Πρώτα ο ανάδοχος και μετά βλέπουμε για τα δικαιώματα

Η προσφυγή των Τηλέμαχου Καμπούρη και Χριστόδουλου Μαλιαράκη στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων δεν αφορά το αν η Ρόδος χρειάζεται σύγχρονα εργαλεία φύλαξης της Μεσαιωνικής Πόλης. Αφορά κάτι πολύ πιο θεμελιώδες, τη σειρά με την οποία οφείλει να κινείται μια δημόσια αρχή όταν σχεδιάζει να πετάξει κάμερες με θερμική απεικόνιση και τεχνητή νοημοσύνη πάνω από τα κεφάλια χιλιάδων κατοίκων, εργαζομένων και επισκεπτών. Ο Κανονισμός Προστασίας Δεδομένων είναι σαφής, η Εκτίμηση Αντικτύπου προηγείται του σχεδιασμού ακριβώς για να μπορεί να τον επηρεάσει. Εδώ, σύμφωνα με την αναφορά, ο διαγωνισμός των 1.150.000 ευρώ έφτασε μέχρι την ανάδειξη οριστικού αναδόχου στις 14 Ιουλίου με τη μελέτη ακόμη σε στάδιο σχεδίου, με κενά πεδία, με τις παρατηρήσεις του Υπευθύνου Προστασίας Δεδομένων σε εκκρεμότητα και με τον ίδιο τον Υπεύθυνο να έχει προειδοποιήσει από τον Μάιο ότι η μελέτη έπρεπε να προηγηθεί των τεχνικών επιλογών.

Το ερώτημα που θα κληθεί να απαντήσει η Αρχή έχει σημασία που ξεπερνά τη Ρόδο. Αν ένας δήμος μπορεί να δεσμευτεί σε συγκεκριμένη τεχνική λύση διαρκούς επιτήρησης, να αναδείξει ανάδοχο και μετά να συμπληρώσει τα κενά της νομιμότητας, τότε οι εγγυήσεις του Κανονισμού μετατρέπονται σε διακοσμητικό παράρτημα της σύμβασης. Βαρύνει δε το γεγονός ότι η ίδια η δημοτική αρχή έχει δηλώσει πως η παραβατικότητα αφορά περιορισμένες περιπτώσεις και ότι οι επίγειες περιπολίες αποδίδουν, κάτι που καθιστά εύλογο το ερώτημα αν το drone ήταν όντως το ηπιότερο διαθέσιμο μέσο ή απλώς το πιο εντυπωσιακό.

Η ψηφιακή εποχή δεν καταργεί τον κανόνα ότι πρώτα μετράς και μετά κόβεις, ειδικά όταν αυτό που κόβεις είναι η ιδιωτικότητα των πολιτών.