Και τις επικουρικές συντάξεις πήρε ο “Προκρούστης” του ΣτΕ

Η ορι­στι­κή κρίση στην Ολο­μέ­λεια του Ανω­τά­του Ακυ­ρω­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου

Η αυ­ξη­μέ­νη, επτα­με­λής, σύν­θε­ση του Α΄ Τμή­μα­τος του Συμ­βου­λί­ου της Επι­κρα­τεί­ας έκρι­νε κατά πλειο­ψη­φία ότι οι πε­ρι­κο­πές των επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων που χο­ρη­γού­νται από τα ασφα­λι­στι­κά Τα­μεία είναι συ­νταγ­μα­τι­κές και σύμ­φω­νες προς την Ευ­ρω­παϊ­κή Σύμ­βα­ση Δι­καιω­μά­των του Αν­θρώ­που (ΕΣΔΑ), αλλά λόγω μεί­ζο­νος σπου­δαιό­τη­τας του ζη­τή­μα­τος η υπό­θε­ση πα­ρα­πέμ­φθη­κε για ορι­στι­κή κρίση στην Ολο­μέ­λεια του Ανω­τά­του Ακυ­ρω­τι­κού Δι­κα­στη­ρί­ου.

Υπεν­θυ­μί­ζε­ται ότι πρό­σφα­τα, το ίδιο Τμήμα του ΣτΕ είχε κρί­νει ότι είναι συ­νταγ­μα­τι­κές οι πε­ρι­κο­πές των κυ­ρί­ων συ­ντά­ξε­ων, ενώ και πάλι λόγω σπου­δαιό­τη­τας του ζη­τή­μα­τος πα­ρέ­πεμ­ψε το θέμα στην Ολο­μέ­λεια για ορι­στι­κή κρίση.

Το Α΄ Τμήμα του ΣτΕ απα­σχό­λη­σαν οι προ­σφυ­γές συ­ντα­ξιού­χων της Αγρο­τι­κής Τρά­πε­ζας της Ελ­λά­δος που διεκ­δι­κού­σαν απο­ζη­μί­ω­ση (σύμ­φω­να με τον το άρθρο 105 του ει­σα­γω­γι­κού νόμου του Αστι­κού Κώ­δι­κα) για τη ζημιά που υπέ­στη­σαν από τις πε­ρι­κο­πές των επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ών τους που έγινε το 2011 από τα ασφα­λι­στι­κά τους Τα­μεία (ΕΤΑΤ ήδη ΕΤΕΑ) στο πλαί­σιο του νόμου 4024/2011.

Οι συ­ντα­ξιού­χοι υπο­στη­ρί­ζουν ότι οι πε­ρι­κο­πές των επι­κου­ρι­κών συ­ντά­ξε­ων τους είναι αντί­θε­τες στο Σύ­νταγ­μα και στην ΕΣΔΑ.

Συ­γκε­κρι­μέ­να, η αυ­ξη­μέ­νη, 7μελής, σύν­θε­ση του Α΄ Τμή­μα­τος του ΣτΕ με πρό­ε­δρο τον αντι­πρό­ε­δρο Νι­κό­λαο Σα­κελ­λα­ρί­ου και ει­ση­γή­τρια την σύμ­βου­λο Επι­κρα­τεί­ας Όλγα Σύ­γου­ρα, με την υπ΄ αριθμ. 3663/2014 από­φα­σή της, έκρι­νε κατά πλειο­ψή­φια (3 υπέρ και 2 κατά) ότι οι πε­ρι­κο­πές των κυ­ρί­ων συ­ντά­ξε­ων δεν είναι αντί­θε­τες στις επι­τα­γές των άρ­θρων 2, 4, 22 και 25 του Συ­ντάγ­μα­τος, αλλά ούτε προ­σκρού­ουν στην ΕΣΔΑ.

Τα αντί­θε­τα, υπο­στή­ρι­ξε η μειο­ψή­φια στην οποία πε­ρι­λαμ­βά­νε­ται και ο πρό­ε­δρος του Τμή­μα­τος κ. Σα­κελ­λα­ρί­ου.

