Η ομιλία του Δημάρχου Ρόδου στην υπογραφή του Πρωτοκόλλου συνεργασίας για το Δίκτυο κατά της Έμφυλης και Ενδοοικογενειακής Βίας

Η ομι­λία του Δη­μάρ­χου Ρόδου Αντώ­νη Κα­μπου­ρά­κη στην υπο­γρα­φή του Πρω­το­κόλ­λου συ­νερ­γα­σί­ας για το Δί­κτυο κατά της Έμ­φυ­λης και Εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής Βίας:

Η απο­ψι­νή υπο­γρα­φή του Πρω­το­κόλ­λου Συ­νερ­γα­σί­ας, για το Δί­κτυο, κατά της Έμ­φυ­λης & Εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, έρ­χε­ται στον από­η­χο της τρα­γω­δί­ας, που βίωσε, μόλις πριν από δύο 24ωρα το νησί μας, με τη δο­λο­φο­νία μιας νέας Ρο­δί­τισ­σας, της Δώρας. Από το χέρι ενός άντρα, που υπο­τί­θε­ται πως την αγα­πού­σε. Βά­ζο­ντας κι αυτός στη συ­νέ­χεια, τέλος, στη δική του ζωή.

Μπρο­στά στην τρα­γω­δία, δεν χω­ρά­νε πολλά λόγια. Εί­μα­στε αντι­μέ­τω­ποι, με ένα σο­βα­ρό κοι­νω­νι­κό πρό­βλη­μα, το οποίο προ­σλαμ­βά­νει, ανη­συ­χη­τι­κές δια­στά­σεις. Η βία κατά των γυ­ναι­κών, Δεν γνω­ρί­ζει γε­ω­γρα­φι­κά σύ­νο­ρα, Δεν προσ­διο­ρί­ζε­ται από κοι­νω­νι­κά & οι­κο­νο­μι­κά δε­δο­μέ­να, Δεν σχε­τί­ζε­ται με συ­γκε­κρι­μέ­να πο­λι­τι­σμι­κά χα­ρα­κτη­ρι­στι­κά, ή συν­θή­κες.

Γι’ αυτό, και κα­νείς δεν μπο­ρεί να εφη­συ­χά­ζει, ή να εθε­λο­τυ­φλεί, μπρο­στά σε μια οδυ­νη­ρή πραγ­μα­τι­κό­τη­τα, με θύ­μα­τα τις γυ­ναί­κες. Απαι­τού­νται λοι­πόν, πρά­ξεις. Πρά­ξεις συ­ντο­νι­σμέ­νες, ορ­γα­νω­μέ­νες, στο­χευ­μέ­νες.

Κι αυτό ακρι­βώς είναι το μή­νυ­μα, που εκ­πέ­μπου­με απόψε. Η Ρόδος, δεν μένει με σταυ­ρω­μέ­να τα χέρια. Βγαί­νει μπρο­στά. Κάθε πράξη βίας, κατά των γυ­ναι­κών, είναι πράξη βίας, κατά της Ρο­δί­τι­κης κοι­νω­νί­ας, κατά του Πο­λι­τι­σμού μας, κατά των Αξιών του αν­θρω­πι­σμού, και της αλ­λη­λεγ­γύ­ης, που δια­χρο­νι­κά εκ­φρά­ζει το νησί μας. Από εδώ δια­τρα­νώ­νου­με, την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τά μας, για μη­δε­νι­κή ανοχή, στη βία κατά των γυ­ναι­κών, όπως αρ­μό­ζει, μέσα σε μια ευ­νο­μού­με­νη πόλη, και πο­λι­τεία.

