«Ενας ολυμπιακός αθλητής ζει σε έντονους ρυθμούς, όλα είναι στον υπερθετικό βαθμό»

Σε συνα­ντή­σαμε πρό­σφατα στη Ρόδο, όπου βρα­βεύ­τη­κες από την Περι­φε­ρειακή Αρχή για την προ­σφορά σου στον Ελλη­νικό Αθλη­τι­σμό και τη σημα­ντική επι­τυ­χία στους Ολυ­μπια­κούς Αγώνες του Ρίο, όπου κατέ­κτη­σες το χρυσό και το χάλκινο μετάλ­λιο. Πώς αισθά­νε­σαι με τέτοιες τιμη­τι­κές βρα­βεύ­σεις;

Είναι μεγάλη τιμή η κάθε ανα­γνώ­ριση των προ­σπα­θειών και των επι­τυ­χιών μας. Πριν την επι­τυ­χία οι κόποι του κάθε αθλητή δεν γίνο­νται ποτέ αντι­λη­πτοί. Η ανα­γνώ­ριση όσων έχω κάνει μέχρι τώρα, απο­τε­λεί για εμένα ένα κίνητρο για να συνε­χίσω να κάνω ό,τι κάνω…

Πριν τους Ολυ­μπια­κούς του Ρίο, είχα κερ­δί­σει αρκετά μετάλ­λια και παγκό­σμια ρεκόρ, αλλά αυτό δεν το γνώριζε κανείς. Πέρα από κάποιους ανθρώ­πους σε τοπικό επίπεδο ή σε επίπεδο Ομο­σπον­δίας, κανείς άλλος δεν ήξερε την Άννα Κορα­κάκη. Αυτό βέβαια δεν ισχύει μόνο στην περί­πτωση τη δική μου. Ισχύει σε πολλές περι­πτώ­σεις αθλητών οι οποίοι αθόρυβα αγω­νί­ζο­νται μέχρι τη στιγμή που θα έλθει η μεγάλη διά­κριση για να γίνουν ευρέως γνωστοί…

Ήταν η πρώτη φορά που επι­σκέ­φθη­κες τη Ρόδο; Θα μπο­ρού­σες να προ­πο­νεί­σαι στο νησί;

Στη Ρόδο είχα έρθει για πρώτη φορά το 2012 για να πάρω μέρος σε ένα αγώνα. Φέτος ήρθα για δεύτερη φορά μαζί με την οικο­γέ­νειά μου, καλε­σμένη της οργα­νω­τι­κής επι­τρο­πής του Μαρα­θω­νίου Ρόδου.

Μου αρέσει πολύ το νησί. Έβγαλα πάρα πολλές και κατα­πλη­κτι­κές φωτο­γρα­φίες. Ήταν δε κατα­πλη­κτική η διορ­γά­νωση του Μαρα­θω­νίου. Θα ήθελα να προ­πο­νηθώ στη Ρόδο. Απ’ όσο γνωρίζω βέβαια δεν υπάρχει σκο­πευ­τή­ριο πυρο­βό­λων όπλων, στα οποία προ­πο­νού­μαι τέτοια περίοδο…

Πόσο έχει αλλάξει η ζωή σου μετά το Ρίο και πόσο μεγάλο είναι τελικά το… βάρος των ολυ­μπια­κών μεταλ­λίων;

Πριν πάρω τα μετάλ­λια στο Ρίο, δεν γνώριζα πώς ήμουν η πρώτη Ελλη­νίδα αθλή­τρια που κατακτά δύο ολυ­μπιακά μετάλ­λια στην ίδια διορ­γά­νωση. Αυτό το γεγονός είναι ιδιαί­τερα τιμη­τικό. Εύχομαι να ακο­λου­θή­σουν και άλλες Ελλη­νί­δες αθλή­τριες οι οποίες θα πετύ­χουν ακόμη μεγα­λύ­τε­ρες δια­κρί­σεις, ώστε να ακου­στεί όσο πιο δυνατά γίνεται η Ελλάδα μας.

• Τελικά τι θυσίες χρειά­ζε­ται για να ανα­δει­χθεί ένας αθλητής σε Ολυ­μπιο­νίκη; Πόσο εύκολο ή δύσκολο μπορεί να είναι;

Αυτό πιστεύω ότι είναι ένα κοινό μυστικό. Πάνω κάτω όλοι γνω­ρί­ζουν ότι τίποτε δεν έρχεται με λίγη δουλειά και χωρίς μόχθο. Ένας ολυ­μπια­κός αθλητής ζει σε έντο­νους ρυθμούς, όλα είναι στον υπερ­θε­τικό βαθμό. Απαι­τεί­ται πάρα πολλή δουλειά, πάρα πολύς κόπος και μόχθος, πάρα πολύ πείσμα, μεθο­δι­κό­τητα και προ­γραμ­μα­τι­σμός.

Αυτό ισχύει βέβαια για καθένα που θέλει να προ­κό­ψει και να δια­κρι­θεί στον τομέα του. Κανείς δεν έχει αρι­στεύ­σει με λίγο διά­βα­σμα, κανείς δεν προ­κό­βει με λίγη δουλειά. Η σκληρή δουλειά είναι το μυστικό και η αγάπη γι’ αυτό που κάνεις.

