« Ο Joker μας αφορά όλους και πρωτίστως τους πολιτικούς»-Aρθρο του Γ. Νικητιάδη

Το άρθρο του τ. Υπουρ­γού Πολι­τι­σμού και Του­ρι­σμού Γ. Νικη­τιάδη που δημο­σιεύ­τηκε στον γνωστό ιστό­τοπο “THE CALLER” για την ταινία “JOKER”. Στόχος του να μοι­ρα­στεί με τους συμπο­λί­τες τις σκέψεις που δια­τυ­πώ­νει σε αυτό . Το άρθρο έχει ως εξής:

« O JOKER ΜΑΣ ΑΦΟΡΑ ΟΛΟΥΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΙΣΤΩΣ ΤΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ. ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΜΟΝΑΔΙΚΟ ΑΥΤΟ ΦΙΛΜ

Τα όσα οικτρά ακο­λού­θη­σαν την πρό­σφατη προβολή της εκπλη­κτι­κής ταινίας «Joker», όχι απλώς δικαί­ω­σαν την μονα­δι­κό­τητα αυτού του βαθιά πολι­τι­κού κινη­μα­το­γρα­φι­κού φίλμ του Todd Phillips , αλλά κατέ­δει­ξαν την ρηχό­τητα, αν όχι την κου­το­πο­νη­ριά που δια­κα­τέ­χει την πολι­τική ζωή και τους πολι­τι­κούς μας.

Την ώρα που ένα κινη­μα­το­γρα­φικό έργο ανα­δει­κνύει συντα­ρα­κτι­κές αλή­θειες και απο­τε­λεί στην κυριο­λε­ξία γροθιά στο στομάχι όλων μας, και κυρίως κάθε πολι­τι­κού της χώρας, κυριώ­τατα δε, των «προ­ο­δευ­τι­κών» δυνά­μεων του τόπου μας, η συζή­τηση στρά­φηκε με ενέρ­γειες, δηλώ­σεις και αντι­δη­λώ­σεις σε άλλα θέματα, προ­δί­δο­ντας την ανάγκη των πολι­τι­κών μας, να ρίξουν την μπάλα έξω από το γήπεδο και να συζη­τούν για ζητή­ματα άκρως ελάσ­σονα σε σχέση με τα μηνύ­ματα του Joker. Ακόμη πιο τραγικό, πολι­τι­κοί μας σε διάφορα τηλε­ο­πτικά πάνελ από τους τρείς βασι­κούς πολι­τι­κούς πόλους (Ν.Δ-ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ), ενώ δήλωναν ότι δεν είδαν την ταινία, άρχιζαν να αγο­ρεύ­ουν για το αν η Ν.Δ με την επέμ­βαση των αστυ­νο­μι­κών σε αίθου­σες για να συλ­λά­βουν ανή­λι­κους που παρα­νό­μως παρα­κο­λου­θού­σαν το έργο έπραξε σωστά , για το αν πρέπει να αλλάξει το όριο ηλικίας της καταλ­λη­λό­λη­τας των έργων ή για το αν ο Χρυ­σο­χο­ΐ­δης θα παρα­κο­λου­θούσε ή όχι , όπως δήλωσε, την ταινία με τον 15χρονο γιό του. Το χεί­ρι­στον ; Ένας π. Πρω­θυ­πουρ­γός, ο κ. Τσίπρας, θεω­ρού­με­νος προ­ο­δευ­τι­κός, αντί αφού είδε την ταινία και υπο­τί­θε­ται κατά­λαβε τα μηνύ­ματα της, να μιλήσει απο­κλει­στι­κώς και

μόνο γι’ αυτά και όσα σπου­δαία ανα­δει­κνύει το έργο, έπαιξε με φωτο­μο­ντάζ για να καταγ­γεί­λει την Ν.Δ, αφή­νο­ντας να δημο­σιο­ποι­η­θεί αυτό και μόνο, ως θέμα.

