Στέφανος Ξεκαλάκης: «Η εκλογή του Νίκου Ανδρουλάκη μας έκανε να ελπίζουμε ξανά»

Κύριε Ξεκα­λάκη, να ξεκι­νή­σουμε από την εκλογή του κ. Νίκου Ανδρου­λάκη στην ηγεσία του ΚΙΝΑΛ. Θα ήθελα ένα πρώτο σχόλιο από εσάς, δεδο­μέ­νης της μεγάλης συμ­με­το­χής του κόσμου που εν μέσω παν­δη­μίας πήγε στις κάλπες αλλά και της νίκης κατά του Γιώργου Παπαν­δρέου.

Η συμ­με­τοχή των προ­ο­δευ­τι­κών πολιτών τόσο στις 5, όσο και στις 12 Δεκεμ­βρίου ήταν μια πρώτη ένδειξη ότι το ΠΑΣΟΚ, η Δημο­κρα­τική Παρά­ταξη, έχει σφυγμό και μπορεί να πρω­τα­γω­νι­στή­σει ξανά στις πολι­τι­κές εξε­λί­ξεις, δίνο­ντας υπό­σταση στις προσ­δο­κίες του Ελλη­νι­κού Λαού για βιώσιμο παρόν και ευοίωνο μέλλον.

Τελικά, η ανάγκη των πολιτών να ανα­γεν­νή­σουν τον πολι­τικό φορέα που απο­τε­λεί την ιστο­ρική συνέ­χεια της Δημο­κρα­τι­κής Παρά­τα­ξης, νίκησε το φόβο της παν­δη­μίας και οδήγησε χιλιά­δες συμπο­λί­τες μας στην κάλπη.

Συμβολή στη μαζι­κο­ποί­ηση της δια­δι­κα­σίας είχαν και οι έξι υπο­ψή­φιοι, οι οποίοι κατόρ­θω­σαν να διευ­ρύ­νουν το εκλο­γικό σώμα, μέσω της ταύ­τι­σης των πολιτών με τις θέσεις του κάθε υπο­ψή­φιου.

Άλλωστε, το ΠΑΣΟΚ, όταν μεγα­λουρ­γούσε στα μετα­πο­λι­τευ­τικά χρονικά, ήταν ένα κόμμα πλου­ρα­λι­στικό, ικανό στις συν­θέ­σεις, δεκτικό στη δια­φο­ρε­τι­κό­τητα των απόψεων και θεσμικό στη λήψη των απο­φά­σεων.

Στα δημο­κρα­τικά κόμματα πάντα οι εκλο­γι­κές δια­δι­κα­σίες κατα­λή­γουν σε πλειο­ψη­φίες και μειο­ψη­φίες. Στην πρό­σφατη δια­δι­κα­σία, το μήνυμα της κάλπης ήταν εκκω­φα­ντικό και μπορεί συνο­πτικά να απο­τυ­πω­θεί στο τρί­πτυχο ανα­νέ­ωση, ενότητα, προ­ο­πτική.

Είναι τόσο καθαρό το μήνυμα της κοι­νω­νίας που δε δύναται να παρερ­μη­νευ­θεί. Το ΠΑΣΟΚ γύρισε σελίδα. Η Δημο­κρα­τική Παρά­ταξη άλλαξε γενιά και πλέον θα χαράξει νέα πορεία με πρω­τα­γω­νι­στές τη γενιά της κρίσης και συνο­δοι­πό­ρους τη γενιά της αλλαγής.

Οι δημο­σκο­πή­σεις δίνουν ήδη διψήφια νούμερα στο ΚΙΝΑΛ ακόμη και τώρα που δεν έχει ξεκα­θα­ρί­σει το τοπίο με τα νέα πρόσωπα που θα ανα­λά­βουν θέσεις. Τελικά, η εκλογή Ανδρου­λάκη άλλαξε το ‘κλίμα’ στην πολι­τική;

Η εκλογή Ανδρου­λάκη μας έκανε να ελπί­ζουμε ξανά. Να ελπί­ζουμε σε ένα πολι­τικό σύστημα στο οποίο δεν είναι κυρί­αρχο στοι­χείο ο νεπο­τι­σμός και η δια­πλοκή. Να ελπί­ζουμε ότι οι αρχές και οι αξίες είναι πιο ισχυρές από την ίντρι­γκα και την παρα­πο­λι­τική.

