Το βέτο που θυμήθηκε τον δρόμο για το δημοτικό συμβούλιο αλλά ξέχασε αυτόν της επιτροπής

Υπάρχει ένα ταλέντο στην τοπική αυτο­διοί­κηση που δεν διδά­σκε­ται σε καμία σχολή. Να κάθεσαι επί 3 ώρες σε σύσκεψη με τον υπουργό Δικαιο­σύ­νης Γιώργο Φλωρίδη, να χει­ρο­κρο­τείς μαζί με τον δήμαρχό σου Αλέ­ξαν­δρο Κολιάδη τη λύση που «επι­τέ­λους παίρνει τον δρόμο της», να ορί­ζε­σαι μέλος της επι­τρο­πής χωρο­θέ­τη­σης, να μην εμφα­νί­ζε­σαι ποτέ σε αυτήν, και μετά από 2 μήνες να ανα­κα­λύ­πτεις από το βήμα του δημο­τι­κού συμ­βου­λίου ότι όποιος πρό­τεινε το παλαιό Νοσο­κο­μείο «προ­φα­νώς δεν έχει μελε­τή­σει τα πολε­ο­δο­μικά δεδο­μένα». Ο Κώστας Χαλκιάς μάλιστα είχε την ευγέ­νεια να συστή­σει στους άλλους να μην συζη­τούν μέσω εφη­με­ρί­δων και ραδιο­φώ­νων αλλά μέσα από τις θεσμο­θε­τη­μέ­νες δια­δι­κα­σίες. Εκείνες δηλαδή στις οποίες ο ίδιος είχε καρέκλα με το όνομά του και την άφησε άδεια.

Τα πολε­ο­δο­μικά επι­χει­ρή­ματα μπορεί να είναι και βάσιμα, ποιος ξέρει. Το πρό­βλημα είναι ότι κατα­τί­θε­νται 2 μήνες μετά την ομόφωνη απόφαση, μετά την πρω­θυ­πουρ­γική δέσμευση του Κυριά­κου Μητσο­τάκη και ενώ το σχέδιο της προ­γραμ­μα­τι­κής σύμ­βα­σης των 4 εκα­τομ­μυ­ρίων είναι ήδη έτοιμο. Η Ρόδος περί­μενε 35 χρόνια για Δικα­στικό Μέγαρο και τώρα που όλα κλεί­δω­σαν, βρέθηκε κάποιος να δοκι­μά­σει αν η κλει­δα­ριά αντέχει. Στο ραντε­βού με τον υπουργό στα τέλη του μήνα θα φανεί αν το νησί πάει ενωμένο ή αν θα εξηγεί ξανά στην Αθήνα γιατί ό,τι υπο­γρά­φει το πρωί το ξεγρά­φει το βράδυ.

Τριάντα πέντε χρόνια ανα­μο­νής κιν­δυ­νεύ­ουν να χαθούν όχι από έλλειψη χρη­μά­των αλλά από περίσ­σευμα απόντων.