Χωρίς να είμαι κρι­τι­κός κινη­μα­το­γρά­φου, απλώς ένας αθε­ρά­πευτα κινη­μα­το­γρα­φό­φι­λος είμαι, όταν είδα την ταινία ήθελα να σηκωθώ στο τέλος όρθιος και να χει­ρο­κρο­τήσω και αισθά­νο­μαι βαθιά την ανάγκη, να μιλήσω γι’αυτήν. Να μιλήσω, είτε επειδή αισθάν­θηκα ενοχές και τύψεις ως πολι­τικό όν, ή διότι επι­τέ­λους οφεί­λουμε όλοι ΝΑ ΞΥΠΝΗΣΟΥΜΕ από τον λήθαργο της καθη­με­ρι­νό­τη­τας που ζούμε ή της ψευ­δαί­σθη­σης με την οποία πορευό­μα­στε.

Ο σκη­νο­θέ­της Phillips στον JOKER του, με τον απί­στευτο γιγά­ντιο ηθοποιό Joaquin Phoenix (αν δεν πάρει το Όσκαρ Α’ ανδρι­κού ρόλου, θα έχουν παρέμ­βει τα διάφορα κατε­στη­μένα), περι­γρά­φει με σκληρό, αλλά απόλυτα ρεα­λι­στικό τρόπο, τον κόσμο που ζούμε. Ο ψυχα­σθε­νής πρω­τα­γω­νι­στής του, συν­θλί­βε­ται μέσα σε ένα σύστημα που υπάρχει παντού. Σε κάθε χώρα.

Ο Joker είναι ο καθένας από εμάς. Το σημα­ντι­κό­τερο εξω­τε­ρικό σύμ­πτωμα της ασθέ­νειας του είναι ένα νευρικό γέλιο, στο οποίο ξεσπάει πολύ συχνά, χωρίς κάποιοι να κατα­λα­βαί­νουν το λόγο. Ένα ήσυχο γενικώς άτομο, ιδιαί­τερα ταπεινό που προ­σπα­θεί να ζήσει μέσα στη φτώχεια του συμπλη­ρώ­νο­ντας το εισό­δημα του ως κλόουν σε παι­δι­κές εκδη­λώ­σεις.

Ένα άτομο που έχει εγκα­τα­λει­φθεί από τον πραγ­μα­τικό του πατέρα (έναν πάμπλουτο πολι­τικό, που δεν τον ανα­γνώ­ρισε ποτέ) και ζει με την πάμ­φτωχη μητέρα του με την οποία οι σχέσεις είναι σαφώς εξαρ­τη­σια­κές, εξαι­τίας του τρόπου που έζησε και μεγά­λωσε. Ένα άτομο που δέχεται διαρκώς προ­πη­λα­κι­σμούς και κοροϊ­δίες και που προ­σπα­θεί να επι­βιώ­σει ανάμεσα σε κοι­νω­νι­κές και ταξικές συμπλη­γά­δες. Όταν κάποια στιγμή, προ­πη­λα­κι­ζό­με­νος και δει­ρό­με­νος αγρίως σε σημείο που να κιν­δυ­νεύει η ζωή του, πυρο­βο­λεί και σκο­τώ­νει αυτούς που του επι­τέ­θη­καν χωρίς κανένα λόγο, απλώς για να γελά­σουν και να δια­σκε­δά­σουν, είναι βέβαιο ότι τελεί σε απόλυτη από­γνωση. Η αντί­δραση της κοι­νω­νίας, μπροστά στον τριπλό φόνο, είναι εκκω­φα­ντική. «Συμ­πτω­μα­τι­κώς» , οι τρείς δολο­φο­νη­μέ­νοι είναι γιά­πη­δες (γνωστά Golden Boys). Ο κόσμος πανη­γυ­ρί­ζει και επευ­φη­μεί τον κλόουν. Ακο­λου­θούν δια­δη­λώ­σεις και άγριες