Να ελπί­ζουμε ότι υπάρχει δυνα­τό­τητα δημιουρ­γίας ανα­χω­μά­των στην πορεία προς τη μετα­δη­μο­κρα­τική μετά­βαση. Να ελπί­ζουμε ότι τα πολι­τικά κόμματα μπορούν να αντι­στα­θούν στην μετάλ­λαξη τους σε κόμματα καρτέλ.

Να ελπί­ζουμε ότι περνάμε από το μοντέλο του αρχη­γι­κού κόμ­μα­τος, σ’ αυτό ενός θεσμι­κού, συλ­λο­γι­κού κόμ­μα­τος μελών.

Η νίκη Ανδρου­λάκη, ήταν νίκη όλων των απλών μελών του ΠΑΣΟΚ που δια­χρο­νικά στή­ρι­ξαν με ανι­διο­τέ­λεια το κόμμα, στα εύκολα και στα δύσκολα.

Αυτή η νίκη θέτει ξανά στο προ­σκή­νιο το πρωτείο της πολι­τι­κής, που απο­τε­λεί ζωογόνο στοι­χείο της φιλε­λεύ­θε­ρης δημο­κρα­τίας.

Σε ό,τι αφορά στις δημο­σκο­πή­σεις, σίγουρα είναι ενθαρ­ρυ­ντικό το γεγονός ότι το κόμμα μας εμφα­νί­ζει δυνα­μική που υπερ­βαί­νει τα εκλο­γικά ποσοστά του 2012, αλλά αυτό ούτε μας κάνει να αιθε­ρο­βα­τούμε, ούτε να εφη­συ­χά­ζουμε.

Το κρίσιμο στοι­χείο, που απο­τυ­πώ­νε­ται στις τάσεις της κοινής γνώμης, είναι το πολι­τικό κενό αντι­προ­σώ­πευ­σης που διαρκώς διευ­ρύ­νε­ται, εξαι­τίας της κυβερ­νη­τι­κής αδυ­να­μίας να αντα­πο­κρι­θεί με επάρ­κεια στις δυσμε­νείς κατα­στά­σεις που σήμερα βιώ­νουμε ως κοι­νω­νία, αλλά και της απο­γο­ή­τευ­σης των προ­ο­δευ­τι­κών πολιτών από τον τρόπο που λει­τουρ­γεί η αξιω­μα­τική αντι­πο­λί­τευση.

Αυτό το κενό φιλο­δο­ξεί να καλύψει σήμερα η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ και θα το πετύχει μέσα από πρω­το­βου­λίες που θα ανα­πτυ­χθούν στο προ­σε­χές διά­στημα και θα συμ­βά­λουν στη γείωση του κόμ­μα­τος με την κοι­νω­νία.

Ποια είναι τα επόμενα βήματα που πρέπει να γίνουν πέραν της επι­λο­γής προ­σώ­πων που θα στε­λε­χώ­νουν το κόμμα; Συνέ­δριο, εκλογή νέων κομ­μα­τι­κών οργάνων… Πολλές νομαρ­χια­κές δεν υφί­στα­νται πλέον!

Ένας από τους λόγους που το Κίνημα Αλλαγής πέρασε κάτω από τον πήχη των εκλο­γι­κών προσ­δο­κιών τον Ιούλιο του 2019 ήταν ότι δεν έκανε ενεργά συμ­μέ­το­χους στην προ­σπά­θεια τους 212.000 πολίτες που ψήφισαν το 2017.

