Η συγκλονιστική ιστορία της Ελίζαμπεθ

Πριν από περίπου ένα μήνα, η φωτο­γρα­φία της διά­σω­σης μιας μετα­νά­στριας που απα­θα­να­τί­ζε­ται στα χέρια ενός εθε­λο­ντή λοχία στη Ρόδο έκανε το γύρο του κόσμου. Η 26-χρονη Ελί­ζα­μπεθ από την Ερυ­θραία που κατά­φερε να συγκι­νή­σει και να κινη­το­ποι­ή­σει πολλούς συναν­θρώ­πους μας στη Ρόδο και όλη την Ελλάδα, είναι μία από τους επι­ζώ­ντες του τρα­γι­κού ναυα­γίου της 20ης Απρι­λίου στη Ρόδο, στο οποίο χάθηκαν τρία άτομα. Μεταξύ αυτών και μια συμπα­τριώ­τισσά της με το 5-χρονο αγοράκι της. Αυτή είναι η ζωή της και η περι­πέ­τειά της όπως την αφη­γή­θηκε στην Αριάδνη Σπανάκη του unhcr.gr.

Η Ελί­ζα­μπεθ είδε με τα μάτια της τη μάνα αυτή να χάνει το παιδί της, τη στιγμή που όλοι τους είχαν πέσει στη θάλασσα. Η συγκί­νησή της είναι πολύ έντονη όταν ανα­κα­λεί τις στιγμές αυτές στο νοσο­κο­μείο της Ρόδου, λίγες μέρες αφότου έφερε στη ζωή ένα υγιέ­στατο αγοράκι: «Αντώνη- Γεώργιο» τον ονόμασε, τιμώ­ντας τον Άγιο Γεώργιο που τη βοήθησε στη γέννα, αλλά κυρίως τον άνθρωπο που χωρίς αυτόν ούτε η ίδια ούτε και ο γιος της θα αντί­κρι­ζαν σήμερα το ηλιό­λου­στο χαμό­γελο της Ρόδου και των κατοί­κων της.

«Εκείνη την ώρα που πέσαμε στο νερό, εγώ κοίταζα τη μάνα που έχανε το παιδί της. Σκε­φτό­μουνα ότι όλοι θα πεθά­νουμε. Αν δεν ήταν αυτός ο άνδρας – ο Αντώνης – να με σώσει, είμαι σίγουρη ότι θα είχα πεθάνει. Μας είχαν πει να φοράμε πολλά ρούχα, το ένα παντε­λόνι πάνω στο άλλο, δεν ξέρω για ποιο λόγο, μάλλον για να χωράμε περισ­σό­τε­ροι στη βάρκα και να μην κου­βα­λάμε πολλά πράγ­ματα».   «Στην ακτή μάζευαν συνέ­χεια κόσμο, ποτέ δε φαντα­ζό­μουν ότι θα ήμασταν τόσα πολλά άτομα. Αυτή η βάρκα δεν ήταν ασφαλής, ήμασταν περισ­σό­τε­ροι από 90 άνθρω­ποι.»   Η Ελί­ζα­μπεθ συνε­χί­ζει την αφήγησή της για το πώς μπήκαν στη βάρκα από την Τουρκία: «Μας άφησαν σε ένα δάσος, ήταν πολύ σκο­τεινά, δεν ήταν κανείς εκεί. Περ­πα­τή­σαμε για δύο ώρες, μες στη σκο­τει­νιά. Εκεί φοβή­θηκα πάρα πολύ για εμένα και το παιδί στην κοιλιά μου.