συμπλο­κές με τον εξα­θλιω­μένο και στην κυριο­λε­ξία εξε­γερ­μένο από κάθε πλευρά κόσμο, να ταυ­τί­ζε­ται με τον κλόουν. We are all Clowns (είμαστε όλοι κλόουν), είναι το βασικό σύνθημα του κόσμου στα πλακάτ που κρατάει και στα συν­θή­ματα που φωνάζει. Την ίδια ώρα ο Joker, δια­κό­πτο­ντας τη θερα­πεία του από τους «κοι­νω­νι­κούς για­τρούς» όταν τα προ­γράμ­ματα κοι­νω­νι­κής πρό­νοιας στα­μα­τάνε λόγω έλλει­ψης προ­ϋ­πο­λο­γι­σμού (σας θυμίζει κάτι αυτό ; ), μοιάζει να ξεφεύ­γει από την ψυχα­σθέ­νεια του και να εκδι­κεί­ται συνει­δητά πλέον το σύστημα που τον είχε συν­θλί­ψει.

Το επόμενο θύμα του, ο πρω­τα­γω­νι­στής δημο­φι­λούς τηλε­ο­πτι­κής εκπο­μπής, ο οποίος για να κερ­δί­σει τηλε­θέ­αση τον είχε προ­σκα­λέ­σει στην εκπομπή του και εκμε­ταλ­λευό­με­νος τη δίψα του Joker για ανά­δειξη του ως κωμικού (το παιδικό του όνειρο) τον ειρω­νεύ­ε­ται και στην ουσία τον εξευ­τε­λί­ζει. Ο Joker, έχοντας κερ­δί­σει την συμπά­θεια των τηλε­θε­α­τών, καλεί­ται ξανά στην εκπομπή και εκεί, στην κυριο­λε­ξία, σκο­τώ­νει (ζωντανά στον αέρα) τον τηλε­ο­πτικό αστέρα που είχε προ­σπα­θή­σει να τον εξευ­τε­λί­σει στην προη­γού­μενη εκπομπή του.

Ακο­λου­θεί ένα άγριο κυνη­γητό, και άκρως δυνα­μι­κές δια­δη­λώ­σεις υπέρ του Joker, ο οποίος κατα­διω­κό­με­νος τραυ­μα­τί­ζε­ται από ένα ταξί και συλ­λαμ­βά­νε­ται αιμό­φυρ­τος. Όταν οι δια­δη­λω­τές, μπλο­κά­ρουν το αυτο­κί­νητο της αστυ­νο­μίας που τον οδηγεί στο τμήμα, χτυπούν τους αστυ­νο­μι­κούς, βγάζουν τον Joker από το παρά­θυρο του περι­πο­λι­κού και τον ανε­βά­ζουν όρθιο στο καπό. Σε μια εκπλη­κτική σκηνή όπου ο Joker όρθιος επευ­φη­μεί­ται από τα πλήθη, ο ίδιος, χρη­σι­μο­ποιώ­ντας το αίμα που έτρεχε από το στόμα του, βάφει τα χείλη του και τα σημεία γύρω από το στόμα του και τοπο­θε­τώ­ντας τα δάχτυλα στα πάνω χείλη του, τα ανα­ση­κώ­νει σχη­μα­τί­ζο­ντας ένα τερά­στιο χαμό­γελο. Ο συμ­βο­λι­σμός είναι μονα­δι­κός. Το χαμό­γελο που δημιουρ­γεί­ται από το αίμα…..

Η ταινία, είναι γεμάτη από αντί­στοι­χούς συμ­βο­λι­σμούς. Οι διά­λο­γοι με την ψυχί­α­τρο του, όπου εξο­μο­λο­γεί­ται ότι δεν γνω­ρί­ζει αν υπάρχει ως άνθρω­πος , ή η επίθεσή του στη ψυχο­λόγο του που τον ερωτά κάθε εβδο­μάδα, πάντα τις ίδιες ερω­τή­σεις που έχει βαρεθεί, ή στο τέλος η σκηνή με τις ματω­μέ­νες πατού­σες του Joker όταν βγαίνει από το γραφείο της ψυχο­λό­γου του που δεί­χνουν ότι την σκότωσε και όπου προ­φα­νώς ο σκη­νο­θέ­της δείχνει ότι και η ψυχο­λό­γος (αδίκως κατά την άποψή μου ) είναι ενταγ­μένη στο σύστημα ως ένας ακόμη κρίκος της αλυ­σί­δας του. Το σύστημα που εκμε­ταλ­λευό­μενο την άθλια

