Εκδήλωση αφιερωμένη στα 100 χρόνια του ΚΚΕ στη Σορωνή

Σε μία ιδιαί­τερα συγκι­νη­τική ατμό­σφαιρα πραγ­μα­το­ποι­ή­θηκε ετο Σάββατο 20 Οκτώβρη εκδή­λωση αφιε­ρω­μένη στα 100 χρόνια του ΚΚΕ και στους συντρόφους-αγωνιστές της περιο­χής που έφυγαν από τη ζωή.

Στην εξαι­ρε­τικά μαζική εκδή­λωση, ξανα­ζω­ντά­νε­ψαν οι μνήμες των αγώνων, των δυσκο­λιών, των επι­τυ­χιών αλλά και της αλύ­γι­στης στάσης των συντρό­φων αυτών, που μέχρι το τέλος της ζωής τους πάλεψαν για τη λευ­τε­ριά από ξένους κατα­κτη­τές και τους ντό­πιους συνερ­γά­τες του. Κρα­τώ­ντας ψηλά τη σημαία των αρχών του ΚΚΕ, δεν υπο­τά­χθη­καν, δεν εγκα­τέ­λει­ψαν την υπόθεση του σκοπού για μια νέα κοι­νω­νία χωρίς εκμε­τάλ­λευση ανθρώ­που από άνθρωπο.

Ήταν μια εκδή­λωση στην οποίαν συμ­με­τεί­χαν όλοι οι παρευ­ρι­σκό­με­νοι, οικο­γέ­νειες φίλοι και γνωστοί των συντρό­φων που έφυγαν από τη ζωή, οι οποίοι βοή­θη­σαν με τα στοι­χεία και τα υλικά που φύλαγαν, στην κατα­γραφή και την ιστο­ρική αναφορά στη ζωή και τη δράση τους.

Με ειδική επε­ξερ­γα­σία τα στοι­χεία αυτά παρου­σιά­στη­καν εκτυ­πω­μένα σε ξεχω­ρι­στό χώρο, όπως επίσης και υλικά από την γενι­κό­τερη ιστο­ρική δια­δρομή του κόμ­μα­τος και την ίδρυση και δράση της οργά­νω­σης στα Δωδε­κά­νησα, με ιδιαί­τερη αναφορά στο Ε.Μ.Π.Α. (Εθνικό Μέτωπο Παν­δω­δε­κα­νη­σια­κής Απε­λευ­θέ­ρω­σης) το οποίο δημιουρ­γή­θηκε και έδρασε με απόφαση του κόμ­μα­τος ενάντια στην Αγγλική Κατοχή για την ενσω­μά­τωση.

Στη μνήμη των σ. που έφυγαν η οργά­νωση Δυτικής Ρόδου απέ­νειμε σε κάθε οικο­γέ­νεια μια δημιουρ­γία του Τάσου, την δια­δή­λωση – απε­λευ­θέ­ρωση της Αθήνας.

Στην ομιλία του ο σ. Δημή­τρης Ζάχαρης μέλος της Επι­τρο­πής Αιγαίου του ΚΚΕ επι­σή­μανε:

«Οι άντρες, την μνήμη των οποίων σήμερα τιμούμε, ήταν αυτό που λέμε «καθη­με­ρι­νοί άνθρω­ποι του λαού μας», άνθρω­ποι της γει­το­νιάς, του χωριού. Εργάτες, υπάλ­λη­λοι, αγρότες, μικρο­ε­παγ­γελ­μα­τίες, οικο­γε­νειάρ­χες, με οικο­γέ­νεια να θρέψουν και παιδιά να μεγα­λώ­σουν και να σπου­δά­σουν. Με τα προ­βλή­ματα και τις δυσκο­λίες που έχει κάθε λαϊκή οικο­γέ­νεια.

Τι ήταν αυτό που τους ξεχώ­ριζε από τους υπό­λοι­πους συγ­χω­ρια­νούς τους, χωρίς να ξεκό­βουν από αυτούς, να τους τιμούν και να τους σέβο­νται ανε­ξάρ­τητα πολιτικά-κομματικά πιστεύω;

Τι τους έκανε να ξεχω­ρί­ζουν μα και να είναι ένα με όλους αυτούς που παρά­γουν όλον αυτόν τον πλούτο γύρω μας που άλλοι των καρ­πώ­νο­νται και τον χαί­ρο­νται;

Είχαν όλα τούτα τα χαρα­κτη­ρι­στικά.

Δεν «ψάρωναν» μπροστά στ΄α­φε­ντικά, ούτε όταν τους κτυ­πού­σαν στην πλάτη «φιλικά», ούτε όταν τους πίεζαν.

Δεν «ψάρωναν’ μπροστά στον έμπορο που ήθελε τζάμπα τη σοδειά τους.

Δεν «μάσαγαν» μπροστά στους πολι­τευ­τές των αστικών κομ­μά­των και περι­φρου­ρού­σαν ταξί­ματα και υπο­σχέ­σεις.

Δεν ζήταγαν ανταλ­λάγ­ματα για την προ­σφορά τους. Το θεω­ρού­σαν χρέος τους.

