«Ομάδα 53+»: Στηρίζουν Σκουρλέτη, παίρνουν αποστάσεις από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ

Το συ­νέ­δριο του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ όχι μόνο δεν έκλει­σε όπως φαί­νε­ται τις εσω­κομ­μα­τι­κές πλη­γές, αλλά αντί­θε­τα υπάρ­χουν ακόμα πολλά ανοι­κτά μέ­τω­πα. Αυτό απο­δει­κνύ­ει ση­με­ρι­νό κεί­με­νο- πα­ρέμ­βα­ση της ομά­δας «53+», μία ημέρα μετά τη συ­νε­δρί­α­ση της Κε­ντρι­κής Επι­τρο­πής του κόμ­μα­τος, όπου με τίτλο «Γιατί έχει δίκιο ο Σκουρ­λέ­της» ασκεί κρι­τι­κή στην κυ­βέρ­νη­ση και το­νί­ζει πως «πρέ­πει να δώ­σου­με μαζί την μάχη ενά­ντια στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις στον ενερ­γεια­κό τομέα», αμ­φι­σβη­τώ­ντας ευ­θέ­ως μία βα­σι­κή κυ­βερ­ντη­τι­κή πο­λι­τι­κή.

Στο κεί­με­νο που δη­μο­σιεύ­ε­ται στον ιστό­το­πο commonality.gr υπάρ­χει ακόμα η εξής επι­σή­μαν­ση που έχει κομ­βι­κή ση­μα­σία,  απο­τυ­πώ­νο­ντας τις αντίρ­ρο­πες δυ­νά­μεις που μπο­ρεί να ανα­πτυ­χθούν εντός του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ από δω και στο εξής: «η επι­τυ­χία του Υπουρ­γεί­ου Ενέρ­γειας υπό τον Πάνο Σκουρ­λέ­τη όσον αφορά τη δια­τή­ρη­ση του Δη­μό­σιου Ελέγ­χου των Δι­κτύ­ων Με­τα­φο­ράς Ηλε­κτρι­κής Ενέρ­γειας (ΑΔΜΗΕ) είναι κε­ντρι­κής ση­μα­σί­ας στην όλη προ­σπά­θεια της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης… αυτή την προ­σπά­θεια πρέ­πει να την υπο­στη­ρί­ξου­με, κό­ντρα και στις απαι­τή­σεις των δα­νει­στών»

Ολό­κλη­ρο το κεί­με­νο- πα­ρέμ­βα­ση:

«Γιατί ο Πάνος Σκουρ­λέ­της έχει δίκιο»

Να δώ­σου­με μαζί την μάχη ενά­ντια στις ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σεις στον ενερ­γεια­κό τομέα.

«Ένας από τους κε­ντρι­κούς το­μείς μιας οι­κο­νο­μί­ας και ενός πα­ρα­γω­γι­κού συ­στή­μα­τος είναι στην εποχή μας ο ενερ­γεια­κός το­μέ­ας. Ει­δι­κά στην Ελ­λά­δα, ελ­λεί­ψει άλλων με­γά­λων βιο­μη­χα­νι­κών κλά­δων, οι απο­φά­σεις που λαμ­βά­νο­νται για την πο­λι­τι­κή που εφαρ­μό­ζε­ται για την ενέρ­γεια κα­θο­ρί­ζουν όχι μόνο δυ­να­μι­κές της οι­κο­νο­μί­ας, αλλά σε με­γά­λο βαθμό και άλλες πο­λι­τι­κές, κοι­νω­νι­κές και τα­ξι­κές ισορ­ρο­πί­ες ακόμα και όταν αυτό δεν είναι εμ­φα­νές με την πρώτη ματιά.

Γι’ αυτό άλ­λω­στε, από την πρώτη στιγ­μή που ξε­κί­νη­σε η δια­πραγ­μά­τευ­ση της κυ­βέρ­νη­σης του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ με τους θε­σμούς και τους δα­νει­στές τα ενερ­γεια­κά ζη­τή­μα­τα απο­τε­λού­σαν μό­νι­μα κομ­μά­τι των πιο σκλη­ρών απαι­τή­σε­ων που εκ­φρά­ζο­νταν από την πλευ­ρά τους. Και μά­λι­στα με τρόπο σαφή και κα­τη­γο­ρη­μα­τι­κό. Είτε αυτό αφο­ρού­σε τις με­ταρ­ρυθ­μί­σεις στον τομέα φυ­σι­κού αε­ρί­ου, είτε τις θε­σμι­κές αλ­λα­γές που επι­διώ­κει η «αγορά» στον τομέα του ηλε­κτρι­σμού. Και βέ­βαια πίσω από κάθε τέ­τοια απαί­τη­ση η μό­νι­μη εμ­μο­νή των δα­νει­στών ήταν η πε­ραι­τέ­ρω απο­δυ­νά­μω­ση των με­γά­λων Δη­μό­σιων Επι­χει­ρή­σε­ων του τομέα (π.χ. ΔΕΗ) και η ολο­έ­να και με­γα­λύ­τε­ρη αμ­φι­σβή­τη­ση στην πράξη της δυ­να­τό­τη­τας του Δη­μο­σί­ου (σε οποια­δή­πο­τε μορφή του) να έχει λόγο και ρόλο στη δια­μόρ­φω­ση ση­μα­ντι­κών στρα­τη­γι­κών ζη­τη­μά­των.

Οι απαι­τή­σεις λοι­πόν των δα­νει­στών ήταν κατά κύριο λόγο πο­λι­τι­κές-ιδε­ο­λο­γι­κές και πολύ δευ­τε­ρευό­ντως οι­κο­νο­μι­κές, όσο και αν ντύ­νο­νται πολ­λές φορές με αυτό το κά­λυμ­μα.