οικο­νο­μική κατά­σταση των ανθρώ­πων, συν­δέ­ε­ται με όλους τους πανί­σχυ­ρους οικο­νο­μικά, και δένει με τα μίντια, και το δήθεν κοι­νω­νικό κράτος που δια­θέ­τει και ψυχο­λό­γους για τους έχοντες ανάγκη.

Ο Joker είναι ο καθένας μας. Η ταινία είναι μια πολύ ισχυρή γροθιά στο παγκό­σμιο σύστημα ενός κόσμου όπου οι ελά­χι­στοι πλού­σιοι πολ­λα­πλα­σιά­ζουν διαρκώς τον πλούτο τους και τα δισε­κα­τομ­μύ­ρια των φτωχών γίνο­νται φτω­χό­τε­ροι. Ένα σύστημα που τα τελευ­ταία χρόνια εγκα­τα­λεί­πει το κοι­νω­νικό κράτος και περι­θω­ριο­ποιεί το κράτος δικαίου στις περισ­σό­τε­ρες χώρες. Ένα σύστημα που αδια­φο­ρεί για την κλι­μα­τική αλλαγή και όπου οι προ­σω­πι­κό­τη­τες που κυριαρ­χούν και επι­δει­κνύ­ουν ασύ­στολα την ισχύ τους εκφρά­ζε­ται με πολι­τι­κούς τύπου Τράμπ , Πούτιν και διά­φο­ρους περι­φε­ρεια­κούς ακραιφ­νείς στυλ Ερντο­γάν.

Ένα σύστημα, μέσα στο οποίο προ­ο­δευ­τι­κές δυνά­μεις τύπου Τσίπρα, δεν συλ­λαμ­βά­νουν τα αληθινά μηνύ­ματα του JOKER, διότι δεν μπορούν να δια­μορ­φώ­σουν ένα όραμα και μια στρα­τη­γική που να εμπνέει τους JOKER του κόσμου σε ένα οργα­νω­μένο κοινό αγώνα και όχι σε προ­σω­πική εκδί­κηση. Ένα σύστημα, που αντί να πάρει τα μαθή­ματα του από τον JOKER, ανάγει τα προ­βλή­ματα που προ­σπα­θεί να ανα­δεί­ξει η ταινία σε απλή ψυχα­σθέ­νεια , σε βία που εξοι­κειώ­νο­νται οι νέοι και διάφορα άλλα παρδαλά, αντί να δεί την ουσία. Και η ουσία είναι ότι είμαστε όλοι JOKER και αν του­λά­χι­στον οι προ­ο­δευ­τι­κοί φορείς δεν απο­κτή­σουν, θέσεις, ταυ­τό­τητα και πολι­τική, θα ξεση­κω­θούμε κάποτε άναρχα και άτακτα όλοι, εξυ­πη­ρε­τώ­ντας στο τέλος αυτούς που θέλουμε να πολε­μή­σουμε για να αλλάξει αυτός ο κόσμος. Αυτοί είναι και οι λόγοι που ο κ. Τσίπρας και οι άλλοι πολι­τι­κοί αντί να μιλή­σουν για την εκπλη­κτική επα­να­στα­τική αυτή ταινία και τα μηνύ­ματά της, περί πολλών άλλων εκ του πονηρού τυρ­βά­ζουν. Δείτε τον Joker μαζί με τα παιδιά σας. Σας το συστήνω ανε­πι­φυ­λά­κτως γιατί, έτσι κι αλλιώς «τα παιδιά τα ξέρουν όλα…» είτε δούνε, ή όχι, την ταινία, όποια ηλικία και αν έχουν.