Ο Δήμος Ρόδου, δεν θα στα­μα­τή­σει να μά­χε­ται, να παίρ­νει πρω­το­βου­λί­ες να ανα­ζη­τά συ­νερ­γα­σί­ες και συμ­μα­χί­ες, που θα μας βοη­θή­σουν, να αντι­με­τω­πί­σου­με το κακό, στη ρίζα του. Και ταυ­τό­χρο­να, δεν θα στα­μα­τή­σει να βρί­σκε­ται στο πλευ­ρό, όλων των πο­λι­τών, και ιδιαί­τε­ρα, δίπλα σε εκεί­νους που το έχουν πε­ρισ­σό­τε­ρο ανά­γκη, όπως οι γυ­ναί­κες, που γί­νο­νται θύ­μα­τα βίας, και κα­κο­ποί­η­σης.

Η υπο­γρα­φή του Πρω­το­κόλ­λου Συ­νερ­γα­σί­ας, για το Δί­κτυο κατά της Έμ­φυ­λης & Εν­δο­οι­κο­γε­νεια­κής βίας, δη­λώ­νει αυτή μας την απο­φα­σι­στι­κό­τη­τα. Ενώ­νου­με τις δυ­νά­μεις μας. Ο Δήμος και οι δομές του, η Πε­ρι­φέ­ρεια Νο­τί­ου Αι­γαί­ου, το Νο­σο­κο­μείο μας, το Πα­νε­πι­στή­μιο Αι­γαί­ου, επι­στη­μο­νι­κοί φο­ρείς, εκ­πρό­σω­ποι της δι­καιο­σύ­νης, και της Ελ­λη­νι­κής Αστυ­νο­μί­ας. Σε αυτή τη με­γά­λη μάχη, για την υπε­ρά­σπι­ση της Γυ­ναι­κεί­ας Αξιο­πρέ­πειας, και Ζωής, κα­νείς δεν πε­ρισ­σεύ­ει. Όλοι πα­ρό­ντες. Όλοι στην πρώτη γραμ­μή. Για να αντι­με­τω­πί­σου­με, αυτή τη βά­ναυ­ση πρό­κλη­ση, στο σή­με­ρα, αλλά και για να βά­λου­με τις βά­σεις, ενός κα­λύ­τε­ρου αύριο. Όπου, δεν θα χω­ρούν, και δεν θα έχουν θέση, στην κα­θη­με­ρι­νό­τη­τά μας, τέ­τοια φαι­νό­με­να. Ενός αύριο, χωρίς στε­ρε­ό­τυ­πα, και χωρίς προ­κα­τα­λή­ψεις, που οπλί­ζουν σή­με­ρα τα χέρια των δρα­στών.

Μπο­ρού­με; Πι­στεύω ακρά­δα­ντα, πως ναι. Κάθε συ­στη­μα­τι­κή, και ορ­γα­νω­μέ­νη προ­σπά­θεια, φέρ­νει απο­τε­λέ­σμα­τα. Δί­νο­ντας, όλα τα μέρη του Δι­κτύ­ου μας, τον κα­λύ­τε­ρο εαυτό τους, είμαι βέ­βαιος πως θα κα­τα­φέ­ρου­με να βά­λου­με τέλος, σε αυτό το απο­κρου­στι­κό φαι­νό­με­νο, κοι­νω­νι­κής πα­θο­γέ­νειας. Το χρω­στά­με στις μη­τέ­ρες μας, στις γυ­ναί­κες μας, στις κόρες μας, στις αδερ­φές μας. Το οφεί­λου­με, στους εαυ­τούς μας, τους ίδιους. Γι’ αυτό, και θα το πε­τύ­χου­με.

Σας ευ­χα­ρι­στώ, και σας πα­ρα­κα­λώ να κρα­τή­σου­με, ενός λε­πτού σιγή, στις μνή­μες, της αδι­κο­χα­μέ­νης Δώρας, μα και της Ελέ­νης, με την ελ­πί­δα, να είναι τα Τε­λευ­ταία Θύ­μα­τα, στη Ρόδο μας.

Φω­το­γρα­φί­ες Γιάν­νης Μαρ­κα­ντώ­νης