Η πλειο­ψη­φία των συμ­βού­λων Επι­κρα­τεί­ας ανα­φέ­ρει ότι επι­τρέ­πε­ται στον νο­μο­θέ­τη να προ­βαί­νει στις ανα­γκαί­ες εκεί­νες επεμ­βά­σεις σε πε­ρί­πτω­ση «εξαι­ρε­τι­κά δυ­σχε­ρών οι­κο­νο­μι­κών συν­θη­κών, να έχουν ως απο­τέ­λε­σμα ακόμη και τη μεί­ω­ση του ύψους απο­νε­μη­θει­σών πα­ρο­χών, όταν το ύψος της κρα­τι­κής χρη­μα­το­δο­τή­σε­ως του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος, το οποίο κα­θο­ρί­ζε­ται, κατ’ αρχήν, από τις πο­λι­τι­κές επι­λο­γές για τη διά­θε­ση των κρα­τι­κών πόρων προς εκ­πλή­ρω­ση των ποι­κί­λων απο­στο­λών του κρά­τους, δεν επαρ­κεί για την βιω­σι­μό­τη­τα των ασφα­λι­στι­κών ορ­γα­νι­σμών».

Κατά συ­νέ­πεια, συ­νε­χί­ζει η πλειο­ψη­φία των δι­κα­στών: «Το άρθρο 22 πα­ρά­γρα­φος 5 του Συ­ντάγ­μα­τος, δεν απα­γο­ρεύ­ει την επί το δυ­σμε­νέ­στε­ρο με­τα­βο­λή του συ­στή­μα­τος της κοι­νω­νι­κής ασφα­λί­σε­ως, όταν αι­τιο­λο­γη­μέ­να προ­κύ­πτει ότι η βιω­σι­μό­τη­τά του μόνο με αυτές τις επεμ­βά­σεις μπο­ρεί να δια­σφα­λι­σθεί.

»Τέ­τοιες, όμως, επεμ­βά­σεις, που μπο­ρεί να έχουν ως απο­τέ­λε­σμα ακόμη και μεί­ω­ση ασφα­λι­στι­κών πα­ρο­χών που έχουν ήδη απο­νε­μη­θεί, πρέ­πει να σέ­βο­νται τις λοι­πές δια­τά­ξεις του Συ­ντάγ­μα­τος και, ιδίως, την αρχή της ισό­τη­τας των πο­λι­τών κατά την συμ­με­το­χή στα δη­μό­σια βάρη ώστε να αξιώ­νε­ται από τους ασφα­λι­σμέ­νους και τους συ­ντα­ξιού­χους η τή­ρη­ση της υπο­χρε­ώ­σε­ως για κοι­νω­νι­κή αλ­λη­λεγ­γύη, πά­ντως δε, όριο στην ελευ­θε­ρία επι­λο­γών του νο­μο­θέ­τη κατά τον κα­θο­ρι­σμό, ει­δι­κό­τε­ρα, του ύψους των δια­τι­θέ­με­νων για την κοι­νω­νι­κή ασφά­λι­ση κρα­τι­κών οι­κο­νο­μι­κών πόρων απο­τε­λεί η δια­σφά­λι­ση στους συ­ντα­ξιού­χους πα­ρο­χών που επι­τρέ­πουν την αξιο­πρε­πή δια­βί­ω­ση τους, δη­λα­δή ει­σο­δή­μα­τος ικα­νού να εξα­σφα­λί­σει όχι μόνο τους όρους της φυ­σι­κής τους υπο­στά­σε­ως (δια­τρο­φή, έν­δυ­ση, στέ­γα­ση, βα­σι­κά οι­κια­κά αγαθά, θέρ­μαν­ση, υγιει­νή) αλλά και τη δυ­να­τό­τη­τα συμ­με­το­χής στην κοι­νω­νι­κή ζωή. Μεί­ω­ση δε απο­νε­μη­θει­σών ασφα­λι­στι­κών πα­ρο­χών υπό τους ως άνω όρους και προ­ϋ­πο­θέ­σεις δεν νο­εί­ται, ως προ­σκρού­ου­σα στο άρθρο 17 του Συ­ντάγ­μα­τος».

Πα­ράλ­λη­λα, η πλειο­ψη­φία ανα­φέ­ρει ότι «η προ­στα­σία της βιω­σι­μό­τη­τας του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος απο­τε­λεί υπο­χρέ­ω­ση του νο­μο­θέ­τη, που επι­βάλ­λει, όταν δια­πι­στώ­νε­ται με­τα­βο­λή των οι­κο­νο­μι­κών και κοι­νω­νι­κών συν­θη­κών που εγκυ­μο­νεί κιν­δύ­νους γι’ αυτή, την ανα­προ­σαρ­μο­γή των ασφα­λι­στι­κών πα­ρο­χών και ει­σφο­ρών και τον επα­να­κα­θο­ρι­σμό των προ­ϋ­πο­θέ­σε­ων θε­με­λιώ­σε­ως του ασφα­λι­στι­κού δι­καιώ­μα­τος, καθώς και τη διά­θε­ση κρα­τι­κών οι­κο­νο­μι­κών πόρων για την στή­ρι­ξη του ασφα­λι­στι­κού συ­στή­μα­τος».

BHMA