Έχουν ακου­στεί πολλά για το σκο­πευ­τή­ριο στη Δράμα, όπου προ­πο­νιό­σουν. Ενώ βρι­σκό­σουν στο Ρίο και είχες κατα­κτή­σει τα μετάλ­λια, το σκο­πευ­τή­ριό σου, είχε κατε­δα­φι­στεί… Τι συνέβη πραγ­μα­τικά;

Η αλήθεια είναι ότι όσο ήμουν στο Ρίο και όταν επέ­στρεψα δεν είχα δια­βά­σει τι είχε γραφτεί. Για να ξεκα­θα­ρίσω όμως τα πράγ­ματα, έχω να πω ότι αλη­θεύει πώς οι συν­θή­κες κάτω από τις οποίες προ­πο­νού­μουν ήταν πάρα πολύ άσχημες. Αυτό βέβαια ισχύει από τότε που μου ήμουν 12 χρονών. Μιλάμε όχι απλά για αντιαι­σθη­τι­κές συν­θή­κες αλλά και για ανθυ­γιει­νές. Προ­σω­πικά το δικό μου παιδί δεν θα το άφηνα να προ­πο­νεί­ται εκεί. Θα το έγραφα καλύ­τερα στο γυμνα­στή­ριο, παρά να βρί­σκε­ται για δύο ώρες κάθε μέρα σε ένα τέτοιο χώρο. Αγα­πούσα ωστόσο πολύ αυτό που έκανα και παρόλο που ήμουν σε μικρή ηλικία, σκε­φτό­μουν ότι θα πορευτώ ανα­γκα­στικά με αυτό που έχω γιατί αν το στα­μα­τήσω, δεν έχω εναλ­λα­κτική. Πορεύ­τηκα λοιπόν με ό,τι είχα. Τα υπό­λοιπα είναι ιστορία…

Πάντως η συγκε­κρι­μένη ιστορία, λόγω της δημο­σιό­τη­τας που πήρε ίσως και να έκανε καλό, με την έννοια ότι βοήθησε να ανα­δει­χτούν τα προ­βλή­ματα που αντι­με­τω­πί­ζουν πολλοί νέοι και νέες που κάνουν πρω­τα­θλη­τι­σμό.

Σε βοήθησε να συνε­χί­σεις, το γεγονός ότι προ­πο­νη­τής είναι ο πατέρας σου;

Ήταν καθο­ρι­στικό το γεγονός ότι προ­πο­νού­μουν με τον πατέρα μου. Αν είχα άλλο προ­πο­νητή, ίσως και να άφηνα το άθλημα πιο εύκολα. Τις στιγμές που ήμουν αδύναμη μου έδινε κου­ρά­γιο, με ενθάρ­ρυνε, φέρ­νο­ντάς μου παρα­δείγ­ματα άλλων αθλητών οι οποίοι κάτω από δύσκο­λες συν­θή­κες διέ­πρε­ψαν, έγιναν αθλητές είδωλα. Ήταν πολύ σημα­ντι­κός ο ρόλος του πατέρα μου ως προ­πο­νητή και εμψυ­χωτή μου.

Ποια είναι τα σχέδιά σου για το μέλλον; Συνε­χί­ζεις τις προ­πο­νή­σεις;

Για τον επόμενο ενάμιση χρόνο δεν έχουμε πολλές προσ­δο­κίες. Δου­λεύ­ουμε όσο μπο­ρούμε, με βάση πάντα το πρό­γραμμα των σπουδών μου. Μετά το Ρίο δεν υπάρ­χουν καν προ­κρι­μα­τι­κοί αγώνες για τους επό­με­νους ολυ­μπια­κούς αγώνες παρά μόνο το 2018 με το 2020. Θέλω λοιπόν να εκμε­ταλ­λευτώ την ευκαι­ρία και να αφο­σιωθώ στις σπουδές μου.

Τελικά, ποιες είναι οι ανα­μνή­σεις σου από τους Ολυ­μπια­κούς του Ρίο;

Από το Ρίο έχω να θυμάμαι μόνο θετικά πράγ­ματα. Αλίμονο αν μία τόσο σημα­ντική στιγμή δεν σου άφηνε θετικές ανα­μνή­σεις. Πριν το Ρίο, το ολυ­μπιακό μετάλ­λιο μου φαι­νό­ταν κάτι πολύ μεγάλο και αφού κατέ­κτησα τα δύο μετάλ­λια, μου πήρε αρκετό χρόνο για να το συνει­δη­το­ποι­ήσω…

Πόσο έχει αλλάξει η ζωή σου ως Ολυ­μπιο­νίκη;

Έχει αλλάξει πάρα πολύ λόγω της ανα­γνω­ρι­σμό­τη­τας. Η αγάπη του κόσμου είναι απε­ρί­γρα­πτη. Όλοι με χαι­ρε­τούν όπου πάω, θέλουν να με κερά­σουν, να μου προ­σφέ­ρουν πράγ­ματα, εκφρά­ζο­ντας την αγάπη τους. Εισπράττω απε­ριό­ρι­στη θετική ενέρ­γεια και χαί­ρο­μαι πολύ γι’ αυτό.