Αντώνης Δεληγιώργης, ένας από τους πρωταγωνιστές του 2015 για τον Guardian

Η εικόνα που σώζει πρό­σφυ­γες, από ένα σκάφος που ναυά­γησε στο Αιγαίο, ήταν από τις πιο χαρα­κτη­ρι­στι­κές της χρονιάς.

Ο Guardian συμπε­ριέ­λαβε την ηρωική πράξη του Ελληνα λοχία στις ειδή­σεις που ξεχώ­ρι­σαν το 2015. Οταν ο ίδιος σκέ­φτε­ται εκείνη την ημέρα, τα συναι­σθή­ματά του είναι μπερ­δε­μένα. Ακόμη και σήμερα, παρα­δέ­χε­ται, έχει περισ­σό­τε­ρες ερω­τή­σεις παρά απα­ντή­σεις. «Γιατί συμ­βαί­νει αυτό;», ρωτά, ανα­φε­ρό­με­νος στην προ­σφυ­γική κρίση. «Γιατί δεν μπο­ρούμε να το στα­μα­τή­σουμε και πότε θα τελειώ­σει; Αυτό ανα­ρω­τιέ­μαι ακόμη γιατί αυτό βλέ­πουμε κάθε βράδυ στην τηλε­ό­ραση. Ενα διαρκές κύμα ανθρώ­πων, απελ­πι­σμέ­νων ανθρώ­πων, μωρών, παιδιών, να φτάνει», λέει μιλώ­ντας στην βρε­τα­νική εφη­με­ρίδα.

Ο 34χρονος δεν απο­δέ­χε­ται τον χαρα­κτη­ρι­σμό «ήρωας». Υπάρ­χουν τόσοι πολλοί ήρωες λέει, οι αφανείς, που στο δράμα που εκτυ­λίσ­σε­ται σώζουν ζωές κάθε ημέρα. Κι όμως, η φωτο­γρα­φία τη στιγμή που βοηθά την Γου­ε­γκάσι Νεμπιάτ, μία πρό­σφυγα από την Ερυ­θραία, από τα κύματα στη Ρόδο, έχει ξεχω­ρί­σει ως μία ιδιαί­τερα εντυ­πω­σιακή εικο­νο­γρά­φηση της ανδρείας, σχο­λιά­ζει ο Guardian.

Το πρωί της 20ης Απρι­λίου, όταν το σκάφος στο οποίο βρι­σκό­ταν η Νεμπιάτ ανα­τρά­πηκε και δια­λύ­θηκε μέσα σε λίγα λεπτά χτυ­πη­μένο από ξαφνική καται­γίδα, η ανι­διο­τέ­λεια του Δελη­γιώργη προ­κά­λεσε συζη­τή­σεις στην Ευρώπη. Μόνος του έσωσε 20 από τους 93 ανθρώ­πους που βρί­σκο­νταν στο σκάφος. Η Νεμπιάτ, που με δυσκο­λία κρα­τιό­ταν σε έναν βράχο και δυσκο­λεύ­τηκε να την βγάλει από το νερό, ήταν από τους τελευ­ταί­ους. Μία έγκυος γυναίκα και αρκετά παιδιά, από τη Συρία και την Ερυ­θραία, είχαν προη­γη­θεί. «Εκανα αυτό που έπρεπε να κάνω», λέει ο πατέρας δύο παιδιών, σε τηλε­φω­νική συνέ­ντευξη στον Guardian από την Κύπρο όπου εργά­ζε­ται τώρα. «Τι να πω; Την έσωσα γιατί έπρεπε να σωθεί», πρό­σθεσε.

Παλεύ­ο­ντας στη θάλασσα που είχε γεμίσει με πετρέ­λαιο και με τα πόδια του ματω­μένα από τα βράχια, ενστι­κτω­δώς έβαλε την 24χρονη Νεμπιάτ πάνω από τον ώμο του. «Η ζωή είναι δύσκολη για εκεί­νους και είναι δύσκολη για εμάς, αλλά είμαστε όλοι άνθρω­ποι και πρέπει να βοηθάμε ο ένας τον άλλον», λέει ο Δελη­γιώρ­γης.

«Αν έπρεπε να το κάνω ξανά, θα το έκανα», προ­σθέ­τει ο λοχίας. «Αν ήμασταν πρό­σφυ­γες, κάποιοι άλλοι θα έκαναν το ίδιο για εμάς», δηλώνει. Οχτώ μήνες από εκείνη τη στιγμή, δεν θυμάται μόνο το πόσο κρύα και ταραγ­μένη ήταν η θάλασσα. Περισ­σό­τερο θυμάται τις κραυγές για βοήθεια, τις εκκλή­σεις και τα τεντω­μένα χέρια και τα πρόσωπα. Τα πρόσωπα του άνδρα και του παιδιού που δεν μπόρεσε να σώσει. «Τους σκέ­φτο­μαι πολύ. Το χει­ρό­τερο ήταν ότι δεν βγάλαμε μόνο ζωντα­νούς από τη θάλασσα αλλά και σορούς ανθρώ­πων».

Ο ίδιος βρι­σκό­ταν σε ένα τοπικό καφέ με τη σύζυγό του, Θεοδώρα, όταν συνέβη η τρα­γω­δία. Χωρίς δεύτερη σκέψη, έβγαλε την μπλούζα και τα παπού­τσια του και αξιο­ποιώ­ντας τα όσα είχε μάθει στο στρατό, άρχισε να βγάζει ανθρώ­πους από τη θάλασσα.

Αισθά­νε­ται ιδιαί­τερα δεμένος με μία γυναίκα και το- αγέν­νητο τότε- παιδί της. «Πού και πού μιλάω με την Ελί­ζα­μπεθ που ήταν εκεί έξω και κρα­τιό­ταν από ένα κομμάτι ξύλου όταν την βρήκα. Θυμάμαι ακόμη να λέω ”παιδιά, αυτή είναι έγκυος”».

Λίγες ημέρες αργό­τερα, στη γιορτή του Αγίου Γεωρ­γίου, η Ελί­ζα­μπεθ, μία γυναίκα από την Ερυ­θραία που πλέον έχει πάρει άσυλο στη Σουηδία, γέννησε ένα υγιέ­στατο αγοράκι στο νοσο­κο­μείο της Ρόδου. Ονόμασε τον γιο της Αντώνη Γιώργο, δίνο­ντας του το όνομα του σωτήρα της και του Αγίου.

«Ο πατέρας του παιδιού σκο­τώ­θηκε στην Ερυ­θραία. Συγκι­νή­θηκα πολύ. Μερικές φορές με παίρνει τηλέ­φωνο και μου λέει ”με έσωσες, έσωσες τον γιο μου, δεν μπορώ να σε ξεχάσω”. Ομως, η αλήθεια είναι πως εγώ είμαι αυτός που σκέ­φτο­μαι τον μικρό Αντώνη και εκείνη. Δεν θα τους ξεχάσω. Τέτοια πράγ­ματα δεν τα ξεχνάς ποτέ», κατα­λή­γει ο Δελη­γιώρ­γης.

Πηγή: iefimerida.gr