Πρώτα ο ανάδοχος και μετά βλέπουμε για τα δικαιώματα

Η προ­σφυγή των Τηλέ­μα­χου Καμπούρη και Χρι­στό­δου­λου Μαλια­ράκη στην Αρχή Προ­στα­σίας Δεδο­μέ­νων δεν αφορά το αν η Ρόδος χρειά­ζε­ται σύγ­χρονα εργα­λεία φύλαξης της Μεσαιω­νι­κής Πόλης. Αφορά κάτι πολύ πιο θεμε­λιώ­δες, τη σειρά με την οποία οφείλει να κινεί­ται μια δημόσια αρχή όταν σχε­διά­ζει να πετάξει κάμερες με θερμική απει­κό­νιση και τεχνητή νοη­μο­σύνη πάνω από τα κεφάλια χιλιά­δων κατοί­κων, εργα­ζο­μέ­νων και επι­σκε­πτών. Ο Κανο­νι­σμός Προ­στα­σίας Δεδο­μέ­νων είναι σαφής, η Εκτί­μηση Αντι­κτύ­που προη­γεί­ται του σχε­δια­σμού ακριβώς για να μπορεί να τον επη­ρε­ά­σει. Εδώ, σύμφωνα με την αναφορά, ο δια­γω­νι­σμός των 1.150.000 ευρώ έφτασε μέχρι την ανά­δειξη ορι­στι­κού ανα­δό­χου στις 14 Ιουλίου με τη μελέτη ακόμη σε στάδιο σχεδίου, με κενά πεδία, με τις παρα­τη­ρή­σεις του Υπευ­θύ­νου Προ­στα­σίας Δεδο­μέ­νων σε εκκρε­μό­τητα και με τον ίδιο τον Υπεύ­θυνο να έχει προει­δο­ποι­ή­σει από τον Μάιο ότι η μελέτη έπρεπε να προη­γη­θεί των τεχνι­κών επι­λο­γών.

Το ερώτημα που θα κληθεί να απα­ντή­σει η Αρχή έχει σημασία που ξεπερνά τη Ρόδο. Αν ένας δήμος μπορεί να δεσμευ­τεί σε συγκε­κρι­μένη τεχνική λύση διαρ­κούς επι­τή­ρη­σης, να ανα­δεί­ξει ανάδοχο και μετά να συμπλη­ρώ­σει τα κενά της νομι­μό­τη­τας, τότε οι εγγυ­ή­σεις του Κανο­νι­σμού μετα­τρέ­πο­νται σε δια­κο­σμη­τικό παράρ­τημα της σύμ­βα­σης. Βαρύνει δε το γεγονός ότι η ίδια η δημο­τική αρχή έχει δηλώσει πως η παρα­βα­τι­κό­τητα αφορά περιο­ρι­σμέ­νες περι­πτώ­σεις και ότι οι επί­γειες περι­πο­λίες απο­δί­δουν, κάτι που καθιστά εύλογο το ερώτημα αν το drone ήταν όντως το ηπιό­τερο δια­θέ­σιμο μέσο ή απλώς το πιο εντυ­πω­σιακό.

Η ψηφιακή εποχή δεν καταρ­γεί τον κανόνα ότι πρώτα μετράς και μετά κόβεις, ειδικά όταν αυτό που κόβεις είναι η ιδιω­τι­κό­τητα των πολιτών.