Χαρακτηρίστηκε ως νεώτερο κινητό μνημείο το χάλκινο γλυπτό “ερωτιδέα με δελφίνι”

Με από­φα­ση που έλαβε προ­χθές το Κε­ντρι­κό Συμ­βού­λιο Νε­ω­τέ­ρων Μνη­μεί­ων του Υπουρ­γεί­ου Πο­λι­τι­σμού και Αθλη­τι­σμού έγινε δεκτή ει­σή­γη­ση για τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό ως νε­ώ­τε­ρου κι­νη­τού μνη­μεί­ου χάλ­κι­νου γλυ­πτού ερω­τι­δέα με δελ­φί­νι (“putto con delfino”), φε­ρο­μέ­νης ιδιο­κτη­σί­ας Δήμου Ρόδου”.

Η δια­δι­κα­σία κι­νή­θη­κε αρ­χι­κώς σε το­πι­κό επί­πε­δο από την συ­ντη­ρή­τρια αρ­χαιο­τή­των και έργων τέ­χνης – μου­σειο­λό­γο κ. Νε­κτα­ρία Δα­σα­κλή.

Στό­χος της Υπη­ρε­σί­ας Νε­ω­τέ­ρων Μνη­μεί­ων μετά τον χα­ρα­κτη­ρι­σμό του γλυ­πτού ως κι­νη­τού μνη­μεί­ου είναι αρ­χι­κά η συ­ντή­ρη­ση του γλυ­πτού, η οποία θα πε­ρι­λαμ­βά­νει απο­κα­τά­στα­ση χα­μέ­νων τμη­μά­των του με ανα­πα­ρα­γω­γή τους με τη βο­ή­θεια τε­χνι­κών τρισ­διά­στα­της σά­ρω­σης, ενώ στη συ­νέ­χεια θα πρέ­πει να απο­φα­σι­στεί η τε­λι­κή του θέση και ανά­δει­ξη, σε συ­νερ­γα­σία με τον Δήμο Ρόδου.

Το χάλ­κι­νο γλυ­πτό είναι ακρι­βές αντί­γρα­φο του διά­ση­μου αγάλ­μα­τος του Andrea del Verrocchio “putto con delfino” (spiritello con pesce), κα­τα­σκευα­σμέ­νο στο καλ­λι­τε­χνι­κό χυ­τή­ριο Laganà στη Νά­πο­λη, όπως μαρ­τυ­ρά η επι­γρα­φή στη βάση του.

Βρι­σκό­ταν στον κήπο της Ρο­δια­κής Έπαυ­λης και κο­σμού­σε μέχρι πρό­σφα­τα ένα από τα δύο σι­ντρι­βά­νια του κήπου.

Η αρ­χι­κή του θέση ήταν στο σι­ντρι­βά­νι της κε­ντρι­κής ρο­τό­ντας του ιστο­ρι­κού συ­γκρο­τή­μα­τος των πηγών Καλ­λι­θέ­ας, το οποίο εγκαι­νιά­στη­κε την 1η Ιου­λί­ου του 1929.

Στη συ­νέ­χεια, το γλυ­πτό με­τα­φέρ­θη­κε στη τε­λευ­ταία του θέση σε αδιευ­κρί­νι­στο χρόνο, και τη θέση του πήρε μπρούν­τζι­νο αντί­γρα­φο του γλυ­πτού “Il Genio di Franklin” του Giulio Monteverde.

Ο Andrea del Verrocchio (1434/1437-1488), διά­ση­μος γλύ­πτης και ζω­γρά­φος της Ιτα­λι­κής Ανα­γέν­νη­σης, έζησε και δη­μιούρ­γη­σε στη Φλω­ρε­ντία, υπό την προ­στα­σία της οι­κο­γέ­νειας των Με­δί­κων. Υπήρ­ξε δά­σκα­λος του Leonardo da Vinci.

Το πρω­τό­τυ­πο γλυ­πτό Putto con Delfino χρο­νο­λο­γεί­ται γύρω στο 1470 και είναι ένα από τα πιο γνω­στά έργα του καλ­λι­τέ­χνη. Αρ­χι­κά κο­σμού­σε ένα σι­ντρι­βά­νι στη βίλλα των Με­δί­κων στο Careggi στα πε­ρί­χω­ρα της Φλω­ρε­ντί­ας. Σή­με­ρα βρί­σκε­ται στο Palazzo Vecchio στη Φλω­ρε­ντία, απο­τε­λώ­ντας ένα από τα ση­μα­ντι­κό­τε­ρα εκ­θέ­μα­τά του.

Το αντί­γρα­φο της Ρόδου έχει κα­τα­σκευα­στεί με τη μέ­θο­δο του χα­μέ­νου κε­ριού.

Το μπρού­τζι­νο γλυ­πτό έχει ύψος 67 εκ. και απει­κο­νί­ζει ένα χα­ρού­με­νο φτε­ρω­τό γυμνό βρέ­φος (με ανα­φο­ρές στο αρ­χέ­τυ­πο του φτε­ρω­τού έρωτα) που στη­ρί­ζε­ται στο ένα πόδι και κρατά ένα ζωηρό δελ­φί­νι. Απο­τε­λεί το πρώτο ανα­γεν­νη­σια­κό έργο που δη­μιουρ­γή­θη­κε με σκοπό να είναι εξί­σου όμορ­φο από όλες τις πλευ­ρές καθώς ο θε­α­τής περ­πα­τά γύρω του.

Στις 5 Φε­βρουα­ρί­ου 2019 μία ισχυ­ρή κα­κο­και­ρία με θυ­ελ­λώ­δεις ανέ­μους μέσα στην πόλη της Ρόδου προ­κά­λε­σε την πτώση δέ­ντρου πάνω στο χάλ­κι­νο γλυ­πτό, με απο­τέ­λε­σμα τη θραύ­ση και πτώση του στο έδα­φος.

Το απο­σπα­σμέ­νο τμήμα του αγάλ­μα­τος πα­ρα­δό­θη­κε από τη Διεύ­θυν­ση Με­σαιω­νι­κής Πόλης και Μνη­μεί­ων του Δήμου Ρόδου στην Υπη­ρε­σία Νε­ω­τέ­ρων Μνη­μεί­ων.

Κατά την απο­συ­σκευα­σία του γλυ­πτού δια­πι­στώ­θη­κε ότι λεί­πουν τα φτερά, τα οποία προ­φα­νώς απο­σπά­στη­καν κατά την πτώση.

Εχουν δρο­μο­λο­γη­θεί οι απα­ραί­τη­τες δια­δι­κα­σί­ες για την πλήρη απο­κα­τά­στα­ση του γλυ­πτού, το οποίο προ­τεί­νε­ται να το­πο­θε­τη­θεί στον εκ­θε­σια­κό χώρο του συ­γκρο­τή­μα­τος των Πηγών Καλ­λι­θέ­ας, σε άμεση γειτ­νί­α­ση με την αρ­χι­κή του θέση, όπου θα εξα­σφα­λί­ζε­ται αφε­νός η προ­στα­σία του και αφε­τέ­ρου η ανά­δει­ξή του.