Αυτό το λάθος δεν έχουμε το δικαί­ωμα και δε θέλουμε να το επα­να­λά­βουμε.

Ο Πρό­ε­δρός μας είχε ψηλά στην προ­ε­κλο­γική του ατζέντα τη δημιουρ­γία ενός θεσμι­κού, συλ­λο­γι­κού κόμ­μα­τος μελών.

Ενός κόμ­μα­τος ανοι­χτού, που κάθε μέλος ή φίλος, ανάλογα με τις γνώσεις και τα ενδια­φέ­ρο­ντά του, θα έχει λόγο και ρόλο στη δια­μόρ­φωση των πολι­τι­κών θέσεων, στη δημιουρ­γία των κοι­νω­νι­κών συμ­μα­χιών.

Το «μπό­λια­σμα» της συμ­με­το­χής 270.000 πολιτών έδωσε ζωή σε ένα κόμμα που τα τελευ­ταία χρόνια βρι­σκό­ταν σε τέλμα. Έχουμε χρέος απέ­να­ντι σε όλους αυτούς, αλλά και στην ιστορία της παρά­τα­ξης, να λει­τουρ­γή­σουμε με όρους δημο­κρα­τι­κούς και αξιο­κρα­τι­κούς.

Το μοντέλο των διο­ρι­σμέ­νων οργάνων, δεν έδωσε την παρα­μι­κρή ώθηση στο πολι­τικό μας εγχεί­ρημα. Ήρθε η ώρα να επα­νέλ­θουμε στο αυτο­νό­ητο για ένα σύγ­χρονο κόμμα της ευρω­παϊ­κής σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας. Αιρετά όργανα παντού, τα οποία θα εκλέ­γο­νται από πραγ­μα­τικά, ενεργά κομ­μα­τικά μέλη.

Στο πλαίσιο αυτό, η αυτό-οργάνωση που εξήγ­γειλε ο Πρό­ε­δρός μας θα εκκι­νή­σει με συγκε­ντρώ­σεις σε κάθε Δήμο της Χώρας, θα συνε­χι­στεί με τη δημιουρ­γία χωρικών, επαγ­γελ­μα­τι­κών και επι­στη­μο­νι­κών δικτύων, με την εκλογή των οργάνων των απο­κε­ντρω­μέ­νων δομών, με ένα ουσια­στικό προ­συ­νε­δριακό διάλογο και θα κατα­λή­ξει στο συνέ­δριό μας.

Θα επι­μεί­νει στο όνομα ΠΑΣΟΚ ο νέος πρό­ε­δρος; Και με τα χρέη που υπάρ­χουν τι θα πρέπει να γίνει;

Κυρία Ντόκου, αν σήμερα περά­σετε έξω από τη Χαρι­λάου Τρι­κούπη, την ιστο­ρική έδρα του ΠΑΣΟΚ, θα δείτε ότι την κοσμεί ένας μεγάλος πρά­σι­νος ήλιος. Ένας ήλιος που «ζεσταί­νει» όλους εμάς που μεγα­λώ­σαμε μέσα στο ΠΑΣΟΚ και δε φύγαμε ποτέ απ’ αυτό, αλλά και όλα τα πολι­τικά στελέχη τα οποία συμπο­ρεύ­θη­καν μαζί μας στα δύσκολα. Η πολι­τική θέλει συναί­σθημα και το όνομα και το σύμβολό μας γεννάει πολύ απ’ αυτό. Η πολι­τική όμως θέλει και σεβασμό και αυτός πρέπει να απο­δί­δε­ται με όρους θεσμι­κό­τη­τας προς κάθε συμ­με­τέ­χο­ντα στον εκλο­γικό συνα­σπι­σμό του Κινή­μα­τος Αλλαγής. Θεσμικό κόμμα σημαί­νει διά­λο­γος καθ’ όλη την προ­συ­νε­δριακή περίοδο και απο­φά­σεις στο συνέ­δριο. Αυτή είναι η συνταγή που σφυ­ρη­λα­τεί την ενότητα και μεγα­λώ­νει τα κόμματα, και αυτή θα ακο­λου­θή­σουμε.

