Το λυκόφως της αντιπροσωπευτικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας

Του Γιάν­νη Πα­ρα­σκευά

Ένα καλό μέσα στα τόσα κακά που ζούμε κα­θη­με­ρι­νά είναι πως το “λυ­κό­φως – τέλος” των ιδε­ο­λο­γιών και της Ιστο­ρί­ας όπως προ­σπά­θη­σε να μας προϊ­δε­ά­σει ο Φου­κου­γιά­μα στην δε­κα­ε­τία του ενε­νή­ντα μετά την πτώση του “τεί­χους” και την πλήρη επι­κρά­τη­ση του Πα­γκο­σμιο­ποι­η­μέ­νου Κα­πι­τα­λι­σμού δεν ήρθε και η Ιστο­ρία δεν του έκανε τη χάρη να τον δι­καιώ­σει.

Οι φι­λο­σο­φι­κές από­ψεις και οι πο­λι­τι­κές ιδε­ο­λο­γί­ες καλά κρα­τούν παρά τις επί­μο­νες προ­σπά­θειες απα­ξί­ω­σής τους, εκ­μαυ­λι­σμού συ­νει­δή­σε­ων και απο­διάρ­θρω­σης των Κοι­νω­νιών.

Δεν είναι λίγοι εκεί­νοι, “ορ­γα­νι­κοί δια­νο­ού­με­νοι”, κατ’ επάγ­γελ­μα δη­μο­σιο­λο­γού­ντες, ορ­γα­νω­μέ­να οι­κο­νο­μι­κά συμ­φέ­ρο­ντα και δυ­στυ­χώς με­γά­λη ΜΕ­ΡΙ­ΔΑ των πο­λι­τών που ταυ­τί­ζουν την ευ­τέ­λεια και τον εκ­μαυ­λι­σμό του πο­λι­τι­κού προ­σω­πι­κού και την ατε­λέ­σφο­ρη λει­τουρ­γία των θε­σμών με την φι­λο­σο­φι­κο­πο­λι­κή άποψη που δια­τεί­νο­νται οι δήθεν αυτοί πο­λι­τι­κοί άν­δρες ότι εκ­φρά­ζουν.

Δεν είναι Συ­ντη­ρη­τι­κός, δεν είναι Σο­σια­λι­στής, δεν είναι Αρι­στε­ρός και δεν είναι εκ­φρα­στής της ιδε­ο­λο­γί­ας όποιος το δη­λώ­νει, αλλά αυτός που πράγ­μα­τι η ζωή και τα έργα του το απο­δει­κνύ­ουν.

Δεν ακυ­ρώ­νο­νται οι ιδε­ο­λο­γί­ες και φι­λο­σο­φι­κο­πο­λι­κές από­ψεις από τις φαύ­λες συ­μπε­ρι­φο­ρές κά­ποιων δήθεν “πο­λι­τι­κών αν­δρών”.

Γε­νε­σιουρ­γός αιτία της λα­θε­μέ­νης κατ’ ου­σί­αν άπο­ψης που κυ­ριαρ­χεί σε όλες τις χώρες του λε­γό­με­νου Δη­μο­κρα­τι­κού Κό­σμου για την απα­ξί­ω­ση των ιδε­ο­λο­γιών, των θε­σμών και της πο­λι­τι­κής δεν είναι άλλη από την απο­κα­λού­με­νη Κοι­νο­βου­λευ­τι­κή Αντι­προ­σω­πευ­τι­κή Δη­μο­κρα­τία.

Οι εκλεγ­μέ­νοι μας αντι­πρό­σω­ποι (οι βου­λευ­τές) οφεί­λουν και θα έπρε­πε να εκ­φρά­ζουν την βού­λη­ση του λαού, τα συμ­φέ­ρο­ντα του κοι­νω­νι­κού συ­νό­λου και την λαϊκή κυ­ριαρ­χία που είναι η πεμ­πτου­σία της Δη­μο­κρα­τί­ας.

Μέ­λη­μα και φρο­ντί­δα τους θα έπρε­πε να είναι η ευ­δαι­μο­νία των πο­λι­τών, η πο­λι­τι­κή, η ηθική και η πνευ­μα­τι­κή προ­α­γω­γή τους με στό­χους την ολο­κλή­ρω­ση του αν­θρώ­που και την δη­μιουρ­γία πο­λι­τών.

Το ση­με­ρι­νό πο­λι­τι­κό μας σύ­στη­μα, κατ’ επί­φα­ση δη­μο­κρα­τι­κό, δεν έχει άλλη φρο­ντί­δα και άλλο στόχο παρά μόνο την απα­ξί­ω­ση των όποιων ηθι­κών αρχών και το κυ­νη­γη­τό της δήθεν οι­κο­νο­μι­κής ευ­η­με­ρί­ας και αυτής μόνο για τους λί­γους και εκλε­κτούς.

