψε­ρι­μιώ­τες, κα­τέ­στρε­ψε τις πηγές εσό­δων τους από τη θά­λασ­σα. Η μο­νά­δα κε­ρα­μο­ποι­ί­ας του νη­σιού, η οποία αξιο­ποιού­σε τον εξαι­ρε­τι­κής ποιό­τη­τας άρ­γι­λο της Ψε­ρί­μου προ­σέ­φε­ρε ση­μα­ντι­κές θέ­σεις ερ­γα­σί­ας, πα­ρά­γο­ντας ένα ποιο­τι­κό προ­ϊ­όν, εξα­γώ­γι­μο στα άλλα νησιά του Αι­γαί­ου. Όμως και αυτή έκλει­σε χωρίς να προ­κα­λέ­σει κα­νέ­να ου­σια­στι­κό εν­δια­φέ­ρον στους ευαί­σθη­τους πο­λι­τι­κούς που κό­πτο­νται για τα μικρά νησιά της πα­ρα­με­θο­ρί­ου.

Σή­με­ρα, τέλος Αυ­γού­στου, σε αυτό το όμορ­φο νησί του νο­τιο­α­να­το­λι­κού Αι­γαί­ου οι λίγοι ενα­πο­μεί­να­ντες κά­τοι­κοι προ­σπα­θούν να επι­βιώ­σουν με πό­ρους που προ­έρ­χο­νται από τον του­ρι­σμό. Όμως στο νησί αυτό, το σύ­στη­μα αυ­το­διοί­κη­σης δεν τους έχει αφή­σει ούτε καν μία δομή κοι­νό­τη­τας, για να μπο­ρούν να έχουν μία αυ­το­δια­χεί­ρι­ση έστω και για τις πιο βα­σι­κές ανά­γκες του τόπου τους. Χα­ρα­κτη­ρι­στι­κό πα­ρά­δειγ­μα είναι ότι ο μο­να­δι­κός υπάλ­λη­λος που έχει διο­ρι­στεί από το δήμο Κα­λύ­μνου για τη συλ­λο­γή των απορ­ριμ­μά­των στο νησί, πα­ρα­μέ­νει εδώ και μήνες απλή­ρω­τος, ενώ το όχημα για την συλ­λο­γή των απορ­ριμ­μά­των έχει αδρα­νο­ποι­η­θεί εδώ και καιρό τώρα λόγω βλά­βης. Ως απο­τέ­λε­σμα το άρωμα φα­σκό­μη­λου, ρί­γα­νης και θυ­μα­ριού που χα­ρα­κτη­ρί­ζει το νησί υπερ­κα­λύ­πτε­ται αυτές τις μέρες από τα σκου­πί­δια που πα­ρα­μέ­νουν για πολ­λές ημέ­ρες εκτε­θει­μέ­να στον ήλιο και από την θλι­βε­ρή ει­κό­να διά­σπαρ­των πλα­στι­κών και απορ­ριμ­μά­των.

Πα­ρό­λα αυτά, η Ψέ­ρι­μος πα­ρα­μέ­νει ένα ξε­χω­ρι­στό δια­μά­ντι του Αι­γαί­ου όπου θα βρει κα­νείς ποιο­τι­κό φα­γη­τό και όμορ­φες πα­ρα­λί­ες και ακτές – από αυτά άλ­λω­στε προ­έρ­χο­νται οι λίγοι πόροι με τους οποί­ους θα επι­βιώ­σουν οι 25 πε­ρί­που ενα­πο­μεί­να­ντες κά­τοι­κοι τον ερ­χό­με­νο χει­μώ­να έως και την άνοι­ξη. Η το­πι­κή κοι­νω­νία συ­νε­χί­ζει να προ­σπα­θεί να επι­βιώ­νει στο νησί κό­ντρα σε όλους αυ­τούς που επι­μέ­νουν να απα­ξιώ­νουν και να οδη­γούν στην ερη­μο­ποί­η­ση τα μικρά δια­μά­ντια του Αι­γαί­ου, η πρό­σφα­τη ιστο­ρία των οποί­ων απο­δει­κνύ­ει ότι έχουν τις προ­δια­γρα­φές να είναι πραγ­μα­τι­κά βιώ­σι­μα και αυ­τάρ­κη.

Κλεί­νο­ντας να το­νί­σου­με ότι, το νησί συ­νε­χί­ζει να προ­σφέ­ρει όμορ­φες γω­νί­ες φω­το­γρά­φι­σης για πο­λι­τι­κούς από όλο το πο­λι­τι­κό φάσμα και κυ­ρί­ως για τους κυ­βερ­νώ­ντες, εάν θέ­λουν να συ­νο­δέ­ψουν λίγα ακόμα ευ­χο­λό­για ή βα­ρύ­γδου­πες ανα­κοι­νώ­σεις για την ελ­λη­νι­κή πα­ρα­με­θό­ριο.

Για το Ιν­στι­τού­το Θα­λάσ­σιας Προ­στα­σί­ας Αρ­χι­πέ­λα­γος
Θο­δω­ρής Τσι­μπί­δης