Σε ό,τι αφορά στο θέμα των χρεών. Όπως γνω­ρί­ζετε το ΠΑΣΟΚ τηρεί τις υπο­χρε­ώ­σεις του, σύμφωνα με τις οικο­νο­μι­κές του δυνα­τό­τη­τες. Αυτό το έκανε και θα το κάνει στο πλαίσιο της ισο­νο­μίας και της ισο­πο­λι­τείας που υφί­στα­ται σήμερα στην πατρίδα μας. Όμως πρέπει να γίνει κάτι ξεκά­θαρο στους ανα­γνώ­στες σας, αλλά και σε όλους τους Έλληνες πολίτες. Η πρα­κτική της χορή­γη­σης δανείων με δια­σφά­λιση θεω­ρη­τι­κές, μελ­λο­ντι­κές εκλο­γι­κές επι­δό­σεις, ήταν μια λαν­θα­σμένη πρα­κτική, αφορά στο σύνολο των πολι­τι­κών κομ­μά­των και συνέ­βαλε στην ενί­σχυση του κλί­μα­τος ανα­ξιο­πι­στίας που δια­περνά ορι­ζο­ντίως σύσσωμο το πολι­τικό μας σύστημα. Πρό­κει­ται για μία μέθοδο που δεν την υπο­στη­ρί­ξαμε στο παρελ­θόν και δεν την υιο­θε­τούμε σήμερα, γιατί, αν μη τι άλλο, τους μόνους που έπληξε είναι όλους εμάς που παρα­μεί­ναμε στο ΠΑΣΟΚ στα δύσκολα και δια­χρο­νικά το ενι­σχύ­ουμε οικο­νο­μικά, από το υστέ­ρημά μας, για να λει­τουρ­γή­σει και να μπο­ρούμε να έχουμε μια αξιο­πρεπή πολι­τική παρου­σία.

Η ερώτηση – κλισέ είναι αν θα πάτε σε συγκυ­βέρ­νηση, αλλά ο κ. Ανδρου­λά­κης δεν μιλάει για κάτι τέτοιο. Αν ανέβουν κι άλλο τα ποσοστά στην κάλπη (όταν γίνουν εκλογές) τι θα μπο­ρού­σαμε να περι­μέ­νουμε;

Οι έρευνες της κοινής γνώμης, την τελευ­ταία περίοδο, δεί­χνουν ότι δρούμε σε ένα πολύ ευμε­τά­βλητο εκλο­γικό περι­βάλ­λον. Δια­μορ­φω­μένο με δια­φο­ρε­τι­κούς όρους σε σχέση με το 2012, αλλά ίδιο ως προς τη διάθεσή των ψηφο­φό­ρων να κάνουν δια­φο­ρε­τι­κές επι­λο­γές. Το γεγονός αυτό, επι­τρέ­πει στην νέα μας ηγεσία και σε όλους εμάς να ελπί­ζουμε βάσιμα ότι μπο­ρούμε να ανα­κτή­σουμε τον πρω­τα­γω­νι­στικό ρόλο στον αριστερό-προοδευτικό πόλο του πολι­τι­κού μας συστή­μα­τος. Αν ανέβουν λοιπόν, όπως φιλο­δο­ξούμε, τα ποσοστά στην κάλπη, αυτό που μπο­ρούμε να περι­μέ­νουμε είναι ανα­τροπή του πολι­τι­κού σκη­νι­κού, καθ’ ότι, πλέον, το αντί­παλο δέος στη δεξιά του κ. Μητσο­τάκη δεν θα είναι ένα δογ­μα­τικό κόμμα της ριζο­σπα­στι­κής αρι­στε­ράς, αλλά ένα «φρέσκο» κόμμα της Ευρω­παϊ­κής Σοσιαλ­δη­μο­κρα­τίας.