Στην ακτή μάζευαν συνέ­χεια κόσμο, ποτέ δε φαντα­ζό­μουνα ότι θα ήμασταν τόσα πολλά άτομα. Αυτή η βάρκα δεν ήταν ασφαλής, ήμασταν περισ­σό­τε­ροι από 90 άνθρω­ποι. Μας υπο­σχε­θή­καν ότι θα αλλά­ξουμε βάρκα στη μέση της θάλασ­σας, ότι δηλαδή θα επι­βι­βα­στούμε σε μεγα­λύ­τερο πλοίο, όλα όμως ήταν ψέματα. Μας είχαν ακόμα πει ότι μέσα στη βάρκα θα βρί­σκαμε σωσίβια να φορέ­σουμε. Κάποιοι βέβαια είχαν πλη­ρώ­σει 30 λίρες Τουρ­κίας για να έχουν σωσίβιο. Εγώ περί­μενα να βρω μέσα στη βάρκα αλλά τίποτα, έμεινα χωρίς σωσίβιο.    Αμέσως μόλις συνήλθα στο νοσο­κο­μείο, τηλε­φώ­νησα στον άνδρα μου να του πω ότι με έσωσαν οι άνθρω­ποι εδώ. Του είπα κλαί­γο­ντας να μην τολ­μή­σει να έρθει όπως εγώ, να μην πιστέ­ψει τους δια­κι­νη­τές, γιατί μας λένε όλοι ψέματα. Ο άνδρας μου βρί­σκε­ται τώρα στην Ουγκά­ντα. Φύγαμε μαζί από τη χώρα μας το Φεβρουά­ριο του 2015 κρυφά και πήγαμε στο Σουδάν. Εκεί κατα­λά­βαμε ότι δε μας φτάνουν τα χρήματα που είχαμε για να φύγουμε και οι δύο μαζί για την Ευρώπη, έπρεπε να φύγει ο ένας από τους δύο, παρά­νομα πάλι. Ο άνδρας μου επέλεξε να σωθώ εγώ και με έβαλε στο αερο­πλάνο. Με πλαστό δια­βα­τή­ριο ταξί­δεψα ως την Κων­στα­ντι­νού­πολη. Από εκεί τα κυκλώ­ματα με έβαλαν μαζί με άλλα 25 άτομα σε ένα κλειστό φορ­τη­γάκι και οδη­γού­σαν για πάνω από 10 ώρες. Δεν ξέραμε πού μας πηγαί­νανε. Κανείς ποτέ δε μας είπε πού μας πάει, ήμασταν απλώς ένα εμπό­ρευμα για αυτούς.   Φωτο­γρα­φία: Αριάδνη Σπανάκη/ unhcr.gr   Σκέ­φτο­μαι τον άνδρα μου που έμεινε πίσω.

Του έστειλα φωτο­γρα­φία να δει το γιο του που του μοιάζει. Έκλαιγε και αυτός μόλις μας είδε και έμαθε τι είχε συμβεί. Έπρεπε να φύγουμε από τη χώρα μας, δεν είχαμε άλλη επιλογή. Η ζωή εκεί είναι ένα συνεχές μαρ­τύ­ριο, δε μπορείς να έχεις μια φυσιο­λο­γική ζωή και οικο­γέ­νεια».   Η Ελί­ζα­μπεθ ανα­φέ­ρει ότι στην Ερυ­θραία υπάρχει υπο­χρε­ω­τική στρα­τιω­τική θητεία για άνδρες και γυναί­κες και μάλιστα για απε­ριό­ρι­στο χρονικό διά­στημα, αφού κανείς δεν ξέρει για πόσο καιρό θα υπη­ρε­τεί.   «Δε σε αφήνουν να πάρεις πτυχίο αν δεν έχεις κάνει τη θητεία σου. Εγώ σπού­δασα χημικός μηχα­νι­κός και ο σύζυγός μου πολι­τι­κός μηχα­νι­κός.

Στην Ερυ­θραία κανείς δε μπορεί να επι­λέ­ξει, τη δουλειά που θέλει να κάνει, το κράτος απο­φα­σί­ζει για σένα. Αν είσαι τυχερός δου­λεύ­εις για την κυβέρ­νηση, δια­φο­ρε­τικά πρέπει να δου­λέ­ψεις για το στρατό. Και στις δύο περι­πτώ­σεις αμεί­βε­σαι με περίπου 8 δολάρια το μήνα. Εγώ ήμουν τυχερή που δούλευα για την κυβέρ­νηση στα ορυχεία, ο άνδρας μου όμως δούλευε για το στρατό. Έλειπε συνέ­χεια, ούτε και ο ίδιος ήξερε πότε θα επέ­στρεφε στο σπίτι μας».   Την αφήγηση της Ελί­ζα­μπεθ δια­κό­πτει η νοση­λεύ­τρια του νοσο­κο­μείου Ρόδου, η οποία της υπεν­θυ­μί­ζει ότι είναι ώρα να ταΐσει το μωρό της και της δείχνει πώς να το θηλάσει. Φεύ­γο­ντας τη ρωτάμε ποια είναι τα όνειρά της για το μέλλον. «Αυτό που ονει­ρεύ­ο­μαι είναι να έχω μια καλή οικο­γέ­νεια και να φέρω το σύζυγό μου».

Η Ελί­ζα­μπεθ έχει ήδη κατα­θέ­σει αίτηση ασύλου στο Περι­φε­ρειακό Γραφείο Ασύλου της Ρόδου και περι­μέ­νει να βγει η απόφαση μέσα στις επό­με­νες μέρες. Κατόπιν γεν­ναίας κινη­το­ποί­η­σης εθε­λο­ντών και απλών πολιτών, βρέθηκε ένα μικρό δια­μέ­ρι­σμα για την προ­σω­ρινή της φιλο­ξε­νία, μέχρι την παρα­πο­μπή της σε ξενώνα αιτού­ντων άσυλο στην Αθήνα.

Πηγή: www.lifo.gr