Τι είχαν παρα­πάνω από τους άλλους της γενιάς τους;

Η ευαι­σθη­σία τους δεν ήταν γενική, άχρωμη, είχαν περίσ­σεια την αγάπη στον εργάτη, το νέο, τον απόμαχο της δου­λειάς… Δεν εξω­ρα­ΐ­ζουμε, δεν υπερ­βάλ­λουμε. Οι κομ­μου­νι­στές μέλη και στελέχη του ΚΚΕ από τα σπλάχνα της Εργα­τι­κής τάξης είμαστε. Προ­σπα­θούμε να έχουμε τις περισ­σό­τε­ρες από τις αρετές της, τα λιγό­τερα από τις αδυ­να­μίες της.

Είχαν ξεκά­θαρη αντί­ληψη από ποια μεριά ήταν, που ανήκαν, σε ποιο στρα­τό­πεδο και τοπο­θε­τή­θη­καν στο φυσικό τους χώρο. Με τη μεριά της εργα­τι­κής τάξης της μικρής αγρο­τιάς, των μικρο­ε­παγ­γελ­μα­τιών, της εργα­ζό­με­νης νεο­λαίας έχοντας μέτωπο κόντρα στα μονο­πώ­λια και των ιμπε­ρια­λι­σμό.

Είχαν αυτό που λέμε ταξική συνεί­δηση κι ας μην είχαν φάει τη θεωρία με το κουτάλι. Είχαν ξεκά­θαρη αντί­ληψη για τον κόσμο γι΄αυτό μπο­ρού­σαν και να δια­λέ­ξουν με ποιόν θα πάνε και ποιόν θ’ αφήσουν. Γι’ αυτό άντεξαν και έμειναν όρθιοι ως το τέλος και δεν ήταν λίγα όσα αντι­με­τώ­πι­σαν.

Άντεξαν στη θύελλα του ΠΑΣΟΚ τη 10ετία του ’80 που με τα συν­θή­ματα του ΕΑΜ προ­με­τω­πίδα λεη­λα­τούσε τις συνει­δή­σεις αγω­νι­στών, τσα­λα­πα­τούσε τα οράματα της εθνικής αντί­στα­σης, ξεπου­λούσε τα όνειρα της νέας γενιάς για μόρφωση, δουλειά, εθνική ανε­ξαρ­τη­σία με αντί­τιμο τη θεσούλα, το βόλεμα.

Τη 10ετία του ’90 όταν δια­βρω­μένη από τα μέσα ανα­τρε­πό­ταν η μεγάλη Σοβιε­τική Ένωση, δε λύγισαν δεν λιγο­ψύ­χη­σαν. Σίγουρα πικρά­θη­καν. Κάποιοι μπορεί κα να κλάψανε.

Κι όταν κάποιοι από τις γραμμές του κόμ­μα­τος, μικρο­α­στοί σε αντί­ληψη και νοο­τρο­πία επι­χεί­ρη­σαν να το δια­λύ­σουν σαν κοινοί ασφα­λί­τες, πάλι όρθιοι στά­θη­καν. Σφίγ­γο­ντας γροθιές και δόντια έστησαν ξανά από την αρχή το κόμμα, μπορεί πιο μικρό σε εκλο­γικά ποσοστά όμως πιο δυνατό, πιο απο­φα­σι­σμένο να φέρει σε πέρας την ιστο­ρική απο­στολή της εργα­τι­κής τάξης. Να συντρί­ψει αυτόν τον σάπιο κόσμο της φτώ­χειας και των πολέμων και στη θέση του να στήσει το βασί­λειο της δου­λειάς και της παναν­θρώ­πι­νης φιλίας.

Πιο δυνατό, πιο απο­φα­σι­σμένο και πιο σοφό ν΄α­ντι­με­τω­πί­σει στα χρόνια της κρίσης στη νέα 1000ετία το δέλεαρ των κυβερ­νη­τι­κών θέσεων, προ­κει­μέ­νου να σωθούν τα μονο­πώ­λια και να βυθι­στεί ακόμα πιο βαθιά ο λαός μας στη φτώχεια και τη μιζέρια…….»

Τα κείμενα της ιστο­ρι­κής ανα­δρο­μής διά­βα­σαν οι: Χρι­στίνα Σαββάκη, Φαίδρα Τερ­λό­γκου, , Κώστας Πιν­νί­κας, Τάσος Γιου­ρού­κο­γλου.

Στη μουσική και τα τρα­γού­δια ήταν ο Αλέ­ξαν­δρος Καρα­γιάν­νης, ο Τάσος Κυπριώ­της,ο Κυριά­κος Παπα­στερ­γής και ο Πέτρος Στα­μα­τίου.

Η μουσικο-ιστορική και οπτική παρου­σί­αση της ζωής και της δράσης του Κομ­μου­νι­στι­κού Κόμ­μα­τος Ελλάδας πανελ­λα­δικά και στη Ρόδο συνο­δεύ­τηκε από τη συγκί­νηση, την υπε­ρη­φά­νεια και την υπό­σχεση ότι συνε­χί­ζουμε τον αγώνα για τη δικαί­ωση των ιδα­νι­κών της εργα­τι­κής τάξης, το σοσια­λι­σμό και κομ­μου­νι­σμό.