«Το μαρτύριο της βασιλόπιτας»

Για να μην τα λέμε εμείς και πουν πάλι πως λαϊ­κί­ζου­με, ας αφή­σου­με τον κ. Βα­σί­λη Πα­πα­νι­κό­λα, να πε­ρι­γρά­ψει αυτό το «έθιμο» της κοπής της βα­σι­λό­πι­τας από πο­λι­τι­κούς και πο­λι­τευ­τά­δες, το κάτι σαν αγώνα δρό­μου, με στόχο «τα ψη­φα­λά­κια βε­βαί­ως»…

«Κάθε Γε­νά­ρη οι πο­λι­τι­κοί, Βου­λευ­τές και Αυ­το­διοι­κη­τι­κοί ζουν το «μαρ­τύ­ριο της βα­σι­λό­πι­τας»…!!! Θυ­μά­μαι ότι κάθε Πα­ρα­σκευο-Σαβ­βα­το­κύ­ρια­κο του Γε­νά­ρη, με πε­ρί­με­νε στο πο­λι­τι­κό μου γρα­φείο στοι­βά­δα προ­σκλή­σε­ων για κοπή πίτας, στις οποί­ες «έπρε­πε» υπο­χρε­ω­τι­κά (κατά τους συ­νερ­γά­τες μου που κα­νό­νι­ζαν το πρό­γραμ­μα μου και με στόχο τα ψη­φα­λά­κια βε­βαί­ως), να πα­ρευ­ρε­θώ και να απευ­θύ­νω χαι­ρε­τι­σμό… Τρέ­χα­με λοι­πόν ασθμαί­νο­ντες από πίτα σε πίτα, έχο­ντας μά­λι­στα ανα­πτύ­ξει με­τα­ξύ μας ,έναν κρυφό αντα­γω­νι­σμό, μήπως κά­ποιος συ­νά­δελ­φος (ει­δι­κά του δικού μας κόμ­μα­τος), πή­γαι­νε κάπου που εμείς δεν θα προ­λα­βαί­να­με να πάμε.. Θυ­μά­μαι χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά έναν συ­νά­δελ­φο Βου­λευ­τή της (αχα­νούς τότε) Β΄ Αθη­νών, να «πε­ρη­φα­νεύ­ε­ται» ότι σε ένα μόνο βράδυ είχε πάει σε 28 «πίτ­τες».!!! Όταν έμπαι­νε ο Φλε­βά­ρης και «κό­πα­ζαν» κάπως οι πίτες, άρ­χι­ζαν οι χο­ρο­ε­σπε­ρί­δες των δια­φό­ρων συλ­λό­γων για τις Από­κριες, οπότε ξανά – μανά τα ίδια, μετά οι Χαι­ρε­τι­σμοί πριν το Πάσχα με αγώνα δρό­μου πάλι σε πόσες εκ­κλη­σί­ες θα προ­λά­βου­με να πάμε κ.ο.κ…. Μέχρι και σή­με­ρα, βλέπω τους τω­ρι­νούς συ­να­δέλ­φους να συ­νε­χί­ζουν την ίδια τα­κτι­κή, σαν να μην πέ­ρα­σε ούτε μια μέρα από τότε. Μια τα­κτι­κή που τους στε­ρεί πο­λύ­τι­μο χρόνο και ενέρ­γεια να ασχο­λη­θούν με τα πραγ­μα­τι­κά προ­βλή­μα­τα του τόπου και της χώρας, αλλά που δυ­στυ­χώς όμως, μάλ­λον δεν έχουν και άλλη επι­λο­γή… Ναι, μάλ­λον δεν έχουν άλλη επι­λο­γή και σκέ­φτο­μαι αν φταί­ει η πα­θο­γέ­νεια του πε­λα­τεια­κού πο­λι­τι­κού μας συ­στή­μα­τος, αν φταί­ει ο σταυ­ρός προ­τί­μη­σης ή ο ίδιος ο ψη­φο­φό­ρος που προ­τι­μά να βλέ­πει τον βου­λευ­τή δίπλα του στο κα­φε­νείο παρά στο γρα­φείο του να με­λε­τά και να σχε­διά­ζει την δική του (του ψη­φο­φό­ρου) ευ­η­με­ρία, ή αν φταί­νε όλα αυτά μαζί…. Η γνώμη μου είναι πως φταί­νε όλα μαζί, κυ­ρί­ως όμως ο σταυ­ρός προ­τί­μη­σης και η γε­νι­κό­τε­ρη έλ­λει­ψη πο­λι­τι­κής παι­δεί­ας….»