O Θανάσης Σέρβος πέθανε σήμερα στα 91 αφήνοντας παρακαταθήκη μια ζωή προσφοράς

Η Ρόδος απο­χαι­ρε­τά τον Θα­νά­ση Σέρβο. Έναν άν­θρω­πο που συ­νέ­δε­σε το όνομά του με την αυ­θε­ντι­κή ρο­δί­τι­κη φι­λο­ξε­νία και την κα­θη­με­ρι­νή πράξη της προ­σφο­ράς. Έναν πα­τέ­ρα και σύ­ζυ­γο που στά­θη­κε στα­θε­ρά δίπλα στην οι­κο­γέ­νειά του και έναν επαγ­γελ­μα­τία που τί­μη­σε τον χώρο της εστί­α­σης και του του­ρι­σμού με συ­νέ­πεια. Έφυγε στα 91 του χρό­νια και η το­πι­κή κοι­νω­νία τον μνη­μο­νεύ­ει με ευ­γνω­μο­σύ­νη.

Η εί­δη­ση του θα­νά­του του έγινε γνω­στή σή­με­ρα και προ­κά­λε­σε συ­γκί­νη­ση σε συ­νερ­γά­τες και φί­λους που τον συ­νό­δευ­σαν σε μια πο­ρεία δε­κα­ε­τιών. Το όνομά του ταυ­τί­στη­κε με την ήρεμη δύ­να­μη. Με την ερ­γα­τι­κό­τη­τα χωρίς θό­ρυ­βο. Με την επι­λο­γή της συ­νερ­γα­σί­ας αντί της αντι­πα­ρά­θε­σης. Το απο­τύ­πω­μά του δεν είναι μόνο επι­χει­ρη­μα­τι­κό. Είναι πο­λι­τι­σμι­κό για έναν τόπο που είδε μέσα από τη δου­λειά του τι ση­μαί­νει ποιό­τη­τα υπη­ρε­σί­ας και σε­βα­σμός στον επι­σκέ­πτη.

Γεν­νη­μέ­νος και με­γα­λω­μέ­νος στη Λευ­κά­δα σε πο­λύ­τε­κνη οι­κο­γέ­νεια με επτά αδέλ­φια βρέ­θη­κε στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του εξή­ντα στη Ρόδο για να σπου­δά­σει στην Ανώ­τα­τη Σχολή Του­ρι­στι­κών Επαγ­γελ­μά­των Ρόδου. Εκεί δια­μόρ­φω­σε μια αντί­λη­ψη φι­λο­ξε­νί­ας που πα­τού­σε στην πει­θαρ­χία στη λε­πτο­μέ­ρεια και στον σε­βα­σμό στον άν­θρω­πο. Όσοι τον γνώ­ρι­σαν τότε μι­λούν για έναν φι­λο­μα­θή νέο που διέ­βλε­πε την προ­ο­πτι­κή του νη­σιού.

Μετά τις σπου­δές του προ­χώ­ρη­σε μαζί με τρεις συμ­φοι­τη­τές. Ο Αντώ­νιος Για­σι­ρά­νης ο Κρί­τω­νας Το­πο­λια­νά­κης και ο Ευάγ­γε­λος Κου­λου­μπής έγι­ναν οι συ­νο­δοι­πό­ροι στην ίδρυ­ση του εστια­το­ρί­ου 13. Η ομάδα λει­τούρ­γη­σε με συ­νο­χή και έθεσε τις βά­σεις για μια νέα πε­ρί­ο­δο στην εστί­α­ση της Ρόδου με στα­θε­ρή ποιό­τη­τα και ορ­γα­νω­μέ­νη λει­τουρ­γία.

Στις αρχές της δε­κα­ε­τί­ας του εβδο­μή­ντα μαζί με τον Ευάγ­γε­λο Κου­λου­μπή απέ­κτη­σαν και ανα­καί­νι­σαν το ιστο­ρι­κό πλωτό εστια­τό­ριο ΚΟΝ ΤΙΚΙ. Από την πρώτη ημέρα επέ­λε­ξαν τη στα­θε­ρό­τη­τα στην ποιό­τη­τα και τη ζεστή ατμό­σφαι­ρα. Για τρεις δε­κα­ε­τί­ες μέχρι τη συ­ντα­ξιο­δό­τη­σή του το 2000 το ΚΟΝ ΤΙΚΙ έγινε ση­μείο ανα­φο­ράς για Ρο­δί­τες και επι­σκέ­πτες. Φι­λο­ξέ­νη­σε χι­λιά­δες τα­ξι­διώ­τες και ση­μα­ντι­κές προ­σω­πι­κό­τη­τες του καλ­λι­τε­χνι­κού κοι­νω­νι­κού και επι­χει­ρη­μα­τι­κού χώρου προ­βάλ­λο­ντας τη Ρόδο.

Η σχέση του με τον Ευάγ­γε­λο Κου­λου­μπή δεν έμει­νε απλώς σε μια κοινή επαγ­γελ­μα­τι­κή πο­ρεία. Υπήρ­ξε μια στα­θε­ρή συ­μπό­ρευ­ση σε­βα­σμού και εμπι­στο­σύ­νης που δεν ρά­γι­σε στον χρόνο. Η ει­κό­να δύο συ­νε­ταί­ρων που λει­τούρ­γη­σαν τριά­ντα χρό­νια χωρίς προ­στρι­βές έμει­νε στην το­πι­κή μνήμη ως μά­θη­μα ότι η επι­χει­ρη­μα­τι­κό­τη­τα μπο­ρεί να στη­ρι­χθεί στην εντι­μό­τη­τα και στη συ­νεν­νό­η­ση.

Προ­σφο­ρά στον Ρο­τα­ρια­νό Όμιλο Ρόδου

Πα­ράλ­λη­λα με την επαγ­γελ­μα­τι­κή του δράση υπη­ρέ­τη­σε για χρό­νια τον Ρο­τα­ρια­νό Όμιλο Ρόδου. Ως ενερ­γό μέλος και αρ­γό­τε­ρα ως πρό­ε­δρος στή­ρι­ξε πρω­το­βου­λί­ες με κοι­νω­νι­κό αντί­κτυ­πο και εν­θάρ­ρυ­νε τη συμ­με­το­χή νέων αν­θρώ­πων. Πί­στε­ψε στις αξίες της συ­να­δελ­φο­σύ­νης της ανι­διο­τε­λούς δρά­σης και της προ­σφο­ράς προς τον συ­νάν­θρω­πο και τις έκανε πράξη με δια­κρι­τι­κό­τη­τα.

Από το 1969 μοι­ρά­στη­κε τη ζωή του με την Ανίτα που κα­τά­γε­ται από την Ελ­βε­τία. Μαζί δη­μιούρ­γη­σαν μια δε­μέ­νη οι­κο­γέ­νεια. Υπε­ρή­φα­νος για τις κόρες του Βε­α­τρί­κη και Να­τα­λί για τους γα­μπρούς του Μι­χά­λη και Γιάν­νη και για τον εγ­γο­νό του Νίκο στά­θη­κε παρών με αγάπη σοφία και δια­κρι­τι­κό­τη­τα. Η οι­κο­γέ­νεια ήταν ο γνώ­μο­νας των επι­λο­γών του και το μέτρο της επι­τυ­χί­ας του.