Το πο­λι­τεια­κό μας σύ­στη­μα όπως είναι διαρ­θρω­μέ­νο δεν είναι ούτε Δη­μο­κρα­τι­κό ούτε κατ’ ελά­χι­στο δεν εκ­φρά­ζει και δεν υπη­ρε­τεί την λαϊκή βού­λη­ση.

Δεν μπο­ρεί να θε­ω­ρη­θεί δη­μο­κρα­τι­κό όταν ο πο­λί­της ασκεί το δη­μο­κρα­τι­κό του δι­καί­ω­μα μια φορά στα τέσ­σε­ρα ή τρία χρό­νια και οι ημέ­ρες των εκλο­γών είναι οι μο­να­δι­κές ημέ­ρες όπου ανθεί δήθεν η Δη­μο­κρα­τία και ο πο­λί­της ασκεί τα δη­μο­κρα­τι­κά του κα­θή­κο­ντα και δι­καιώ­μα­τα.

Φρό­ντι­σε όμως το σύ­στη­μα και αυτήν την ημέρα να την ευ­νου­χί­σει.

Κα­λεί­ται ο πο­λί­της να εκλέ­ξει τον αντι­πρό­σω­πό του, του φαλ­κι­δεύ­ουν αυτό το δι­καί­ω­μα με τις κλει­στές λί­στες των δια­φό­ρων υπο­ψη­φί­ων σε όλα τα επί­πε­δα όπου ισχύ­ει το σύ­στη­μα της εκλο­γής.

Δεν μπο­ρείς να εκλέ­ξεις όποιον θέ­λεις, ή όποιον νο­μί­ζεις πως είναι ικα­νός, την μόνη επι­λο­γή που σου δίνει το σύ­στη­μα είναι να εκλέ­ξεις έναν από τους επτά η οκτώ που αυτοί κόμ­μα­τα και πα­ρα­τά­ξεις αντί για σένα προ­ε­πι­λέ­γουν.

Μας καλεί το σύ­στη­μα και υπο­γρά­φου­με μια σύμ­βα­ση, ένα συμ­βό­λαιο με κά­ποιον το οποίο ειναι μο­νο­με­ρές χωρίς καμία ασφα­λι­στι­κή δι­κλεί­δα τή­ρη­σης των συμ­φω­νη­θέ­ντων και το πιο ου­σια­στι­κό δεν υπάρ­χει δυ­να­τό­τη­τα ανά­κλη­σης, παύει η ισχύς του συμ­βο­λαί­ου μόνο με την λήξη της θη­τεί­ας.

Πώς είναι δυ­να­τόν ο τα­λαί­πω­ρος ο πο­λί­της να μπο­ρεί να εκ­φρά­σει την ελεύ­θε­ρη βού­λη­σή του όταν όλα ευθύς εξ αρχής είναι δε­δο­μέ­να και προ­κα­θο­ρι­σμέ­να.

Δε­δο­μέ­να, ο αριθ­μός των υπο­ψη­φί­ων μέσα από τους οποί­ους μπο­ρεί να επι­λέ­ξει, η δομή, οι ηγε­τι­κές ομά­δες και η λει­τουρ­γία των πο­λι­τι­κών κομ­μά­των, η ποιό­τη­τα των υπο­ψη­φί­ων, ο τρό­πος και η ποιό­τη­τα της ενη­μέ­ρω­σης των πο­λι­τών, εφη­με­ρί­δες, ρα­διό­φω­να, τη­λε­ο­ρά­σεις σε δια­τε­ταγ­μέ­νες υπη­ρε­σί­ες και ένα κοι­νω­νι­κό και πο­λι­τι­κό κλίμα δια­μορ­φω­μέ­νο στα μέτρα και τις δια­θέ­σεις του συ­στή­μα­τος.

Συ­να­θροι­ζό­με­να όλα αυτά φέρ­νουν το ση­με­ρι­νό απο­τέ­λε­σμα, την απα­ξί­ω­ση όχι της πο­λι­τι­κής όπως πολ­λοί ισχυ­ρί­ζο­νται αλλά την απα­ξί­ω­ση της δήθεν Αντι­προ­σω­πευ­τι­κής Κοι­νο­βου­λευ­τι­κής Δη­μο­κρα­τί­ας.

Βιώ­νου­με το “λυ­κό­φως” του συ­στή­μα­τος και τις αδυ­να­μί­ες του για την εκ­πλή­ρω­ση της απο­στο­λής του, την προ­στα­σία και εν­δυ­νά­μω­ση της λαϊ­κής κυ­ριαρ­χί­ας και την ευ­δαι­μο­νία των πο­λι­τών.

Το μό­νι­μο και αό­ρι­στο αί­τη­μα της ΑΛ­ΛΑ­ΓΗΣ των εκ­προ­σώ­πων του συ­στή­μα­τος δεν δίνει απά­ντη­ση, απα­ντή­σεις ίσως μας δώσει μια συ­γκε­κρι­μέ­νη και με­λε­τη­μέ­νη πρό­τα­ση ΑΛ­ΛΑ­ΓΗΣ του συ­στή­μα­τος δια­κυ­βέρ­νη­σης.