Επο­μέ­νως όταν μι­λά­με για τη δια­πραγ­μά­τευ­ση στα ενερ­γεια­κά ζη­τή­μα­τα, θα πρέ­πει να το κά­νου­με έχο­ντας ει­κό­να του ρόλου της ενέρ­γειας στην ευ­ρύ­τε­ρη οι­κο­νο­μία αλλά και –κυ­ρί­ως– του ρόλου που παί­ζει η ενέρ­γεια στην ίδια την ισορ­ρο­πία των δυ­νά­με­ων, πο­λι­τι­κή και κοι­νω­νι­κή, στο εσω­τε­ρι­κό της ελ­λη­νι­κής κοι­νω­νί­ας. Πρέ­πει να είναι σε όλους σαφές: το μνη­μό­νιο δεν είναι απλά μια κα­τα­γρα­φή ισο­δύ­να­μων και ανταλ­λά­ξι­μων με­τα­ξύ τους απαι­τή­σε­ων. Μέρη του μνη­μο­νί­ου μπο­ρούν –και πρέ­πει– να προ­ε­ξέ­χουν σε ση­μα­σία ένα­ντι άλλων και αυτό δεν είναι υπο­κει­με­νι­κό, κα­θο­ρί­ζε­ται από το ρόλο κάθε τομέα στο γε­νι­κό­τε­ρο πλαί­σιο της πο­λι­τι­κής και τα­ξι­κής σύ­γκρου­σης. Κάτι που μπο­ρεί να φαί­νε­ται ως ένα νού­με­ρο (π.χ. πώ­λη­ση του 17 % της ΔΕΗ, που είναι σή­με­ρα στο ΤΑΙ­ΠΕΔ), θα πρέ­πει να είναι πολύ σαφές σε όλους μας τι συ­νέ­πειες θα έχει ευ­ρύ­τε­ρα στην κοι­νω­νία και στις τα­ξι­κές ισορ­ρο­πί­ες μετά από λίγο καιρό (ιδιω­τι­κό μά­να­τζμεντ της με­γα­λύ­τε­ρης επι­χεί­ρη­σης της χώρας, δη­μό­σιο συμ­φέ­ρον ένα­ντι με­γι­στο­ποί­η­σης του κέρ­δους, κα­θο­ρι­σμός τι­μο­λο­γί­ων για τους κα­τα­να­λω­τές κ.ο.κ).

Για τον ίδιο λόγο και η επι­τυ­χία του Υπουρ­γεί­ου Ενέρ­γειας υπό τον Πάνο Σκουρ­λέ­τη όσον αφορά τη δια­τή­ρη­ση του Δη­μό­σιου Ελέγ­χου των Δι­κτύ­ων Με­τα­φο­ράς Ηλε­κτρι­κής Ενέρ­γειας (ΑΔΜΗΕ) είναι κε­ντρι­κής ση­μα­σί­ας στην όλη προ­σπά­θεια της ελ­λη­νι­κής κυ­βέρ­νη­σης. Αυτή την προ­σπά­θεια πρέ­πει να την υπο­στη­ρί­ξου­με, κό­ντρα και στις απαι­τή­σεις των δα­νει­στών αλλά και των «πρό­θυ­μων» εντός της χώρας, όπως είναι η διοί­κη­ση του ΤΑΙ­ΠΕΔ. Τα Δί­κτυα Με­τα­φο­ράς δεν είναι άλλο ένα πάγιο με­τα­ξύ άλλων. Είναι η βα­σι­κή υπο­δο­μή πάνω στην οποία μπο­ρεί να σχε­δια­στεί και να λει­τουρ­γή­σει ένας από τους πλέον κρί­σι­μους πα­ρα­γω­γι­κούς κλά­δους της οι­κο­νο­μί­ας.

Επο­μέ­νως και για να μη μα­κρη­γο­ρού­με: η μάχη και η σύ­γκρου­ση στο πεδίο των ιδιω­τι­κο­ποι­ή­σε­ων, ει­δι­κά στον ενερ­γεια­κό τομέα, δεν είναι άλλη μια μάχη εντός του μνη­μο­νί­ου. Δεν είναι παι­χνί­δι εντυ­πώ­σε­ων, δεν είναι μι­κρο­πο­λι­τι­κό ζή­τη­μα, που μπο­ρού­με εύ­κο­λα να θέ­σου­με σε δια­πραγ­μά­τευ­ση εσω­κομ­μα­τι­κή κ.ο.κ. Είναι –και πρέ­πει να είναι και στη συ­νέ­χεια– η κε­ντρι­κό­τε­ρη μάχη για το ρόλο που επι­διώ­κει η κυ­βέρ­νη­ση του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ να δώσει στην κοι­νω­νία για την πα­ρα­γω­γι­κή και ανα­πτυ­ξια­κή προ­ο­πτι­κή του τόπου. Και γι’ αυτό, καλό θα είναι αυτήν τη μάχη  –το να κρα­τή­σου­με ζω­ντα­νή την κοι­νω­νία και τη δη­μό­σια λει­τουρ­γία της οι­κο­νο­μί­ας και της πα­ρα­γω­γής– να τη δώ­σου­με όλοι μαζί. Αλ­λιώς, δεν θα μπο­ρού­με μετά να λέμε για αρι­στε­ρή πο­λι­τι­κή «στο πε­ρι­θώ­ριο των μνη­μο­νί­ων». Θα έχου­με χάσει τα ερ­γα­λεία που θα μας την επι­τρέ­πουν»

Κα­θη­με­ρι­νή