Το πρώτο και μόνο ξεκάθαρο «ναι» αναγνώρισης της επανάστασης και της ανεξαρτησίας των Ελλήνων

Από τις φτω­χό­τε­ρες χώρες του πλανήτη, η Δημο­κρα­τία της Αϊτής χάνεται στην επι­και­ρό­τητα, καθώς εν μέσω πολι­τι­κής ακυ­βερ­νη­σίας βασι­λεύει πολυαί­μα­κτο χάος, Σύμφωνα με τον ΟΗΕ 5,5 εκα­τομ­μύ­ρια άνθρω­ποι από το σύνολο του πλη­θυ­σμού των 11,4 εκατ., με άλλα λόγια σχεδόν οι μισοί Αϊτινοί, έχουν πλέον ανάγκη ανθρω­πι­στική βοή­θειας. Το 2010 μάθαμε πού πέφτει στον χάρτη όταν χτυ­πή­θηκε από τρομερό σεισμό  με σχεδόν 300.000 νεκρούς. Ας πάμε όμως πιο πίσω .Στα χρόνια της Επα­νά­στα­σης του 21 όταν παράλ­ληλα με τους αγώνες για την απε­λευ­θέ­ρωση από τον τουρ­κικό ζυγό, Έλληνες λόγιοι έδιναν την δική τους μάχη για να ενι­σχύ­σουν το φιλελ­λη­νικό κίνημα. Με όπλο την πέννα τους βομ­βάρ­δι­ζαν με φλο­γε­ρές επι­στο­λές όσα πρόσωπα είχαν επιρροή στην διεθνή σκηνή και ζητού­σαν επίσημη ανα­γνώ­ριση για την κρατική οντό­τητα της Ελλάδας. Οταν ο Αδα­μά­ντιος Κοραής απέ­στειλε αμέσως μετά την Α΄ Εθνο­συ­νέ­λευση της Επι­δαύ­ρου διεθνές αίτημα-έκκληση ανα­γνώ­ρι­σης της επα­νά­στα­σης και της ανε­ξαρ­τη­σίας των Ελλήνων, το πρώτο και μόνο ξεκά­θαρο «ναι» απα­ντή­θηκε από το μακρινό «Χαΐτιον». Την 15η Ιανουα­ρίου 1822 ο πρό­ε­δρος Ζαν Πιερ Μπουαγέ,  γράφει ενθέρ­μως, μεταξύ άλλων, προς τους «εν Παρι­σί­οις πολίτες της Ελλάδος Α. Κοραήν, Κ. Πολυ­χρο­νιά­δην, Α. Βογο­ρί­δην και Κ. Κλω­νά­ρην».: «…Μετά μεγάλου ενθου­σια­σμού εμά­θο­μεν ότι η Ελλάς εδρά­ξατο των όπλων, ίνα κτή­ση­ται την ελευ­θε­ρίαν αυτής […] Ευχη­θέ­ντες προς τον ουρανόν όπως υπε­ρα­σπι­σθή τους απο­γό­νους του Λεω­νί­δου διερ­μη­νεύ­σατε προς τους συμπα­τριώ­τας υμών τας θερ­μο­τέ­ρας ευχάς ας ο λαός του Χαϊτίου ανα­πέ­μπει υπέρ της ελευ­θε­ρώ­σεως αυτών […] Είθε μνη­μο­νευ­θώ­σιν εν τη ιστορία οι κλη­ρο­νό­μοι της καρ­τε­ρίας και των αρετών των προ­γό­νων». Οι πένητες Αϊτινοί έστει­λαν στους Ελληνες δεκάδες τόνους καφέ για να πωλη­θούν και να αγο­ρα­στούν όπλα για τον Αγώνα τους. Θρυ­λεί­ται, πως εκατό εθε­λο­ντές ξεκί­νη­σαν τον διάπλου του Ατλα­ντι­κού για να πολε­μή­σουν στο πλάι των άγνω­στων επα­να­στα­τών αλλά πέθαναν όλοι εν πλω από ασθέ­νειες. Αυτό που δεν αμφι­σβη­τεί­ται είναι ότι η ηθικά προ­νο­μιακή σχέση της Ελλάδας με τη δια­χρο­νικά πολύ­παθη Αϊτή έχει ιστο­ρι­κές ιερές ρίζες.